© Magdalena Priscilla Dijkhuizen
soms 'krijg' je een gedicht...
Met dank aan E. Snijer, die zijn naam niet genoemd wilde zien, maar ere wie ere toekomt...
'Discussies'
Je popelt je weerwoord te geven,
maar je mening is als de boeien in de haven
ze vangen de schokken op van de klappen uit het vrije woord
Niets zal je rustig stemmen dan te berusten in leegte
De eigen wil ontzien, de streber aan het oog onttrokken
Juist op het terrein van woorden geeft verdediging zijn zwakte weer
En iedere poging blijft een probeersel
Het is nodeloos erop in te gaan,
tenzij je van het spel geniet
Want in mijn bos is het te donker voor je,
in jouw woestijn voor mij te heet
Alleen op zee, komen alle argumenten samen,
en verdrinken in die veelheid
En pas wanneer je de greep loslaat, en naar de bodem daalt,
zul je lachen terwijl je in de bellen stikt
LEXAPRO
Lege plekken in mijn hoofd
Maken dat ik niet meer weet
Dat ergens diep van binnen
Er iets verstopt ligt, zo verdoofd
Vandaag weer bedacht
Dat ik nooit had verwacht
Dat ik zomaar even tussendoor
Een vreemde zeg wat mij nu stoort
Groot geworden, klein gebleven
Denk ik aan toen
Wat als het anders was
Zou ik dan dezelfde zijn, zo verheven
Nu ben ik in de war
Mijn hoofd is even stil
Ze zeggen dat dit beter is
Maar is dit nu wat ik wil?
****
VERLIES
Zoals de wind door het water glijdt
Zal ik lijden naar gelang in het oneindige
Ik zoek, maar kan niet vinden
De liefde die jij niet kunt geven
Het einde in zicht, zal helder worden
Dat jij voor altijd en eeuwig
Zult blijven voortleven
In mijn geest en lendenen
Zonder jou leeg en ontheemd
De bal in het midden verdreven
Zou ik nu goed kunnen maken
Dat wat ik jou heb moeten ontzeggen?
Vergeef mij en toon mij haar
Schenk mij wat ik jou niet kon schenken
Laat de dromen vervagen
Help mij de werkelijkheid te vermorzelen
Dankbaar zou ik sterven
Voor haar geluk en zaligheid
Opdat ik nooit meer zou kwijtraken
Toen ik jou had verloren
NB fragment uit: Geheimen
****
GEWIN
De mijmering in mijn binnenste zegt me alles en toch niets
De schaduwen zijn verdwenen
Doch verlangend naar oude tijden
Toch blijvend gelukkig zijn
Al wat ik wil is dit en hopend dit te krijgen
Kijk ik nimmer meer achterom
De schemering achter me latend
Zodat ik voor altijd uit het duister kan blijven
Mijn talisman, vereeuwigd in de momenten
Groteske dankbaarheid zal blijken
Hopend dat jouw aanwezigheid
Voor altijd zal blijven
NB fragment uit: Geheimen
****
SCHADUWEN
het vallen van de nacht
zal niettemin bezorgen
wat hij als opperdienaar
zal hebben gevoeld
voor eeuwig gedoemd te horen
wat anderen verdringen
staat hij open
voor iedere benadering
wachtend op een ziel
die hem zal vertellen
waar hij tijdens het vervliegen van de tijd
de hoop nooit heeft opgegeven
duidelijkheid zal komen
mits hij wacht
tot het moment daar is
voor de afsluiting van zijn deel
NB fragment uit: De Parel der Zonde, Proloog
****
HET EINDE
Levenslustig varend door het leven
Jong en onaangetast, gezond en wel
Denderde je vrij en onbezonnen
De jaren door
Naderend een lot, voor weinigen bepaald
Gelukkig te zijn zonder verdriet
Te wachten op duidelijkheid
Of een eerlijk antwoord
Zoals zij je lieten in de waan
Dat je gedrag moest worden aangepast
Heb jij hen moeten laten gaan
De toekomst in
Ongeloof heeft jou vermoord
Je kinderen in de steek gelaten
Het leven weggegooid
Zomaar, zonder spijt
Je bepaalde zelf wanneer je ging
Dat deed je ook
Ondanks veler verdriet en aankomend gemis
Zonder slag of stoot
Jij liet jezelf gaan
Op het hoogtepunt van je leven
Eindigde je in gezelschap van geliefden
‘Dit was het,’ en je sloot je ogen
NB: Voor Bernadette
| 
