 | |  | |
|
Ik wil graag even iets kwijt. Ik wil er niet te lang over doorzagen, maar na de zoveelste idioot die hier op straat de boel op stelten staat te jagen, zeg ik het maar een keer.
Ik ben het namelijk spuugzat, echt. Gisteravond zat ik al laat ten eerste weer eens te luisteren naar de buurjongen, die altijd zit te zeiken over iedereen, die op zijn dolbysystem een computerspel zat te spelen. Moet hij allemaal zelf weten, ik snap alleen niet waarom we dat ALLEMAAL moeten horen. Niemand zegt er meer wat van, irritant is het zeer zeker. Te meer omdat hij altijd zijn bek vol heeft over alle andere buren en dat irriteert mij mateloos, naast het feit dat er dus verder niemand is die durft te zeggen dat hij maar een verveel is. Maar ook zijn eigen familie, van de week heb ik twee uur naar dat gilstemmetje moeten luisteren toen hij zijn moeder helemaal de grond in boorde. Arme vrouw. Het zal je werkeloze, studieloze, niksnutterige zoon maar zijn. Meestal zit hij tot diep in de nacht zijn debielerij voort te zetten en niemand mag daar wat over zeggen. Tuurlijk niet. Ik weet nu wel waarom hij vindt dat hij dit mag: omdat iedereen herrie maakt. Hij heeft groot gelijk; we maken ook allemaal herrie. Als hij die wetenswaardigheid zelf nou eens toe zou passen, zou hij misschien wat beter in zijn vel komen te zitten. Oh ja, en hij moet iedere dag de vaatwasser doen en stofzuigen...tjongejonge.
Enfin...tijdens dat gebonk en gerommel, waarbij mijn tv steeds harder moest, zat ik uiteindelijk al een half uur te luisteren naar een of ander hysterisch wijf buiten, die ergens tegenaan liep te schoppen. Toen ik het echt meer dan zat was, deed ik mijn raam open en zie dat mormel staan, met drie ventjes om zich heen. Staat daar te krijsen als een viswijf en tegen de kliko's aan te trappen. Godsamme, er slapen daar verdomme kinderen! Die nu doodsbang in hun bedje lagen! Toen ik naar haar toeriep dat ze moest kappen, was ik een: 'kankerwijf, die haar kankerbek moest houden en anders maar effe moest komen', aldus hysterisch wijf en haar vriendjes. Nou. Flinke jongens. En flinke meid. Helaas was Jeff iets sneller naar buiten dan ik. In zijn onderbroek. Komt een van die ventjes op mij af gedenderd, toen ik de deur opendeed, terwijl Jeff met een van die andere staat te praten. Bleek mevrouw ruzie te hebben met haar vriendje en dat ventje die bijna bij mij binnen stond, dacht dat hij effe kon zeggen dat ik me er niet mee moest bemoeien! Want hij was de broer van hysterica. Daar heb ik toch zeker niets mee te maken!? Ook kwam dat gekke wijf naar mij toe gestapt om me te vertellen dat ze dat allemaal helemaal niet had gezegd net tegen mij en dat ik niet moest zeiken.
Ik ben hier een beetje heel erg klaar mee. Zo'n opgeschoten snolletje die mij dan vervolgens zegt, als ik haar uitleg dat onze negenjarige nu al een poosje opliep door haar herrie, dat ik 'dat kind' maar weer op bed moest leggen. Dat er kinderen sliepen onder haar vandalisme, kon haar niet zoveel verrotten. En dat ventje die niet wegging en steeds dichterbij kwam, ondanks dat ik hem vertelde dat hij weg moest wezen bij mijn deur, vond dat hij het volste recht had zo dicht op me te staan en noemde mij ; een kleine meid'. Laat ik het zo zeggen: de volgende keer krijgt hij geen kans meer om ook maar iets te zeggen. Wat denken ze wel niet? En dan kan het me niets schelen dat Jeff staat te praten met iemand die wel rustig blijft en excuus maakt. Dus vroegvolwassenen: zoek je gezeik uit bij je eigen thuis! Als je geen bemoeienis wilt, moet je niet in een straat de boel wakker staan gillen en slopen waar je niets te zoeken heb! Ik hoop dat die twee politiebussen voor hen waren, die er een minuut later stonden. Wat een gepiep zeg!
Ik zag die bussen overigens niet, toen een paar dagen terug iemand met een wit petje tegen mijn hek stond te pissen. En tegen de schuur van de buren. En op het kinderglijbaantje. Als je dan zegt: JOH, DOE DAT LEKKER NIET! RESPECTLOOS, ER SPELEN HIER KINDEREN, DOE EENS EFFE NORMAAL! Krijg je een grote bek, staan ze je honden op te fokken en dan is er eentje die zijn excuus maakt: de buurjongen. Excuus voor zijn vrienden. Heb ik niets meer mee te maken. Ik ben er helemaal klaar mee. Net als met dat groepje buren met kleine hondjes die stoer over de straat loopt 's avonds om zogenaamd de buurt in de gaten te houden. Hoe komt het dan, dat steeds Jeff of ik het op moeten lossen?! Dat dit nu al jaren zo gaat? Wat een lefbekken zeg! Staan allemaal te zeiken tegen mekaar en over mekaar, maar owee als er wat gebeurd: dan moeten wij het oplossen en het liefst met onze valse waakhonden.
Ik vind het goed. De knuppel staat bij de deur. De volgende malloot die op mij afkomt, in zijn opgeschoten adolescentiefase, heeft een probleem. Ik waarschuw een keer en daar laat ik het bij. Waarom mag ik niet zeggen dat men een beetje rekening houdt met elkaar?! Waar moet ik bang voor zijn dan! Waarom houdt dat toezichthoudende groepje hun bek als het moeilijk wordt? Omdat ze laf zijn. En dan hebben ze verdomme zelf kleine kinderen, een gezin. Kom daar dan ook voor op! Ik zeg niet dat je die malloten in elkaar moet beuken, helemaal niet. Maar het zou prettig zijn als ze hun 'dodelijke' blik zouden richten op dat wat er echt toe doet.
|
|
Attentione! Vite vite! En France!
The DisneyTrip!
Na maanden in spanning was het dan zover! Na een hoop ellende op het laatst en wel een goede afsluiting van het geweldige schooljaar dat Esmé achter de rug had, brak de dag aan van De Grote Vakantie! Jeffie was ook al vrij en de koffers werden tevoorschijn getoverd en ingepakt, allemaal stikzenuwachtig want we gingen op reis en wel op een behoorlijke: Disneyland Parijs!
Opa Teun en Oma Aggie namen ons mee (eigenlijk nog ter ere van hun 30-jarig Huwelijk, maar dat was een jaartje verschoven), ome Bas ging ook mee en met zes man sterk stonden we de vijfde klaar voor de taxi, die ons naar Rotjeknor zou brengen. Waren we niets vergeten? Hadden we allemaal de paspoorten? Lieten we allemaal de diertjes goed achter? Was alles goed geregeld? Zouden we maar thuisblijven? (Geintje, natuurlijk hahaha!) Oma Croma zwaaide ons uit, samen met de hondjes en daar gingen we dan; vol verwachtingen en de adrenaline uit onze oren spuitend! Esmé en Jeffie waren nog nooit in Disneyland geweest, dus ik zat vol spanning in de hoop dat ze het helemaal geweldig zouden vinden. Vooral Esmé had er slapeloze nachten van! We hadden het ook zo geheim mogelijk gehouden, zodat er niet nog effe ellende geschopt kon worden en volgens mij is dat toch best gelukt, zodat Esmé de tijd van haar leven kon hebben!
Natuurlijk veel te vroeg stonden we op het station in Rotterdam, wachtend op de Thalys, de snelle supertrein, waarover ons verteld was dat dit ‘de trip van je leven’ zou zijn. Spannend dus en handig, zo hoefde niemand auto te rijden! Ik verwachtte een zeker drietal (Jeffie, Esmé en oma Aggie) die met hun neuzen tegen de ramen gedrukt zaten om te zien hoe snel we gingen. De werkelijkheid was definitief anders en zo hard leek het allemaal niet. Er waren een aantal stukken die hard gingen ja en als je dan naar bijvoorbeeld de snelwegen die voorbijraasden keek, zag je heus dat het hard ging, maar in zo’n enorm apparaat lijkt het niets. Ik voelde me niet anders dan in andere treinen. Puntje van kritiek en zeker een van de velen voor het reisbureau; er was verteld dat de Thalys weleens doorreed naar onder het Disney-park. Dat is niet waar hoor, dus laat het je nooit wijs maken! We kregen voor de ‘zekerheid’ metrokaartjes mee. Die stoppen wel onder het park. Standaard. En die metrotrip heeft me heen en terug tien jaar ouder gemaakt, echt, daar kan geen haarverf tegenop! Toch was dit alweer spannend genoeg en dan waren we er nog niet eens. Tijdens de eerste controle in de trein begon het al; een Franse Stugkop, die iedereen afblafte dat je naar zijn land afreisde en hoewel we natuurlijk alle juiste papieren hadden, leek het deze man niets uit te maken en gaf alsnog, onderwijl wild kauwend op zijn gummetje met rondvliegende spetters, te kennen dat de papieren ‘niet juist gevouwen’ waren. Opgetrokken wenkbrauwen hierzo, dat snappen jullie wel! Wel verschrikkelijke lol gehad met elkaar, waarbij mijn moeder met een van haar walgelijk grote ringen nog een wond veroorzaakte op het voorhoofd van Jeff en ome Bas besloot zijn koptelefoon op te doen J
De volgende attractie was Parijs Centraal, Gare du Nord!
Piesen onder toeziend oog van legermannen met mitrailleurs, waarvan ik nog heel lacherig tegen Jeff zei; ‘kijk nou! Grappig toch?’ Waarna hij me vertelde dat ze er nog mee mogen schieten ook. Toen pas viel bij mij het kwartje en we kwamen ze ook echt overal tegen, tot aan de poort van Disneyland. Soms zelfs met paarden en honden, ongelofelijk! Dat heb ik nog nooit gezien hoor, bij de Efteling! Absoluut niet grappig naturellement! Ga je daarna een sigaretje roken, je wurmt je door de forenzen die het vertikken ook maar een woord Engels te spreken, om in een totaal andere wereld terecht te komen, gescheiden door enkele schuifdeuren. Een ware Borderline, serieus. We werden bestormd door zwervers, junken en een heel leger Afrikanen (niet rot bedoeld he, laten we wel wezen want zo ben ik niet, maar het was ongelofelijk opvallend) en binnen de minuut trok Jeff al zo’n crackface bij me vandaan. Te bizar gewoon en Esmé werd door ons zachtjes doch dwingend samen met opa en oma de schuifdeuren weer binnen geduwd. Want dat trokken onze zenuwen niet hoor! En dan zaten we nog niet eens in de metro. Het contrast was me echt te bizar, als je ervoor staat is het een geweldig pand, grotesk en mooi uitgehouwen, ik zie Esmé nog staan met open mond, starend met haar nek zover naar achteren en haar hoofd zowat op haar billen, zo te wauw vonden we het eigenlijk. Totdat je je gezicht normaal hield dus. En later waren we allemaal weer binnen en begon het volgende hartverlammende tafereel; de metro.
Werd, volgende puntje van kritiek, op het reisbureau de metrotrip nog uitgelegd als ‘ach, als je met de metro moet, hartstikke leuk voor die kleine meid, een keertje overstappen, zijn maar een paar haltes!’, niets is minder waar. Totaal geen overzicht, als je dan eenmaal de juiste hebt gevonden zie je dat de deuren van die ellendige toestellen zo snel en desastreus open en dicht gaan dat je al bij voorbaat visioenen krijgt van vergeten koffers en een klemzittend kinderhandje, echt! Bovendien zat er zo’n gigantisch gat bij de opstap, dat Esmé zo’n beetje de spagaat moest maken om erin te komen, waarna we samengeprakt met half Frankrijk en onze koffers bij de krakende piepdeuren moesten blijven staan. En dan moet je dus tussendoor overstappen! Echt, ik kon wel een extra bloeddrukpilletje gebruiken! Onder elkaar veel gestress en gechagerijn, want we snapten het alle zes niet meer, maar na een uur reizen en overstappen zagen we dan eindelijk de eindhalte; Disneyland! Allemaal doodop van de reis, sleepten we de koffers mee en moesten we nog op zoek naar de bus voor naar het hotel. Kwam ik natuurlijk aan een kant van het station die ik dus ook nog nooit gezien had, dus ik zag daar dan eindelijk iets moois; zwaluwen en hun uit speeksel opgebouwde nesten. Gewoon, aan het pand van het metrostation. Echt tientallen! Misschien wel honderden! Geweldig mooi gezicht! Open en bloot, niets te ‘in een grot’, gewoon in de volle zon, en public en we genoten er van. Zelfs aan het einde van de vakantie, verbaasden we ons er over, echt. Het was iedere keer als we er voorbij liepen weer een feest om naar te kijken, oudervogels die hun jongen te eten gaven, bijna- uitvliegers, echt té schattig. Maar; we ontdekten dus de pendelbus, wat heel goed geregeld was, dat was in ieder geval een zeker ding!
Met de pendelbus, die de hele dag van park naar hotel en weer terug reed, togen we naar het New Port Bay Club hotel. Heel mooi als je daar aankomt, echt heel chique hoor! Natuurlijk werd Jeff er weer uitgepikt om zijn spullen te laten scannen, zodat we heel sociaal allemaal maar door de scan gingen met de koffers (waar de scanmeneer niet op gerekend had en woedend werd toen hij zag welk kaarteneffect het had op alle volgende aankomende toeristen, die allemaal dachten dat het verplicht was en zich allemaal lieten scannen hahaha) Oma Aggie was daar al eens geweest (waarbij alles wel goed geregeld was), maar helaas kwam daar dus het volgende puntje van kritiek (Echt waar, hoe leuk het allemaal ook was, de domper was enorm die eerste dag). We hadden kamers geboekt met een balkon, niet teveel afstand naar de lobby, met een koelkast op de kamer en eventueel uitzicht op Lake Disney. Iedereen die weet hoeveel je moet betalen voor een all-in tripje als deze, zal het met me eens zijn; je mag wel iets verwachten voor dat geld. Bijvoorbeeld dat balkon. Hadden we op geen van de beide kamers. De ramen konden niet eens normaal open, de latjes waren verrot, de ramen waren zo smerig dat je er amper doorheen kon kijken en we keken uit op een rij bomen en de personeelsingang. De weinige meubeltjes in een kamer die net zo groot was als onze slaapkamer thuis en hutjemutje tegen elkaar aanstonden waren bedekt met een dikke laag stof en de TV deed het niet eens! Nee, dat is niet leuk. Gelukkig kwam er dan wel een toffe klusjesman langs om ons allemaal te helpen. Ook werd er moeilijk gedaan over het ontbijt in het hotel, waar ze ons de kaarten niet van wilden geven bij het inchecken ook al hadden we er al voor betaald. Tuurlijk, we hebben ze gekregen na een hoop verzuchtingen en laconieke kreunen. Alsof ze ons een dienst hadden bewezen en over hun hart hadden gestreken met de mededeling dat we dan iedere ochtend voor 7 uur (tuurlijk, op vakantie) moesten gaan ontbijten. Terwijl mijn ouders er gewoon al voor hadden betaald. Gelukkig zijn we allemaal erg sterk in onze mimiek en heb ik gezegd dat ze dat dus konden vergeten. Maar! Toen we eindelijk met weer een pak papieren en kaarten voor van alles de lift in konden naar de kamers (die we niet hadden geboekt) en vele gangen door te hebben gelopen en ons installeerden en boos en verdrietig over de kamers te zijn geweest, ontdekten we dat er een groot slot op de koelkastjes zaten omdat het gewoon een minibar was die we niet wilden gebruiken. Openmaken was ook weer betalen en dat konden ze dus mooi bekijken! Oma had een koffer vol drankjes, op de gang stond een ijsmachine, dus dat was de rest van de tijd opgelost! Dat is nou zo’n ding waar men gewoon eerlijk over had kunnen zijn, nietwaar?
Na deze helreis en teleurstellingen zijn we lekker gaan zwemmen, behalve ome Bas, die ging lekker in bad! We vonden het rot, echt verschrikkelijk voor mijn ouders. Oma legde zich er gelaten bij neer, er was allemaal niets meer aan te doen en we besloten maar gewoon te genieten. Het binnen- en buitenbad waren helemaal lekker en we hebben heerlijk gezwommen! Het was ook tijden geleden dat Jeff en Esmé lekker samen konden dollen in water, en dat doen ze gráág, en ook opa liet zich niet kennen, dus het was echt lekker en een hoop gekkigheid! Zo langzaamaan voelde het allemaal toch minder erg en het was gewoon lekker na zo’n reis. Daarna lekker douchen, shampoo hing overal aan de muren, dus lekker opgefrist op weg naar het park! Helaas trof ons toen nog eenmaal (maar niet de laatste maal) een teleurstelling; het park sloot al om 21:00. En we hadden zogenaamd geboekt voor de week dat de toeristentijden aanbraken. Gewoon tot ’s avonds laat het park open met in de avond een lichtjesparade, die we graag aan Esmé wilden laten zien, in een mooi verlicht park. Ze verheugde zich er op, hè? Maar niets van dit alles. Die tijden waren pas een week later, vanaf de dag dat wij zouden vertrekken en de lichtjesparade was ineens alleen in het winterseizoen. Dat was dan veranderd, want zelf was ik nog nooit in het winterseizoen geweest en ik heb het toch echt gezien in het verleden, al is dat dan weer vijftien jaar geleden (ja, ik weet het, ik word oud). Het Walt Disney Studio’s park sloot zelfs al om 19:00. Is toch zwaar irritant als je rekent op 22:00 of 23:00. En dat kind heeft nog altijd geen lichtjes gezien in wat voor vorm dan ook. Maar! Er werden wel kaarten van verkocht. Is toch net effe anders, hè?
Wat het allemaal weg liet vallen, de teleurstellingen en ellendige shitreis, was de blik van Esmé. Ze trilde van de zenuwen en toen zag ze het; dat grote Disneykasteel. Een lang stuk vol winkels in Main Street en dan aan het einde dat gewilde kasteel. En haar favoriete Disneyfiguur Pluto lag overvloedig in de winkels in alle knuffel en miniatuur uitgaven, dus ze glinsterde bij alles wat ze zag! We gingen dus eerst op zoek naar een eetgelegenheid, die we vonden bij de Mexicaan in Frontierland! De smaak was wisselend hahaha maar de mayonaise daar is heeeeeeel lekker! Oma, Bas en Jeff gingen daarna meteen de Thunder Mountain in(Jeff: ‘Dit is niet gewoon een boemeltreintje! Wahaha!’), hoe moe we ook allemaal waren van de reis. Esmé durfde niet, dus opa en ik bleven veilig bij Esmé. Maar we konden wel zien wanneer ze voorbij kwamen en ik heb echt ontzettend zitten genieten van die gezichten van die drie en vooral van Jeff, want die ken ik helemaal niet op die manier (eigenlijk maf, na al die jaren samen). Ook mijn moeder is pas sinds een aantal jaren zo avontuurlijk, dus ik lach me stuk iedere keer met zoiets tegenwoordig! De rest van de tijd die dag op het park hebben we geslenterd, alles een beetje bekeken, ik merkte dat ik veel vergeten was en vooral Esmé vond alles prachtig! Ook zijn we maar meteen onder het kasteel doorgelopen, wat winkeltjes bekeken en later in het hotel een pyama van Minnie Mouse voor Esmé gekocht; een geweldig knalrood japonnetje en daarmee de eerste Disneybuit!
Hoopvol voor de volgende dag gingen we dus weer op weg naar het hotel, waar je dus heel vervelend niets te doen had, want: alles wat zogenaamd in de prijs zat volgens het reisbureau, moesten we allemaal nog reserveren en bijbetalen. Ontdekten we dus daar. De gamehal, de lounges, veel in Disneyvillage. Alles. Er was dus echt helemaal niets gereserveerd, echt niet. We zouden naar de Wild West Buffalo Bill show gaan (was toch lekker geweest, met zes paar moeie benen). Was nog helemaal niet gereserveerd en moesten we nog effe per persoon 72 euro betalen. In mijn herinnering had ik er nog nooit voor bijbetaald de voorgaande keren en mijn moeder ook niet, die een paar jaar terug nog met een vriendin is geweest. Reken maar effe uit! Dat was dan jammer, maar dat feest ging niet door. We wisten echt niet dat dit allemaal zo zou zijn en vind ik echt schandalig van het reisbureau. Ik ben er bij geweest, ik wéét wat er besproken is met dat bureau. Sorry voor mijn pessimisme hier hoor, maar je rekent erop, je verheugt je daar op met zijn allen en dan zijn dat gewoon rotdingen! Want daar zaten we dan om half tien in de kamer, kapotte TV, te roken uit de vieze ramen op een kiertje waar net de latjes uit waren gepletterd en zaten we te zwaaien naar het personeel. Met niets te doen. De beloofde spellendoos voor Esmé hebben we ook nergens kunnen vinden en dat infopunt van het reisbureau was echt nergens te zien. Als je ernaar vroeg, wisten ze daar niet waar je het over had. Het meest ergerlijke was dat er wel veel gezinnen en groepen liepen waarbij het wél allemaal goed geregeld was. Net als al die meetings met Disneyfiguren en themarestaurants. Echt niets, nakkes, nada. En we zijn toch gewoon met een echte organisatie bij een echt reisbureau geweest, geen aftands achteraf bureautje via internet ofzo. Gelukkig waren we die eerste dag zo moe, dat we toch wel konden slapen!
En voor de rest…was het natuurlijk gewoon hartstikke leuk! We hebben een vreselijke lol gehad. Er waren nog maar weinig Nederlanders, dus het was echt communiceren in alle talen die we een beetje bij elkaar sprokkelden en dat was natuurlijk uitermate lachwekkend! Het leukste was eigenlijk nog dat we weleens met vreemden stonden te stunten op die manier om dan plotseling te ontdekken dat het juist die paar Nederlanders waren! Wat een geweldig gehoor moet dat voor vreemden geweest zijn, dat Frans, Duits, Spaans, Engels en Nederlands door elkaar. Ik zeg altijd maar; lichaamstaal is Universeel. De combinatie brengt je heel ver. En gelukkig begrijp ik de talen wél, dat scheelde al ontzettend en een paar dagen ertussen en het daagde allemaal wel weer! Een aantal onder ons vonden het hilarisch om daar mee te spelen en mensen een beetje in de maling te nemen en vooral Esmé heeft plat gelegen toen ze doorhad dat niemand haar verstond en het kostte haar ook geen moeite samen met Jeff en opa vooral (attention! Doorlopen!), om dan maar van alles uit te kramen met een tegengestelde houding en een brede lach op het gezicht. Ik zal maar niet zeggen hoe niet-pedagogisch dat was… Ook hebben we enorm gelachen om al die illegale straatartiesten op het plein voor de parken die ons van alles opdrongen, aan onze hoofden zeurden, we dan toch maar toegaven onder luid gezucht en dat we uiteindelijk zeiden: ‘neh, for this?! Too much money!’ De nijd van die mensen! Sympathie is dus relatief, helaas, want daarna kon je rekenen op flink wat gescheld en wilde handgebaren (waar ze dan de volgende dag alweer spijt van hadden omdat we dan wéér aan kwamen lopen). Gelukkig stonden daar dan wel die legermannen met zware wapens en enge dieren, zodat er geen ongewilde rellen ontstonden (tenslotte waren we gewoon geintjes aan het uithalen, moet kunnen). Ook heeft Jeff een mimespeler tot twee keer toe zwaar aan het lachen gekregen, dat was echt supergrappig! Een dag lukte het niet, het was steeds dezelfde mimer, toen gaf Jeff hem een hand, met een hoop wrikken en gekke bochten door verschillende ledematen en liet de mimer hem niet meer los tot er wat centjes in het bakje verdwenen! Die had Jeff niet aan zien komen dus uiteindelijk werd er weer gegierd! Het was een leuke vent…
Het was een vakantie van uitersten, eigenlijk. We hadden vreselijke lol of waren ons verschrikkelijk aan het ergeren. Verbaasden ons over de stugheid van Spanjolen en Fransen, echt. En vooral over hoe vaak Esmé werd weggeduwd door volwassenen, in een Disneypark! Op de eennalaatste dag liep het zelfs uit de hand. Een Fransman pakte Esmé echt beet en gooide haar opzij, ze zette het op een gillen en ik vroeg die kerel wat zijn probleem was, waarbij hij me hardvochtig probeerde te negeren en ik heel hard Jeff riep, die zijn welbekende gezicht trok, incluis verkleuring en plotseling ontzettend verstaanbaar bleek voor de fransoos. De Fransman kromp een meter terstond en kwam met een waar bullshitverhaal aan, dat hij dacht dat Esmé zijn eigen kind was (die bruin haar had en een kop groter was) en die hij angstvallig voor zich hield. Waarop opa weer opmerkte dat je kinderen gewoon nooit zo beet moet pakken en dat dit dus geen excusez was, eigen kind of niet! Blijf met je poten van dat kind af! Beetje ons meisje hysterisch maken in het kasteel, flinke man! Maar dat was opvallend, ook met de Disneyfiguren, ouders die ons meisje opzij duwden voor hun eigen kind, echt ik zou dat nooit in mijn hoofd halen, eerlijk (en gelukkig is ‘Hey!’universeel)…Esmé werd dat ook zo zat dat het wat haar betrof ook niet meer zo nodig was, dat geknuffel met harige poppen, dus ze staat maar een enkel keertje op de foto met een paar Disneyfiguren. Maar! Ze mocht wél meedoen in de parade! Heel erg cool! Hebben we mooie plaatjes van en we hebben ook gelachen om onszelf, want dat werd het ook: lachwekkend. Om te zorgen dat Esmé al het moois gewoon meekreeg en zo min mogelijk last had van wantoestanden stonden we om beurten ondertussen andere mensen weg te meppen, die gewoon geen fatsoen in hun donder hadden. Mafketels die probeerden Esmé haar hoofd weg te duwen om een foto te kunnen maken, echt bizar gewoon! Ondertussen stonden wij dan op tenen te trappen, menig hand van haar af te trekken, want ‘fuck off’ begreep men ineens niet natuurlijk…en ook Esmé werd goed in het uitdelen van ellebogen en het plotseling uitsteken van een voet, om de zoveelste (volwassen!!) voorpieper te laten struikelen (achteraf gezien was het dus eigenlijk helemaal niet zo raar dat ze er zo melig van werd dat ze de onverstaanbaren maar in de maling ging nemen). De wachtrijen waren allemaal al lang genoeg en na vijf dagen hadden we nóg niet alles gehad. Moet ik zeggen, twee parken is dan ook veel hoor.
Enfin; de parade! Esmé werd er als eerste uitgepikt door een van de wandelende kaarten van Alice in Wonderland en ze werd er helemaal verlegen van, zó schattig…kreeg ze een enorme kwast in haar handjes en stokstijf houterig stond ze te schudden met dat ding met nog een paar kindjes, in de parade met de kaartfiguren! We gilden van enthousiasme en ze werd door de kaartfiguur weer netjes teruggebracht, na een hard applaus van heeeeeeeel veel mensen…heel erg tof was dat! Deze parade was overigens ook nieuw voor mij en ik vond hem echt heel leuk, echt sentimenteel word ik daarvan, ik voelde me echt weer helemaal kind, zo saampies met Esmé. Een kar met de Witches of Disney, met die grote Ursula achterop, gewéldig gewoon! En de kar van The Lion King was gruwelijk; er zat een hele donkere man, die eerst vrolijk zwaaide, je een luchtkus zond en dan zijn ogen uit liet puilen! Ahahaha! Te erg en te eng gewoon! En ja, al die andere dingen…gewoon leuk…hier en daar een stiekum traantje weggepinkt en vooral dat bekkie van Esmé, heerlijk gewoon! Wel vond ze alles wat snel ging heel eng, dus de tweede dag deden we vooral Fantasyland, wat de mannen te zoetsappig vonden en popelden om naar de actie te kunnen. Ik gaf natuurlijk overal Esmé gelijk in, wat ik vroeger geweldig leuk vond, durfde ik echt niet aan hoor nu. Ik was als de dood dat Esmé ergens tussen vandaan zou schieten (ik weet het, is niet waar en zwaar overdreven, maar ik kon het niet helpen) dus ik bedacht met haar mee dat ze niet in al die enge snelle dingen hoefde. Met Jeff heb ik dus voor het eerst gezien dat hij dat dus echt te kicken vond en ik lachte me rot als ik hoorde van mijn broer en moeder hoe hard hij schreeuwde en zei tijdens het begin van de attracties: ‘ ow shit…teringlijers…wat gaat er nu weer gebeuren?!’(Space Mountain), maar ook was hij erg blij met het uitvinden van de Fastpass, waarmee hij niet in de rij hoefde te staan en gewoon tussendoor de gamehal in kon met Bas, die samen fanatiek wilden winnen van elkaar met alles, iets waar zij samen eigenlijk nooit tijd voor hebben! Die gezichten alleen al waren het alles waard! Wel gingen we allemaal de Pirates in en op mij na vonden we dat allemaal om te gillen zo leuk (de tweede keer was ik groen, ik zweer het) en ik was blij met al die zoetsappige attracties en gewoon lekker kijken en genieten! Ook de Tea Cups waren heel gezellig met ze allen en Small World wilde Esmé wel honderd keer doen! Ja, sorry hoor, ze zei steeds maar weer: ‘mamma….ik vind het hier zoooooooooo mooi!’. Is leuk toch? Ik ontdekte wel trouwens dat de paarden van de carrousel te hoog waren voor me, ik was niet zo flink, maar Esmé klom met haar lenige pootjes zo in het grootste paard natuurlijk, waarna ik tijdens het ritje onwijs gelachen heb om haar gekir, terwijl ik er gewoon tussen stond! Oma was trouwens flinker als ik en ging gewoon op het kleinste paard hahaha!
Wat ze iets minder vond, maar de rest van ons wel leuk, was het Walt Disney Studio’s Park. Voor diegene die het park al kennen; wat een vreselijk eng ding was die Tower of Terror alleen al om naar te kijken. Een lift die echt vol naar beneden klettert een paar keer, gadverdamme! Oma, Bas en Jeffie gingen er natuurlijk meteen in en waren daarna niet meer stil te krijgen. Mijn moeder schijnt echt gegild te hebben, maar ging gewoon stoer mee de keer erna, nou, zij liever als ik! Ik zag eerder al een filmpje van wat er gebeurde in dat ding en we zaten ervoor te wachten tot die drie klaar waren, maar mensenkinderen, wat een gegil hoorden we! En wat ging dat hard! Ook zijn ze in de Rock ’n Rollercoaster geweest en het enige nadelige in dit park was eigenlijk dat Bas en Jeff 70 minuten in de rij voor de halfpipe van Toystory stonden, toen ze eindelijk aan de beurt waren en Bas eruit gezet werd omdat hij te dik zou zijn. Ik kon mijn oren niet geloven, ik had mensen voorbij zien komen die werkelijk drie keer Bas waren, het ging om een gordeltje die een centimeter versteld moest worden, want de beugel zat prima en vast, maar hij werd bruut door een vroege vakantiebijbaner zo breed als mijn pink van een jaar of zestien de stoel uitgebonjourd. Nee, hij mocht niet ruilen van plaats met Jeff, en nee Jeff mocht er ook niet mee uit, Bas moest gewoon wegwezen en Jeff in zijn eentje de rit in, wat lang niet zo lollig is in je eentje naturellement! Later kwamen er ineens wel excusez moi’s en een vrijkaartje voor beiden van de Crushcoaster, maar daar aangekomen, was die dus dicht, want er was een technische storing. Balen dus. Maar! Wel mocht Jeff achterlangs om een foto te maken van hem met Takeltje van Cars, dus dat was dan wel weer tof.
Ook was de stunt show ontzettend leuk en we hebben gegierd om Esmé. Die wisselend nagelbijtend, dan weer met haar handen voor de oren verschrikt met een grote giegeltrek om haar lippen zat te wiebelen en kijken naar rondvliegende auto’s en motoren en enorme vuurballen die voorbij kwamen, wat zat ze te wiebelen zeg! Helemaal leuk! De uitleg was totaal oninteressant, als er maar voertuigen voorbij vlogen! Wat voor ons allemaal erg onverwachts was, was de special effect show van Armageddon…eenmaal binnen werden we allemaal wat onzeker, toen er ineens een vuurbal voorbij kwam, waar je de hitte goed van voelde. En net op het moment dat we allemaal dachten: ‘ nou, dat viel allemaal best wel mee’, begon de grond te schudden, overal vuur om ons heen, het werd erg heet en we voelden spetters en de grond zakte met een hoop lawaai weg; mijn moeder in paniek die bang was dat haar kleren in een klap zouden verbranden en Esmé werd zo bang dat ze echt hysterisch raakte. We zijn met zijn allen daarna een terrasje gaan pakken. We waren allemaal een beetje groen hahaha! Echter, daarentegen waren de vliegende tapijtjes weer heel erg leuk voor opa en Esmé en het op de foto met Ratatouille ook! En!!! De parade van Disneyfiguren in mooie bolides was ook heel leuk! Wat we daar ook zagen was de geweldige rol van de boze stiefmoeder in het park. Ze deed het fantastisch! Met een air van hier tot Jeruzalem stampte ze rond, ging met helemaal niemand op de foto en handtekeningenboekjes gooide ze weg, hilarisch gewoon en Esmé moest er vreselijk om lachen (die dacht natuurlijk aan al die hebberige kindjes die haar steeds wegduwden). Al met al hadden we voor dit park anderhalve dag nodig om alles te zien en doen, dus het was wel klein, maar heel erg leuk! Esmé vond ook de windmachine en paraplu met plaatselijke regen echt geweldig!
Maar goed. Ik kan eigenlijk nog wel uren praten erover en ik vergeet legio te vertellen. Het was eigenlijk gewoon een hele leuke vakantie, ondanks de reizen erheen en weer terug, die ik maar zo snel mogelijk probeer te vergeten, ik denk wij alle zes. Wel een drukke vakantie en ook allemaal blij dat we nog vakantie hebben na deze week. Op de laatste dag was het hectisch. Vroeg je hotel uit, dus deze morgen een keertje niet zwemmen wat de dames onder ons iedere vroege morgen deden, vroeg ontbijten dus en ingepakt naar het park, waar we nog wel even moesten blijven omdat we anders veel te vroeg in het enge Gare du Nord moesten toeven (waar op de dag van vertrek nog serieus een dronken moeder met een overstuur krijsende baby en een gillende bange peuter werd gearresteerd door tien man, ongelogen). Dat werd dus nog even gauw wat attracties langs voor de snelle mannen en snelle oma en voor Esmé samen met opa in Dombo! Met allemaal nog snelsnel in Small World, Pirates en de Disney Train en de laatste souvenirs shoppen (hoewel we dat eigenlijk iedere dag wel een beetje deden en Esmé dus een stapel Minnie Mouse kleding, een meisjes piratenpak en een giga Plutoverzameling heeft nu)! Eten hadden we geen zin meer in, we hadden al genoeg vettigheid gehad de afgelopen week. We hadden wel een vaste stek gecreëerd, waar we iedere dag even heen gingen om te eten, daar was het echt lekker en warm, maar na vijf dagen komt het toch je neus uit. En na het kopen van wat gekke bekers, geweldige en veel te dure beelden en schilderijen, gingen we de koffers ophalen en weer naar huis. Plotseling werden we allemaal overspoeld door een immens gevoel van heimwee naar huis en de diertjes (tuurlijk belden we iedere dag even om te checken hoe het allemaal ging) en met zware benen van de spierpijn kwamen we eindelijk om een uur of negen in de avond thuis. Lekker in ons eigen huis!
Ik had het zelf wel even nodig; even weg van alle verplichtingen en toestanden. Even vijf dagen aan niets hoeven denken. Even samen met mijn familie en ons gezinnetje. Het was een tijd geleden om zo lang met bijvoorbeeld mijn vader op pad te zijn. Mijn moeder zie ik bijna iedere dag wel en mijn broerlief ook heel vaak. Maar pappie, die zie ik niet zo vaak, altijd druk in de weer! Net als mijn lieve Jeffie. Was gewoon lekker; hem samen met Esmé gekkigheid uit te zien halen, lol te zien maken en die kant van hem te zien waar we samen nooit eerder tijd voor hebben gehad. Hij heeft het druk gehad de afgelopen jaren, mijn lieve ventje. En veel aan zijn hoofd. Wij allemaal wel eigenlijk. Ook zijn we met zijn allen een waar ‘de manke helpt de blinde’ familie, maar we deden allemaal of we fris, fruitig en gezond waren, leefden op paracetamol en hadden gewoon lekker plezier met zijn allen! Gewoon lekker genoten dus!
Stormachtig genieten dus! Au revoir et a bientot!
|
|
Verloren tijd
Ik heb de afgelopen tijd vaak met de dood te maken gehad. Of misschien beter: eindes. Ik had het er onlangs nog met een goede vriendin over en we bespraken dat eens in de zoveel tijd er zo’n periode voorkomt. Ze ontvallen bij bosjes. Een tijdje terug woonde ik de crematie bij van buurman J. Het was…een bijzonder voorval. Ik ben er dagen van onder de indruk geweest en dat terwijl ik J. al tijden niet had gezien. Het nieuws van zijn overlijden kwam heel hard binnen. Ik dacht aan zijn vrouw, die mij net zo lief is en die ik vaker tegenkom. Dit stel was belangrijk in mijn puberteit. Waarom? Omdat ze er waren en zichzelf waren. Als ik denk aan J., denk ik aan de ochtenden dat hij binnenstapte bij mijn ouders thuis en zijn shaggie rookte. Hij leek altijd na te denken en dan lachte hij veel. Het was voor mij heel gewoon dat hij in huis was. Het hele weekend na de crematie dacht ik aan waarom ik dit stel eigenlijk niet meer bezocht. Uiteindelijk kan ik niet anders zeggen dan dat het heel gewoon was dat zij bestonden en er altijd nog tijd had geweest ze te bezoeken. Het zijn vrienden van mijn ouders en het zijn hun buren,weliswaar aan het aan het andere einde van de straat, maar toch…en stiekem blijf je toch op een bepaalde manier in contact, door elkaar af en toe eens tegen te komen en door mijn ouders. Het voelt ook niet alsof het lang geleden is want ze weten alles van mij. Vorige week kwam ik zijn vrouw dus tegen. Nadat wij als gezin een groot verlies te verwerken hadden gekregen.
Hoe anders was de verlating der aarde door mijn aangenomen tante M. Ze zeggen weleens; over de doden niets dan goeds. Maar in dit geval lukt dat me niet. Wel wil ik zeggen dat ik pas besefte dat ik haar miste de afgelopen jaren en hoe zeer ook, nadat ze er plotseling niet meer was. Al een aantal jaren heb ik haar niet gesproken, al hoorden we natuurlijk als familie wel van alles. Er is veel gebeurd in de afgelopen jaren en het heeft me altijd pijn gedaan dat ze zomaar afstand kon doen van mijn familie en mij. Om stomme dingen. En nu is er dus geen tijd meer, ik kan niet afwachten of het ooit nog goed maken. Het uitspreken. Het is een groot verschil in het doen alsof je elkaar niet hoort en daadwerkelijk geen antwoord kunnen krijgen.
In mijn vorige blog vertelde ik over het indrukwekkende verloop van Kazan’s ziekzijn. Kazan is onze ouwe trouwe Mechelaar. In november op een maandag is hij overleden, nadat we nog een weekend zijn weggeweest, zonder de meiden, alleen wij als gezin en Kazan erbij. Het zou ons laatste weekend met hem samen worden. We wisten dat niet, maar ook weer wel. Ik zeg heel eerlijk dat ik in een soort ontkenningsfase zat, nadat een paar dagen eerder Kazan voor het eerst in zijn leven bij ons een epilepsie-aanval kreeg. Het was ook de reden dat we hem mee hebben genomen, hem in de gaten houden en vooral lekker vertroetelen. Eenmaal daar hebben we dat dus ook gedaan, het was heerlijk met hem te kunnen keutelen en wandelen, te verwennen, spelen en met hem te ontbijten. Al ging het tot drie keer toe mis. Het ging erg snel, te snel en we zijn naar huis gegaan. Snel en al bellend naar de dierenarts. Thuis heeft hij Tara en Gigi gedag gezegd en is gaan liggen. Nog een paar uur hebben we het aangekeken, maar na contact met de dierenarts, zijn kortademigheid en het niet meer op willen staan zijn we toch naar de dierenarts gegaan, met lood in onze schoenen. Esmé is bij Marcel gebleven, haar oom, bij ons thuis. Ergens wisten we het: hij is niet meer te redden.
De dierenarts bevestigde dat. De goede man wilde alles voor ons doen als we dat wilden, maar redden zou hij Kazan niet meer kunnen. Zelf wilden wij hem niet meer laten lijden, hij had afschuwelijke aanvallen gehad in de dag daarvoor en hij leek amper lucht te krijgen. Zijn buik was opgezet en werd alsmaar dikker. Onze grote, stoere vent was zichzelf niet meer. Wat moet je dan doen? Ja…besluiten maken. En dat deden we. We wilden een rustig einde, een fijn hiernamaals. Maar zelfs dat ging mis.
Hij kreeg een kalmeringsmiddel ingespoten, vanwege de stress. En in plaats van kalm te blijven, ging Kazan staan, liggen en zitten, knokken tegen het gevoel van onbehagelijkheid. Het was een afschuw om te zien en nadat we in een aparte kamer afscheid van hem mochten nemen, waren we vooral bezig hem kalm te krijgen. Hij ging uiteindelijk liggen, omdat hij een gigantische aanval kreeg. Het was verschrikkelijk en ik zal men de details besparen, maar het zit op mijn netvlies gebrand. Het werd zo erg, dat Jeff hem vast heeft gehouden en ik de dierenarts terug moest roepen, het ging heel erg mis. Zo was het niet bedoeld! De dierenarts greep in en hielp Kazan meteen. Toen hij zijn definitieve spuit kreeg duurde het nog heel lang voordat hij dan ging. We zijn bij onze trouwe lieverd gebleven tot de laatste klop, bij hem liggend. Toen de arts dacht dat hij er niet meer was, was hij er nog wel, eindelijk gekalmeerd, zijn neus likkend, een aantal kloppen van zijn hart, beheerst en daar ging hij dan. We voelden ons geamputeerd…
En nog steeds is dat zo. Een maand eerder is Dotje overleden en exact een jaar eerder Scarlet, de poezen van mijn ouders en iets eerder Kleinpoes, de kat van Jeff die bij zijn moeder woonde en wat te denken aan van de zomer, met het mysterieuze virus die de meesten van onze cavia’s ontnam. Dieren die centraal stonden in mijn en zijn jeugd en nu ook Esmé’s jeugd. Ongeveer tegelijk ging de hond van een vrouw die ik altijd tegenkom met uitlaten, in dezelfde week als Kazan, dood. Samen hebben we heerlijk staan blèren op straat. Er zijn mensen die ons maar rare snuiters vinden, maar voor ons zijn dieren nu eenmaal familieleden. Het is een harde val, dat soort dingen. En als extra bonus kregen we de perikelen rond Bongo er bovenop. Ik vraag me weleens af hoe andere mensen dat doen, want bij mij komt de stress mijn oren uit! Jeff is geen prater en kropt alles op. En Esmé is juist heel open en praat het liefst hele dagen over haar verdriet. Wat we haar dan wel willen leren is dat ze vooral het goede van alles inziet. Dus hele dagen is ze bezig mooie herinneringen op te halen. Foto’s te kijken. Er is veel ‘kindzijn’ verloren gegaan de afgelopen tijd. Enerzijds stap je een nieuw tijdperk in van het leven dat je nu hebt met de mensen en dieren om je heen van nu. Het einde van de WSNP, ook zoiets van dit afgelopen jaar. Volledige zeggenschap over je eigen portemonnee. Al die nieuwe dingen worden afgesloten met de dingen die er al langer waren. Dat is vreemd toch? Begrijpt men me nu?
Er kwam in de afgelopen December ook een einde aan het 5 December sprookje voor Esmé. Ze wordt over een aantal weken 9, en deze afgelopen December (eigenlijk al voor de boel aankwam in November) kwam ze erachter dat het allemaal een sprookje was. Ze was niet boos en ontzet, zoals we hadden verwacht. Ze was ontzettend nieuwsgierig hoe we dat al die jaren voor elkaar hadden gekregen. En toen ik het hele verhaal had uitgelegd en alle grappen en grollen had verteld, besloot ze er toch in te blijven geloven, ze wilde de magie en de spanning, en dan ook nog die kado’s nog niet missen! Terstond bedacht ze dat er niets heerlijkers was als de Sinttijd. Ze hoefde desnoods geen kado’s, als ze maar mocht blijven geloven! Vooral Jeff werd daar erg happy van, want hij vond het desastreus dat ze het nu allemaal wist. We hebben haar dus ook een normale 5 december gegeven, met haar eigen Sint en haar eigen Pieten! De weken van schoentjes zetten en pepernoten. En ze genoot ervan!
Er is ook sowieso wat met Esmé aan de hand. Ze verandert. Ze wordt lang en een echt dametje. En hoewel dat heel moeilijk is, het liefst zaag ik haar af bij haar knietjes, heeft dat ook hele leuke kanten. Ze begint vorm te krijgen. Denkt over heel veel goed na. Heeft een paar maanden geleden haar biologische moeder weer gezien en er is goed contact nu. Vanuit haarzelf heeft ze dat aangepakt. Langzaam, maar volhardend en we zijn er met zijn allen gelukkig mee. Het gezin voelt ook groter nu, dat is een gek gevoel, maar wel het noemen waard! Want wat er nu is, is goed. Ze is in een jaar tijd een heel ander meisje geworden, terwijl ze ook nog zo dezelfde Esmé is. Alle ouders zullen dat herkennen, ook die ene kant geluk tegenover een beetje rouw. Kleine meisjes worden dus écht groot. Ze wilt haar prinsessenkamer niet meer. Al voor ze acht jaar werd. Ik heb het dus nog een jaar kunnen rekken, maar ze wilt echt die Vlinderkamer. We kunnen er niet meer onderuit. Het begon met het in dozen verpakken van poppen. Nu kijkt ze DVD terwijl Barbie en haar kornuiten op de muziek van alles wat nieuw is en door dat kleine kamertje schettert, worden geëtaleerd, als ze ondertussen lippenstift en een geurtje opdoet. Misschien een beetje warrig neergezet, maar dat is ook het gevoel dat we ervan krijgen. Ze gaat een nieuw tijdperk in terwijl ze een ander tijdperk vaarwel zegt.
Sorry, ik ben even leeg. Ik zou nog wel meer willen vertellen. Want er waren meerdere nieuwe dingen met een afscheid eraan vast. Maar ook ik probeer er bovenop te krabbelen. Ik voel al een tijdje dat iedere keer als ik schrijf, ik moeite moet doen niet te zwartgallig te worden. Dat is namelijk niet wat ik over wil brengen. En ook zeker niet de bedoeling net te doen of ik zo’n klotejaar heb gehad. Want ook dat is niet waar. Ik zal gauw weer iets gezelligers neerzetten. Dit wilde ik gewoon even delen.
Heel veel liefs en een dikke zoen,
Cilla
|
|
Vaarwel
Het ging al een tijdje niet goed met je. Dat wisten we. Je werd vorig jaar ineens kaal, je huid werd bobbelig en wrattig. Ook viel je af en dachten we: dit wordt ons laatste jaar samen. Na verschillende onderzoeken dacht men dat je eigenlijk gewoon een huidprobleem had vanwege de ouderdom, niets bijzonders. Zodoende. En wat hebben we een spijt dat we niet eerder hebben aangedrongen! Het is geen excuus, echter je haar kwam weer terug en er ontwikkelden zich geen nieuwe onvolkomenheden. En zo kabbelden we een tijdje verder. Natuurlijk, je was wat eerder moe dan vroeger en de lange tochten die we weleens ondernamen werden minder frequent. Uiteindelijk bleef je liever thuis of ‘in de buurt’ en daar leek je tevreden mee.
Het was een maand geleden dat we vonden dat je wel heel mager werd en zo snel ook. Je was tien kilo afgevallen en dat was teveel. Ook groeide er een bult op je bil die er niet goed uit zag en we gingen toch maar weer voor onderzoek.
Het werd dan ook echt even spannend. Er bleek een tumor te zitten. We werden bang, zo bang want eigenlijk is het leven niets zonder jou…toch bleek uiteindelijk het gezwel goedaardig en bovendien ingekapseld. Al je belangrijke lichaamsfuncties bleken in orde. Een onbeschrijfelijk gevoel van opluchting ging door ons heen, omdat we eigenlijk al afscheid hadden genomen van elkaar. En toen kon je ineens weer mee naar huis. Dat was echt een geweldig gevoel. Het vreemde was dat het ook daarna weer erg goed met je ging. Zonder medicatie en het ging geweldig. Misschien de stilte voor de storm? We wisten het niet, maar koesterden je bestaan en als vanzelf vervielen we terug in het oude leven. Zoals het was. Tot twee weken geleden.
Er waren een aantal gelegenheden georganiseerd en zoals altijd was jij erbij. Zo hoort dat. We bemerkten dat je wat snel buiten adem was, om vervolgens net te doen of je jong en onbevangen was. Er was niet echt een peil op te trekken. Vroegen ons af of het allemaal misschien teveel voor je was, te druk. Snel zagen ook anderen dat zelfs en vaststond dat er wat moest gebeuren. De afspraak werd snel gepland voor vervolgonderzoek, maar eerder ging het al mis. Je raakte zo benauwd dat je er niet meer uit kwam. Je hoestte en proestte en er kwam slijm uit je keel. Dit konden we niet meer aan. Na een telefoontje mochten we direct komen. Met het hele gezin togen we uiteindelijk naar de arts, nadat we elkaar eerst vaarwel hadden gezegd. Nadat je door je benen zakte, niet meer op adem kwam en je hart bijna uit zijn kas sprong, konden we het niet meer ontkennen en niet langer lijdzaam toezien hoe je eraan onderdoor ging. En zo traden we de laatste rit tegemoet. Onze kleine meid lag heerlijk bij je op de achterbank en jullie knuffelden. Het was een heerlijk beeld, een beeld dat voor altijd bij ons zou blijven, ondanks de moeilijke beslissing die we moesten nemen. Deze rit was donderdag een week geleden.
De dienstdoende arts handelde die bewuste avond kordaat, beluisterde, injecteerde, temperatuurde en danste om je heen. Je gezicht lag veilig weggeborgen in onze handen, truien en jassen. Het was nauwelijks te bevatten dat we even later met je buiten liepen. Je sprong in het rond, kirde het uit, liet je geluid door de ruimte schallen en denderde met je lompe postuur door ons heen. We zagen jouw oude ik, jouw echte ik. Het was niet zo dat je niets mankeerde. Absoluut niet. Er werd even daarvoor geconstateerd dat je vocht op je longen had en een verminderde hartpompfunctie. Toch, redelijk simpel op te lossen door een pilletje hier en een pilletje daar. Wel moesten we over een week een controle laten uitvoeren of het wel echt goed ging met je. Een aantal dagen later hadden we daarom contact met de arts, die ons zei dat een van de pilletjes er wel af kon. Een aantal dagen later konden we dan bepalen of je de rest van je leven nou wel of niet die pilletjes nodig had.
De avond voor die bewuste controle begon het. Je kuchte een aantal keer en maakte een raar geluid. De schrik zat er meteen goed in. Toch ging je daarna verder met wat je aan het doen was. Een uur later begon je te hijgen, je borst pompte op en neer. Het was een afgrijselijk gezicht. Uiteindelijk begon je te piepen tijdens het hijgen en je ogen puilden uit. Het ergste van alles was dat de arts niet bereikbaar was. We hebben je in de auto gelegd en zijn er toch naartoe geracet, hopende op hulp. Tijdens de rit was het zwaar. We wisten dat ook dit toch kon gebeuren, ondanks de eerdere onderzoeken en de medicijnen, dit was de andere waarschuwing. Het besluit was al eerder genomen en we wilden je niet laten lijden. We bleven bij ons besluit. Hoe moeilijk dat ook was. En zo stonden we, weer, voor de deur bij de arts, midden in de nacht. Je werd mee naar binnen genomen, onderzocht, een pilletje hier, temperaturen, injecteren en in ons hoofd speelden de beelden van vorige week zich af. Het was afschuwelijk, maar het duurde nog geen vijf minuten en je stopte met hijgen. We zagen je borst langzaam op en neer deinen en met ingehouden adem wachtten we af. En je stond gewoon weer op! Alsof er helemaal niets gebeurd was. Er raasde een gevoel van euforie door ons heen, er was nog wel hoop zagen we. Het ging zo slecht nog niet, zei de arts, maar wel kreeg je dat andere pilletje weer mee. En zo stapten we een verdere slapeloze nacht in. ‘Het kan morgen alsnog afgelopen zijn’, waren de woorden die nog urenlang nagalmden. Echter, je was bij ons en sliep zelf rustig.
Zelf ging ik met je mee. Er wachtte een drukke dag op je en we reden naar de kliniek. Je bent altijd gek geweest op autorijden, je genoot er van. Heel even hadden we een moment van bezinning, een moment samen, voordat we het gevreesde pand binnenliepen. Ik hield je vast, kuste je en wilde gewoonweg geen gedag zeggen. Ik kon het gewoon niet. ‘Kom op, joh…’, kin omhoog en gaan.
Eenmaal binnen werd je onderzocht, van top tot teen. Je onderging het, zocht steeds mijn steun en ik was daar. Je jammerde af en toe, maar eigenlijk deed je het hartstikke goed. Toch, de artsen waren niet gerust. Er kwam een bespreking en we moesten wachten. Iedere seconde telde voor ons. In de wachtruimte leken we aan elkaar vastgekleefd…tot er artsen kwamen om je nog eens vast te houden, tegen je te praten. De prognose was niet goed. Zelf kon ik me niet meer inhouden en begon te huilen. Onbedaarlijk te blèren. Nog één onderzoek en dan wisten we het zeker. Dus hees ik me in een röntgenpak en toog met je mee.
Het waren weer spannende uren. Ook nu bleef je rustig liggen, je was niet langer bang. Al die tijd hebben we elkaar aangekeken, tot het voorbij was en de uitslag kwam. Met bonkend hart keek ik mee naar de foto’s van jouw lichaam. De glimlach van de artsen ontgingen mij niet. Ik zag de foto’s en de uitslag kon ik al bepalen. Je ging weer mee naar huis, dat stond vast. Met een pilletje hier en een pilletje daar. Voor de rest van je leven. Dat was niet erg, als ik ze maar niet vergat te geven.
Je ligt nu aan mijn voeten, we hebben net geknuffeld en gespeeld. Straks ga ik je kammen, die lekkere vacht ga ik uren kammen, want dat vindt je zo heerlijk. De hele dag zou ik dat wel willen doen! Het gekuch en gehijg, gepiep en geslijm hebben we niet meer gezien. Je mag dus nog bij ons blijven en je zit weer lekker in je vel. Nog een weekje, dan mag je weer naar buiten om mee te gaan naar het park.
Een uitgesteld vaarwel. Niets voelt heerlijker, maar ook zo onwerkelijk. Je bent hier gewoon nog, huppelend als een jonge hond. Spelend met je vriendinnetje en jullie pupje. We vertelden je eerder dat we je koesterden en dankbaar waren voor alle belevenissen met jou samen. Je trouw en vriendschap, liefde en genegenheid. Het is eigenlijk niet te omschrijven hoe sterk het gevoel nu is, na dit verhaal. Waarschijnlijk gaan we nog een aantal jaren samen met jou door het leven. En dat is buitengewoon heerlijk!
|
|
Burenruzies
Ik was heel jong en maakte mijn eerste burenruzie, bewust, mee. Dat was niet zomaar een ruzie, dat was echt een oorlog. Laat ik het hierbij houden: wij woonden in een andere stad, (mijn ouders, broer en ik) in een straat met vele etnische minderheden. Gevallen mensen. Het was een bij elkaar geraapt zootje. En dat is helemaal niet erg, die wijken zijn er ook en er hoeft niets mis mee te zijn. Bij tijd en wijlen was het ook erg gezellig, je leerde wat van je multiculti-omgeving en eigenlijk heeft het ook mijn positieve visie bijgebracht over al het andere volk dan Nederlanders. Men o men, wat ben ik politiek correct zeg! Anyways, ik wil het dus graag een keer hebben over burenruzies. Want daar heb ik er een aantal van gehad de afgelopen maanden. Ik wil graag duidelijk maken waarom ik op een bepaalde manier in het leven sta en hoe dat zich in de praktijk uit. Goed, mijn eerste burenruzie.
Als ik het goed heb, was ik niet ouder dan een jaar of zeven, zal dat toch nog eens nagaan bij paps en mams, toen een van de Marokkaanse (of Turkse? Ik weet het eigenlijk niet meer zeker) veel oudere buurjongens voorbij kwam gelopen en aanstoot nam aan een woord dat ik zei. Weet je, ik weet niet eens meer wat het woord was, in mijn herinnering was het niets meer dan een groet en daar blijf ik bij. De jongen kwam uit een familie in de straat die we goed kenden. Hij zal toen net meerderjarig geweest zijn en voelde zich danig aangevallen door me, dat hij helemaal uit zijn dak ging. Ik begreep er helemaal niets van en werd zo bang dat ik mijn ouders riep, ik speelde altijd voor de deur. Hierna kwam mijn vader plotseling naar beneden gestormd, na wat agressieve uitingen naar mij van de buurjongen en toen liep het uit de hand. De hele familie van de buurjongen kwam erbij, de buurjongen zelf verschool zich achter zijn familie en het vervolg was dat mijn vader door zo twintig man gegrepen werd. Waar ik bij stond. Dat moment zal ik nooit meer vergeten en is niet uit mijn geheugen te wissen. Hierna is de relatie tussen mijn familie en die bewuste familie nooit meer goed geweest. Er liepen trouwens geregeld burenruzies uit de hand na dit moment en ik herinner me mensen met kapmessen en gestoorde buurmannen die kinderen stonden te bedreigen. Ook herinner ik me de buurvrouw nog die een zelfmoordpoging ondernam en door de politie werd weggehaald en terwijl ze voorbij reden, zat de vrouw achterin en besmeurde met haar opengelegde polsen de ramen van het voertuig. Onderwijl lachend. Tevens zie ik ook de junk nog voor me die nachtenlang bij iedereen aanbelde, terwijl zijn hond thuis in de eigen uitwerpselen en broodmager lag te beven. Het was een pitbull en een van de liefste honden die ik voor me kan halen uit mijn jeugd. Als hij buiten liep, smeekte hij de kinderen om een aai. Ondanks dat mijn moeder dat niet wilde, aaide ik de hond. Geen enkel kind mocht hem namelijk aaien en hij was echt heel lief. Dit was ook mijn eerste aanraking met dierenleed.
Nu ik zo aan het schrijven ben, heb ik veel kennisgemaakt in die straat met de negatieve zijden van het leven. Het is dus niet vreemd dat mijn ouders verhuisden zodra het kon, naar een grote, kindvriendelijke wijk in Hellevoetsluis. Als ik terugdenk aan de buurman die met zijn mes zwaaiend naar buiten liep omdat kinderen aan het voetballen waren, of de buurman, die ouwe viespeuk, die het aanlegde met een buurmeisje van veertien, of de hangjongeren in hun puberteit die probeerden de kleine meisjes, zoals ik, zover te krijgen om te mogen ‘oefenen’ in bepaalde opzichten. Of nog zoiets; dat treinstation aan het einde van de straat waar geregeld kinderen en suïcidale volwassenen om het leven kwamen. En altijd mijn moeder in mijn hoofd die ons binnen haalde en beschermde en mijn vader die naar buiten ging om te zorgen dat er met ons niets fout kon gaan. Het is dus logisch dat mijn ouders kozen voor veiligheid. Nou weten we inmiddels dat het overal onveilig is voor kinderen, maar zo erg als toen, is het nooit meer geweest. Mijn jeugd heeft ervoor gezorgd dat ik op een bepaalde manier dus over buren denk. Begrijp me niet verkeerd, buren kunnen heel leuk zijn. Dat heb ik ook hier in dit dorp geleerd. Heus. Maar ik ben niet zo’n fan van het bevriend raken met buren. Dat kan heel leuk en gezellig zijn en er zijn heus buren met wie ik het uitstekend ka n vinden, we komen bij elkaar op de koffie enzo, heel gezellig. Maar die paar waar ik dat mee heb, dat is voor mij genoeg. Is niet eens nodig. Ik denk zo over buren: aardig, maar laten we elkaar vooral met rust laten. Ik zeur niet, gooi overlast naast me neer, in de hoop dat de buren mij dan ook gewoon in mijn waarde laten. Helaas werkt dat in de praktijk anders. Ik zal een voorbeeld halen uit het laatste half jaar bij mijn ouders in de straat en een voorbeeld uit onze eigen straat. Hoe iets compleet uit de klauwen kan lopen en de vraag die mij steeds op plopt: waarom?!
Laat ik beginnen met mijn ouders. Hun naaste buren zijn een stel met inmiddels drie kinderen. Ze wonen daar nu tien jaar en mijn ouders wonen er nu sinds een jaar of achttien. Niet dat dit uitmaakt, maar het is even gemeld. Met deze buren begon het allemaal toen op een goede dag de buurman een opmerking maakte naar mijn vader over hun bed. Of ze even een ander bed wilden kopen, want zij hoorden het kraken. Mijn vader vond dit uitermate humoristisch en zei de buurman dat hij aan zijn voorhoofd moest voelen, omdat je nu eenmaal van alles van elkaar hoort. In de loop der jaren werd het steeds erger en de buurmensjes klaagden over ongeveer alles; muziek, praten en lachen, roken in je eigen tuin en ademen. Mijn broer werd geregeld uitgescholden voor debiele homo door dit setje. Toen het eerste kindje kwam, moest de hele wijk stil zijn, want dan kon de baby slapen. En zo gaat het met iedere baby. Mijn ouders, broer en ik konden er wel om lachen. De buurman klaagt zelfs dat ik ’s nachts met mijn brommer door de tuin rijdt, terwijl ik het ding al acht jaar niet meer heb. En ’s nachts helemaal niet brommer rijdt. En al zo’n jaar of zes niet meer thuis woon. Om even weer te geven wat voor type mensen dit zijn, zoals ik dadelijk ook aan zal geven in mijn eigen buurtvoorbeeld, zal ik duidelijk maken wat mijn ouders hen duidelijk probeerden te maken. Dit zijn buurtmensjes die op de meest onmogelijke tijden gaan boren en verbouwen. Deze buurman en zijn vrouw zijn al een aantal malen uit elkaar gegaan om redenen waar de hele buurt van mee kon genieten. En niet wat betreft woorden, welnee, ze zit niet voor niets altijd binnen. De wasmachine staat ‘s nachts in helikopterstand te draaien. De kinderen janken hele dagen. Hij heeft een scooter die hij altijd met de uitlaat naar het huis van mijn ouders staat te ontgassen en een motor, die hij start in de tuin en waarmee hij vol gas door de steeg rijdt. Als klap op de vuurpijl hebben ze sinds enige tijd een poort die naar buiten openklapt, waardoor ze dus nooit kunnen zien of er nog andere kinderen/mensen lopen en ze geen rekening houden met wat de rest van de wereld aan het doen is. Maar mijn ouders zijn geen zeikers. Want het is allemaal niet erg, men leeft in een maatschappij, er bestaat zoiets als tolerantie en samenleving.
Zo ongeveer een half jaar geleden waren mijn ouders het zat. Hoe dat kwam? De buurman besloot met zijn motor door de steeg mijn moeder aan te rijden. Want ze ging niet opzij. Die steeg is nog geen anderhalve meter breed, moet je weten. Hij reed haar van achteren aan. Wat een lef hè? Echt een hele stoere jongen. Mijn moeder deed dus aangifte.
Vervolgens stond enige tijd later die zelfde buurman zijn scooter weer eens te testen en ik was toevallig op bezoek bij mijn moeder. Nou wilde het geval dat iedere keer als ik op bezoek was, er wel wat met die buurman gaande was. Het hek ging geregeld heen en weer, hij stond hele dagen te hameren op zijn tegels, racete door die steeg terwijl er kinderen speelden. Het rare was dat als mijn kerel erbij was die lefbek eigenlijk nooit iets uithaalde en maar minimaal als mijn vader thuis was. Maar; leven en laten leven.
We zaten dus in de tuin en ik hoorde de buurman, hoor hem zijn scooter zo draaien en hij staat met die scooter te gassen. Een heleboel herrie en een heleboel rook. Ik kon mijn moeder en broer niet eens meer zien. Mijn moeder probeerde nog wat te zeggen tegen de buurman, mijn broer ging even zijn camera halen en ik pakte een krukje om te zien waar die vogel uithing. Ik zie hem op zijn scooter zitten, zijn middelste kindje tussen zijn benen en doelbewust met de uitlaat naar de tuin van mijn ouders. Hij had er lol in. Na een aantal malen zijn naam te roepen reageerde hij pas. Ik vroeg hem nog of hij dat ergens anders kon doen, dat hij nu eenmaal tussen andere mensen leefden en het zeer zeker niet gezond was voor zijn kindje. Ik kreeg een tirade over me heen die zijn weerga niet kent. Het kwam er in ieder geval op neer dat hij dat zelf wel uitmaakte en ik met mijn provocerende houding (met de armen over elkaar) op moest rotten, want anders…inmiddels kwam mijn broer aan die foto’s ging maken. Dat was geadviseerd door de politie al een aantal malen. De buurman ging dus verder met wat hij aan het doen was, de hele buurt stond blauw. Plotseling stond de buurman op, liet zijn scooter draaien en ging naar binnen. Ik maakte geluidopnamen en mijn broer foto’s. Het ding stond nutteloos een kwartier lang hierna nog de buurt te vervuilen. Buren kwamen naar buiten, niemand durfde wat te zeggen vanwege de agressie van de buurman. Daar had ik toch mooi schijt aan! Plotseling hoorden we de achterdeur van de buurman, maar broer en ik staan in de tuin van mijn ouders, dus niets aan de hand. Tot ineens de buurman over het hek heen klom, daarmee het hek ook sloopte, de tuin van mijn ouders in. Hij greep mijn broer, die zich verweerde en de buurman ging terug zijn eigen tuin in, nadat hij zag dat ik ook nog eens opnamen aan het maken was. Hij begon mijn broer uit te schelden voor ‘mietje’, ‘kankerhomo’ en bedreigde hem ook nog eens met de dood. Als men wil weten hoe het gegaan is in real life, moet je maar eens mijn broer hyven ;-) hij heeft namelijk het filmpje en de foto’s. Bovendien denk ik dat velen versteld zullen staan over wie deze man is. En uiteraard, even kort: we hebben aangifte gedaan. Needless to say; wijkagent, gesprek en meneer wilde niet komen. Toen meneer wel tijd had was hij beledigd dat mijn ouders ook nog zoiets als een baan hebben. Deze man moet echt op de hei gaan wonen.
Zelf heb ik afgelopen maand in mijn eigen buurtje ook het een en ander te verwerken gehad.
Al een aantal jaar vinden kinderen in de buurt het leuk om de honden te pesten. En dat ging ver, héél ver. Hoe dat zo gekomen is, daar hebben we wel een idee van. Sterker, we weten zeker dat er maar één iemand is die daar een hand in heeft gehad en daar hebben we uiteindelijk een ontzettende oorlog mee gehad. Begrijp me niet verkeerd, mensen maken bepaalde keuzes en zijn verantwoordelijk voor hun eigen daden. Het is alleen jammer dat ze zich soms laten leiden door anderen. Zo ook sommigen van mijn buurtbewoners. Laat ik beginnen met dat pestverhaal. Kort gezegd hebben we het laatste jaar vooral veel te maken gehad met dit fenomeen. Kinderen die afval gooiden in de tuin, stenen gooiden naar onze dieren, er hebben schadelijke dingen in de tuin gelegen dus heb ik een aantal malen zieke honden gehad. Katten werden de tuin in gejaagd, want daar reageerden de honden natuurlijk op. En dit was het niet alleen. Al sinds een klein jaar lieten we de honden niet meer in onze eigen wijk uit, omdat mensen scholden, schreeuwden en paniekerig gingen doen naar de honden. En dan voornamelijk kinderen. Dit gebeurde omdat er werd gezegd dat onze honden vals zouden zijn en geregeld bijtincidenten op naam hadden staan. Dat kwam weer bij mijn naaste buurvrouw vandaan. Ook zo’n idioot die denkt dat de wereld van haar is. Voor ik doorga over mijn buurvrouw, wil ik wel even zeggen dat de honden sinds een tijdje met rust worden gelaten. Ik loop dus weer af en toe met onze eigen honden door onze eigen wijk. De honden, is ook het punt waarop we een aantal weken geleden zijn aangevallen door deze buurvrouw.
De vrouw sprak mij niet op straat aan, nee, ze viel me echt aan. Terwijl ik trouwens stond te praten met een heel ander iemand. Ik had een van de honden bij me en zij haar twee hondjes, die meteen uitvielen en wilden bijten. Dat doen haar hondjes namelijk; standaard vallen ze uit. Nou zit ik daar niet mee, zolang ik daar geen last van heb. Wat dat betreft ben ik blij dat mijn zogenaamd agressieve dieren op zo’n moment naar me luisteren. Ik vertel dit trouwens om te laten zien hoe omgekeerd een mens kan denken. Mijn honden zijn agressief, terwijl ze nog nooit iets hebben gedaan in deze buurt. Nog nooit. De buurvrouw had in het verleden al eens rondgestrooid dat onze enorm gevaarlijke Mechel haar had gebeten en over haar heen had gezeken. Vanuit haar tuin zat ze altijd op hem te foeteren, zodra hij ook maar heen en weer liep. Als haar hondjes dan door het hek probeerden te komen, deed onze gevaarlijke Mechel niets meer dan kwispelen en snuffelen. Enfin, ik kan lang iets naast me neer leggen. Kort samengevat wilde deze vrouw dat we iets gingen doen aan het geblaf van Kazan, die engerd, want anders zou zij het wel effe regelen. De hele buurt sprak schande van hem. En ons. Iedereen was bij haar komen klagen. Ze had het over agressie, hondenpoep in mijn tuin en dat ze foto’s had van mijn gezin, de dieren en de tuin. Waarom in godsnaam? Ook zouden onze honden altijd in de tuin leven, dag en nacht en dat was ze zat. De hele nacht blaften ze en dan tegen zessen werd ik eens wakker volgens haar. Ook zou ik ze nooit eens uitlaten. Als je dan bedenkt dat ik de hele dag in het gejank van haar hondjes zit, die iedereen, ja, ook ons en onze dochter, aan proberen te vallen, die ze laat schijten in de gemeenteplantsoenen voor de deur en die ze laat zeiken voor mijn deur, die altijd en standaard mijn honden proberen te bijten en dat ik altijd naar dat gegil naar die beesten moet luisteren, krab je jezelf toch achter je oren?! Die demente ouwe Kazan moest maar een blafband of een spuitje. Ook werd ze gek van onze Tara die hele dagen alleen werd gelaten. Laat ik dan nu zeggen: dat kan helemaal niet. Ze had al eens eerder geklaagd, maar aangezien ze over alles wel zit te zeuren, hadden we opnamen gemaakt, in verschillende periodes en verschillende tijden. Maar zelden laat ik trouwens meer dan een hond tegelijk uit, dus alleen zitten ze nooit. En ik kan met een gerust hart zeggen dat het nooit langer dan tien minuten geklaag is en ze verder alleen blaffen als er iemand aan de deur staat. Dus ik kon dat ook gelijk wegwuiven, net als al die andere aantijgingen.
Over de honden heeft ze altijd wel wat, maar het komt er op neer dat het gewoon nooit goed is. Na haar bullshitverhaal zijn we werkelijk alle buren afgeweest om te vragen hoe het zat en of er daadwerkelijk geklaagd werd. Er werd ons duidelijk gemaakt dat de buurvrouw zelf naar iedereen is gestapt, in de hoop dat iemand mee wilde doen aan een petitie om Kazan iets aan te doen: een spuitje of wegwezen. Zo’n vrouw is echt niet goed in haar pan hoor! De enkeling die in haar verhaal was gestonken, namelijk dat de dieren slecht verzorgd, geïsoleerd in de tuin gestald en agressief de boel ’s nacht liepen te bewaken en bij elkaar blaften, had inderdaad toegezegd mee te willen doen eventueel. Dat waren er twee. Laten we zeggen dat het allemaal is rechtgezet. Voor dit hondenverhaal, heeft onze naaste buurvrouw vanaf de dag dat we de sleutel hadden geprobeerd ons te domineren. Maar wij hebben niets te maken met anderen en zeuren dus niet. Negeren wat we irritant vinden en leven en laten leven. Wij zijn ons heus bewust van sociale regels en daar houden we ons aan. Maar deze dame…ik weet nog goed dat ze die eerste dag tegen me zei dat het belachelijk was dat we daar mochten wonen, want haar dochter wilde het huis. En aangezien zij en haar dochter al jaaaaaaaaaaaaaren daar woonden hadden ze meer rechten. Ja, sure. Ik kon er wel om lachen. Hierna had ze altijd wel wat. Ze strooide rattengif tegen de muizen. Probeerde ons dat aan te smeren, want zij had last, dus wij ook. Wij hadden dat niet en bovendien hadden we een kind rondlopen van vier en huisdieren, dus nee, wij wilden geen illegaal rattengif en er ook geen last van krijgen. Iedere dag stond ze aan de deur om Jeff te halen als de kat, die avonden lang aan ons raam stond te janken, een muis had gevangen. Die moest mijn held dan weghalen. Nou, dat was na een paar weken ook godgeklaagd en deden we niet meer. Ook vond ze het belachelijk dat ze geen grote tuin meer had, vroeger deelde ze die met de vorige buren. Tja, daar hebben wij niets mee te maken. Ook blaatte ze dat ze sommige struiken had betaald in onze tuin en dus van haar waren. Vorig jaar heeft ze de mooiste struik vermoord omdat ik niet wilde zeggen dattie van haar was. Daar heeft ze over opgeschept in de buurt. Wat ze ook graag deed was grof puin bij onze schutting te zetten en de buurt vertellen dat we aso’s waren en dat het ons afval was. Ook zouden we containers van anderen gebruiken om onze zooi af te voeren. Allemaal niet waar, maar we hadden geen zin in ellende dus we zeurden niet. Af en toe stapte ik naar haar toe dat ze haar puinzooi weg moest halen bij mijn poort en dat deed ze dan ook. En zo zijn er nog veel dingen. Esmé mocht niet lachen, spelen, huilen. In haar eigen tuin spelen. Jeff mocht niet te hard praten en lachen. Traplopen vond ze niet nodig, had ze last van. Stofzuigen moet ik maar niet iedere dag doen, dat hoort ze. Voorbijlopen was ook te gek want dan gingen haar hondjes tekeer. Echt, zo’n figuur is niet wijs. Daar luisteren we echt niet naar, we zijn geen stel kleine kinderen. Of het wespennest wat ze niet weghaalde, zodat ons kleine prinsesje op een goede dag wakker werd met een kolonie wespen in haar bed. Ze staarde kwaad naar de honden vanuit haar raam en dan vond ze het gek dat ze naar haar blaften. Ze keek naar Esmé die te druk speelde in haar eigen tuintje. Vond ze storend. Laat dat kind lekker! Of dat gegooi met haar deur iedere dag en iedere keer als dat ding open en dicht gaat. ’s Avonds laat de BIGBAG vullen en het liefst met zoveel lawaai mogelijk en nog dagen later moeten wij als buurtjes in de glasresten stappen. Boren op onmogelijke tijden. Drie weken je huis laten verbouwen op kosten van de gemeente, je bent steuntrekker of niet, en het dan raar vinden dat buren daar gek van worden. Dat haar visite altijd toetert bij aankomst en als ze weggaan. Zelf zegt ze deze dingen allemaal te mogen doen omdat ze meer rechten heeft omdat ze er al zolang woont. Tja. Zo werkt het niet in de grote-mensen-wereld.
Deze vrouw, die de buurt dus zo opjutte dat ons kind en honden geen leven meer hadden en niet in de buurt konden zijn/spelen, die vrouw wilde dus ongestraft tegen me tekeer gaan een aantal weken geleden. Ik ben ontploft en heb haar alles voor haar voeten gegooid en de woningbouw gebeld. En de politie. Want die vrouw is knetter. De moraal van dit verhaal? In ieder geval; lig er niet wakker van als je zo’n buurvrouw hebt. Ik deed dat, ging ’s nachts zelfs buiten zitten om te luisteren waar dat geblaf dan wél vandaan kwam. Onder anderen. Het is toch nooit goed en er is altijd wel zo iemand in de wijk. Ik draag nog steeds ons motto: leven en laten leven. Niet zeuren over je buren, want iedereen maakt lawaai. Maak je niet te druk over je demente hond die tegen de vliegjes en deuren staat te blaffen. Hij begrijpt het toch niet. En laat kinderen vooral kinderen zijn. Maar maak ze wel duidelijk dat er verschil is in mein en dein. En als je zelf zo’n zeikbuurtje bent; kijk eerst maar eens naar jezelf. Objectief. Anders moet je gewoon een tijdje gaan zuigen in een hutje op de hei. Zo. Ik ga weer even verder, kijken hoe die draadloze cam werkt!
|
|
Ja, ik weet het, ik verzaak afschuwelijk met de blogs altijd! Maar ik heb echt gewoon vrij weinig tijd gehad de laatste maanden om alle tikseltjes bij te houden. Soms weet ik van gekkigheid ook niet waar te moeten beginnen, dan gebeurt er weer zoveel, dat ik het zelf allemaal niet meer volg! En soms heb ik zoveel te melden, dat ik maar schrijf en schrijf, de woordenbrij teruglees en zelf denk; waar gáát het over? En er is eigenlijk zoveel te vertellen! Momenteel gaan we weer eens door een storm aan ervaringen, goede en slechte en soms kan mijn hoofdje dat allemaal niet zo goed aan…voorbeeld?
Nou, ten eerste heb ik tijdens die gewilde en gevreesde zomervakantie flink moeten verwerken dat Esmé echt groot aan het worden is. Na deze vakantie zou ze naar de hoogbouw gaan, groep vijf en daar zit ze ook nu. Vergezeld met haar nieuwe fiets, waar héél groot op stond: ‘24 inch, leeftijd 9-12’. Ze wordt in januari inderdaad 9. Maar ze zit al op die fiets, zadel op laagste stand. Ze vindt het ding supercool, zoals ze dat nu noemt, want ze hoeft niet meer zoveel te trappen. Als we naast elkaar fietsen, is het verschil niet meer zo enorm. Ik hoef niet in te houden. Maar dat is helemaal niet leuk! De pointe is…nieuwe klas, nieuwe juf, naar de hoogbouw…nieuwe fiets, gelukkig mocht die roze zijn! Een groeispurt en twee kledingmaten verder, een schoenmaat groter, hormoontjes die beginnen te werken en een ijzeren eigen wil. Onderwerp van gesprek zijn sinds de eerste dag school haar populairiteitsgraad, hoe haar kleding staat en of ze mamma’s gouden oorbellen mag lenen, nadat ze deodorant opspuit van haar eerste eigen bus, terwijl hard Lady Gaga naar me staat te rawwen. Echter, ik zie ook dat ze zoveel steviger in haar schoenen staat. Het kan haar niet meer schelen als ze gepest wordt en ze gaat nu graag naar school. Hoewel ze het wat betreft de stof goed heeft gedaan altijd, waren groep 3 en 4 een hel voor haar. De reden hiervan is nu even niet relevant, het gaat me om de omslag. Ze is hier sterker van geworden dan ik had verwacht. Ze wordt groot. Ook heeft ze eindelijk eens een vriendinnetje in de straat waar we wonen. Ze wil vaker alleen naar iemand toe (‘maham, je gaat toch wel naar huis he?’) en haar grootste overwinning is toch wel dat ze voorzichtig de eerste stappen heeft gezet in het contact met haar biologische moeder. En het doet haar goed. Nu ze elkaar ook weer gezien hebben, is er een rust over haar heen gekomen. En dat doet ons weer goed. Helaas zijn er altijd randtoestanden, mensen die zich ermee willen bemoeien. Roddelen. Zeuren. En denken het beter te weten. Daar houden we Esmé maar lekker ver vandaan.
Wat mij trouwens geen goed deed, was de onlangs gedane mededeling dat ‘die prinsessenkamer toch echt te kinds wordt en alsjeblieft mag worden veranderd in een vlinderkamer’. We zijn nu bezig met het verzamelen van ideeën, dus ja, die komt…moment. Even koffie pakken.
Zoals iedereen weet kan ik uren over Esmé praten dus ik kabbel nu gewoon verder naar het volgende onderwerp joh! Want terwijl Esmé ineens veel groter werd, ging het ondertussen met Jeff ook heel goed en zo snel! In de zomer heeft hij dan zijn grootrijbewijs gehaald, wat cursussen afgerond en nog een examen en hij is volwaardig grootchauffeur. Needless to say, ik ben ontzettend trots op hem! Hij heeft dat allemaal toch maar mooi gedaan in een driekwart jaar! Eerst tijdens de ZW en dan sinds een klein half jaar bij zijn nieuwe werkgever. Er zijn periodes dat we hem amper zien, dan geven we elkaar een hand op de trap haha! Maar hij heeft het naar zijn zin, hij is er ook goed in, zijn werk en ondanks dat hij weleens foetert wéét ik dat hij gelukkig is. En dat is toch het belangrijkst voor mij. En als hij dan weer voorbij komt in een van die grote gele bergingswagens, glimlach ik en denk ik: ha! Dat is mijn kerel! Het was altijd zijn droom dit te gaan doen. En nu is hij 34 en is hij waar hij wilde zijn, ooit. Dat ooit was sneller dan hij had durven dromen. Ik geef ook grif toe dat het allemaal even wennen was, Esmé en ik zijn vaak samen met de beestenboel en dan missen we Jeff gewoon al is dat niet meer zo erg als in het begin. Na twee jaar Jeff altijd om me heen was Jeff ineens altijd weg. In dezelfde week verhuisde mijn zwager, die net drie maanden bij ons had gelogeerd door omstandigheden en ook ging Esmé lekker naar school. En dan zit je daar, alleen, met alle dieren om je heen en het hele huis. Dat was even wennen. Ik probeerde het nog positief te bekijken, maar onze Kazan werd ziek in die week, onze Koos werd ziek in die week en ik zat van top tot teen onder de bulten, nog steeds geen nieuwe thuiszorg, etc. maar ik wilde niet klagen. Na de eerste week was ik over mijn toeren J. Maar ook dat ging gelukkig wel weer over.
In diezelfde zomervakantie overigens hebben wenadat Esmé net was gestart met haar caviastal, Tara en Gigi laten castreren. Op dat moment hadden we een van de andere pups, Rakker, ook in huis voor een dikke twee weken. Het was verre van ideaal! Rakker miste zijn gezin, hij kon zichzelf niet afleiden met de meiden, die streng tien dagen lang niets mochten. Het was veel te warm iedere dag zodat lange tochten niet gedaan konden worden met hem. Aan die oude Kazan had hij niets, dus we maakten hem maar moe met spelen en milde trainingen, Esmé en ik. We hebben een flinke kluif aan hem gehad! Ondertussen was ik zwaar panisch over de meiden. Het ging allemaal voorspoedig, maar wat voelde ik me schuldig na die operatie! Wat hadden ze een pijn! Gigi sprong dezelfde avond nog over de bank, die kon het niet handelen dat ze niets mocht en bij haar zijn er ook wat kleine ontstekingen geweest en de hechtingen waren losgesprongen na een week. Tara sprong in het plafond vanwege het ongemakkelijke gevoel, dus na een aantal dagen ben ik, geheel tegen advies in van de DA, gaan fietsen met haar. Ze werd er intens gelukkig van en raakte de rotgevoelens zo even kwijt. Al met al is het dan weer wel zo dat het de meiden goed is gedaan. Ze zijn zoveel anders maar toch ook zichzelf! En vooral Tara, die altijd last van haar hormonen heeft gehad, die knapte iedere dag meer op. Nu is ze gewoon weer Tara. Die gekke, malle hond met haar stoute streken. Gigi is een stuk zekerder geworden, niet meer bang van alles op straat.
En zelf…heb ik het druk met van alles en nog wat. Stiekumme schrijfseluurtjes in mijn alleenmomenten, me ergeren aan sommige auteurs, me verbazen over de media en verbijsterd over alles wat me de laatste maanden wat betreft HS ter ore is gekomen. Tevens heb ik ontdekt dat ik weer wat vreemds heb, het zal eens niet zo zijn! Ik heb eczeem in mijn gehoorgangen. Maar; ik heb tegenwoordig wel een leuke schoondoos!
Ondertussen heb ik te zeer gemerkt dat internetterreur en wanpraktijken schering en inslag zijn. Heb me daar dus in verdiept. Sommige figuren kunnen dat niet aan en hebben deze site misbruikt om te spotten met HS. Maar gelukkig ben ik veel bezig met het trainen van de honden, energie te steken in mijn kleine meisje en gezellig samen te zijn met diegene/dat wat belangrijk voor me is. Ik heb veel op rijtjes gezet, teveel bezig met het op orde maken van de nasleep van ons WSNP avontuur. Maar al deze zaken…komen bij de andere stukken op deze site. Waar ik wel een nieuw blog over zal maken is: burenruzie. Want die verdient een eigen stukje. Dus…een hoop nieuwe dingetjes dus! Ik zal eens wat vaker hier wat neerpennen. Want de vele bezoekers hier waardeer ik zeer!
DIKKE KUS
Magdalena…
|
|
Gisteravond was het weer een aflevering van Peter R. de V. als avondvuller. Voor de zoveelste keer halverwege in slaap gevallen, omdat ik het simpelweg niet aan kon horen, not any more!
Ik verbaas me iedere keer weer hoe hij het toch voor elkaar krijgt om met een vaag verhaal toch denkt te kunnen bewijzen dat iets wel of niet waar is. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het een geschikte peer en geloof een hoop van hem, maar ook voor hem geldt: er mag getwijfeld worden. Om niet een heel relaas af te steken over alles wat hij ooit gedaan heeft, zal ik me beperken tot gisteravond en nog eens denken aan Maria Mosterd. Buiten het feit dat het helemaal niet zo denderend geschreven was, haar boek, had het boek volgens mij als doel mee te helpen aan het probleem 'loverboys'. Sterker, toen het nog maar net uit was en verkrijgbaar, dacht ik serieus dat het gewoon fictie was.
Iemand die voortdurend met media werkt, Peter onder anderen, zou toch moeten weten hoe zoiets werkt? Men schrijft een verhaal, al dan niet waarheidsgetrouw. In het verhaal worden bepaalde zaken verdraait, gedramatiseerd, aangepast door een editor, feiten worden verwrongen ter voorkoming van herkenbaarheid en dus rechtszaken (bijvoorbeeld) bij voorbaat al van de hand gewezen. Een uitgeverij neemt geen bewuste risico's. Men staat onder contract. Je bent als auteur iemand die zijn of haar verhaal verkoopt aan een groot concern en daar nauwelijks iets aan verdient. Toch ben je verplicht om te zorgen dat je boek verkoopt. Je persoonlijke verhaal aan die media moet wel stroken met het boekverhaal. Anders hebben al die aanpassingen en rectificaties helemaal geen nut!
Mensen...dit is allemaal helemaal niets nieuws. Ik begrijp dan ook niet zo waarom er zo ontzettend gevallen wordt over het verhaal van Maria Mosterd.
Mijn lieve mannetje Jeff had uiteraard zijn mening klaar. Bij alles wat voorbij kwam. Vierkant achter zijn Peter. Ik zelf zal, gerectificeerd, vertellen hoe het in mijn leven, mijn puberteit en adolescentiefase, eraan toe ging. Wat ik zag, meemaakte en het gelaten voorbij liet gaan. Op de havo heb ik ook bijvoorbeeld gezien dat er mensen waren die er eigenlijk vrijwel nooit waren, maar toch ieder jaar overgingen. Ik kende meisjes die op hun rug gingen voor een vriendje of de vriendjes van vriendjes. Pubers die dronken, stoned, high in de klas zaten. Kinderen die toch wel heel veel 'geoorloofde' tijd afwezig waren (ik bedoel, wat is dat geoorloofd en ongeoorloofd? Gek verhaal). Er zijn vele truken om te zorgen dat afwezigheid onopgemerkt voor een school blijft. Of de desinteresse van leerkrachten en directie. Waarom? Omdat er genoeg ouders waren die het allemaal wel best vonden. Toen al kon ik dat niet begrijpen. Ik kwam weleens op feestjes van kinderen die een respectabele bijna volwassen volgens hun ouders leeftijd hadden van 14 of 15 jaar, laveloos met pappie en mammie op een stoel hingen. Oh, wat waren die ouders meegaand en modern! Ik noemde het toen al gewoon gemakzucht. En ook kan ik begrijpen dat een school in die bepaalde gevallen denkt: dit heeft toch geen nut.
Waarom zouden ze het dan nog bijhouden? En als men ieder jaar gewoon overgaat, dan halen ze tenminste nog een dipoma, wellicht. En die gedachtengang valt op die manier dan nog bijna te prijzen!
In het verhaal van Maria zijn er natuurlijk bepaalde zaken die wat vreemd overkomen. Aangenomen dat haar verhaal waarheid bevat over zichzelf: het is helemaal niet zo onbekend dat er bijvoorbeeld op een school zelf seksuele escapades voorvallen in wc's, stille hoeken, donkere fietsenhokken en de bosjes aan de overkant. Net als dealen, afpersing, mishandeling, gebruik van drugs en drank. Dat zijn problemen waar vrijwel iedere school mee te kampen heeft. Ook nette scholen. Of MBO-scholen, HBO-scholen, universiteiten...daar zit helemaal geen verschil in. En ook daar zijn bijvoorbeeld meisjes van 16. Waarom denkt Peter niet aan het volgende: zou het allemaal op school hebben plaatsgevonden? De aangenomen Manu, achteraf een jongen van 16, zou die dan niet gewoon op school zitten, met die leeftijd en als geregistreerde asielzoeker? Misschien wel op diezelfde school? Er zijn netwerken op scholen. Dat weet toch iedereen? Het niveau van zulke groeperingen is vaak net zo hoog als die 'buitenpropertionele organisaties die niet onderdoen in bijvoorbeeld de maffia'. Of zoiets. Meiden van 13 of iets ouder verzinnen van alles om later thuis te komen. Ook pubers hebben weekenden, vrije tijd. Ja, het wisselen en noemen van dagen en bepaalde feiten zaait twijfel, maar eigenlijk beschuldigd ze dan niemand. Maria heeft in haar verhaal iedereen ontzien, behalve zichzelf. En de groepsverkrachting.
Peter R. vraagt zich af hoe het dan ook nog eens kon dat er mensen verdwenen of mishandelt, verkracht of al het gruwelijke wat voor kan komen, werden, maar er geen letter over geschreven werd. Daarbij werd Milly Boele zelfs aangehaald. Sowieso begrijp ik niet waarom dit leed aangerukt moest worden, die familie heeft al genoeg het hoofd te bieden!
Een tijdje terug heb ik al beschreven hoe dat komt: doofpotmaterie, noemen ze dat. Als ik alleen al kijk naar mijn eigen woonplaats, lees maar even terug, en neem daarbij alles wat ik heb meegemaakt, aan heb moeten zien en nog altijd aan moet zien en kijk dan eens naar de kranten. Vraag eens alle rapporten op, van een maand bijvoorbeeld of gewoon een week. Kijk en vergelijk. En hoe serieus moet je uitspraken van rechtbanken nou nemen? Ik ken het voorbeeld van een meisje van 12, die maanden werd geterroriseerd, misbruikt, doorgegeven als een opblaaspop, volgepropt met drugs en al 18 jaar in therapie zit daardoor. Het meisje was getuige van verschillende gevechten, schietpartijen, steekpartijen enzovoorts. De uitspraak toentertijd was dat het meisje in een experimentele fase zou zitten en daardoor en mede door gebrek aan bewijs en ondanks verscheidene getuigenissen de daders werden vrijgesproken. Toen de moeder van dat meisje aangaf daar niet achter te staan, die uitspraak, en er nu eenmaal wetten zijn, alleen al als je meenam dat volwassen mannen geen sex mogen hebben met minderjarigen, werd er gezegd dat ze niet zo moest zeuren, haar dochter was nu eenmaal een 'hoer'. Van 12. Uit een nette buurt. En een goed rapport. Er is nooit geen letter gespendeerd aan deze zaak. Of wat er ook maar te maken had met die groep mannen. Nog een aspect; pedofilie werd duidelijk naar voren gebracht. Ook zoiets. Komt om de haverklap voor, iedereen weet het maar erover kunnen lezen? Dan moet je maar Googlen. Gelukkig kan dat tegenwoordig!
Ander voorbeeld; een enorme groep dealers, waar de hele stad vanaf weet, incluis gemeente en gezag en dat er niets, maar dan ook helemaal niets, aan werd gedaan. Afpersing, ronselen van meisjes en koeriers, seks voor drugs, wapens...echt. Wekelijk waar, geen letter. Of de asielzoeker die een café in Rotterdam binnenstapte, een man door zijn hoofd schoot en krap een jaar vastzat. Geen letter. Ik denk zelf, suggestief dus en totaal niet op waarheid berust, dat het draait om het imago van een dorp/stad. Maar dat is natuurlijk mijn mening. Ik kan natuurlijk alleen maar oordelen over zaken die ik zag, zie en zal zien. In mijn geval is dat meer dan genoeg. Dan ook nog dit; heb je alle sites met fora weleens doorlopen? Hoeveel dat er zijn? En dan nog het aantal mensen die erin meepraten? Anoniem? Zijn AL die verhalen verzonnen? Ik zeg zelf namelijk van niet. En er zijn heel veel sites die de mogelijkheid bieden om te praten over al bovengenoemde zaken en de ervaringen hierin. Dat is allemaal toch niet nieuw? Waar denk je dat tijdschriften als 'Mijn Geheim', 'Anoniem', of zoiets als 'Yes', 'Viva', etc. van leven? Het gros van die levensverhalen is nog nooit ook maar een kader van een krant aan geweid! Of mensen nou aangifte doen of niet.
Mijn advies? Als je schrijft, zeg dan altijd dat het fictie is. Dan heb je dat gezeik niet. Ik denk persoonlijk dat Maria Mosterd iets verschrikkelijks heeft meegemaakt. Onder toeziend oog van volwassen mensen die niets hebben gedaan of niets hebben kunnen doen. Dat ze gedacht heeft dat er geen redding was. Op basis van haar ervaringen heeft ze een boek geschreven. Het voordeel was dat ze het uitbracht in een periode dat het onderwerp 'Loverboys' niet weg te denken was in de media. Het is aan de lezer om en hoe hiermee om te gaan en het was aan de uitgeverij wat er ging gebeuren met de media. Tevens wil ik naar voren brengen: denk eens goed na over wat voor boeken en films er in de wereld allemaal zijn. Al eerder heb ik het aangegeven: die zijn er, die verhalen, omdat het simpelweg bestáát. Het is er niet omdat het geschreven wordt, het wordt geschreven omdat het er IS. Ook is er een aanzienlijk verschil in: gebaseerd op feiten, waarheidsgetrouw, waargebeurd, autobiografisch en semiautobiografisch. Lees goed wat er op covers staat, lees het voor en nawoord en de copyrights.
Goed...ik heb het einde dus niet gezien. Het boeide me gewoon niet meer. Het zwakke verhaal van Peter R. tegenover een succesvol concept die kan worden gebruikt in de strijd tegen 'Loverboys'. Echt, er zijn wel rottere boeken over zogenaamd waargebeurde verhalen. Ik kan alleen maar hopen dat over een paar jaar, als mijn kleine meid de puberteit ingaat, we haar zo hebben grootgebracht dat ze wel raad weet met dit soort toestanden. Hoewel je daar natuurlijk als ouders zijnde niets van mag verwachten, want het kan IEDEREEN overkomen.
|
|
Je hebt toch weleens van die dagen, dat dat je denkt; huh?
Ik heb zulke weken, soms word ik daar gewoon niet goed van! Er gebeuren dan allemaal dingen in je leven waar je geen grip op hebt, of wat gewoon niet strookt met hoe je in het leven staat. Zoals ik al eerder aangaf met mijn stukjes over dieren en het verhaal van bijvoorbeeld Milly Boele. En dan samen met haar nog vele anderen. Enfin, dat is niet eens waar ik het over wil hebben. Het begon allemaal met de stage die Jeff ging doorlopen. Zoals veel mensen weten, mocht hij dan vorig jaar eindelijk beginnen met de cursus voor zijn grootrijbewijs, iets wat hij al zijn hele leven wilde, in navolging van zijn wijlen vader. Ofcourse, ik was trots! Niet weten dat daar nog weleens ellende van zou komen!
Eerst loopt hij dan een beetje mee met een bedrijf hier in de stad en als dan uiteindelijk de vrijwillige stage moet beginnen, wordt er niet thuisgegeven, zoals dat heet. Als een kleine jongen werd hij plotseling behandeld, niemand die hem een toezegging wilde doen, maar ondertussen zat hij wel zijn best te doen! Iedereen die Jeff een beetje kent, weet dat hij dan een bepaalde grens bereikt, op een bepaald moment en laten we stellen dat ze hem nooit meer hoeven te bellen...misbruik maken van mensen, dat is niet aan hem besteed.
Daarop ging hij naar een ander bedrijf, welke hem hartelijk ontving, hij mocht direct beginnen, kreeg een pak, een bos sleutels, een wagen en zijn heerlijke tijd ging in. Ik zag Jeff veranderen, ook zeker positief en hij had het ernstig naar zijn zin, en nog steeds hoor trouwens. De pointe is...ondertussen volgt hij dan het reintegratietraject via het UWV, die hem de cursus liet beginnen. Er was tijdelijk uitval, door de zoveelste operatie, maar er was geen probleem, volgens het UWV. En dan kom ik dus op de bizarre samenloop van omstandigheden; het bedrijf, een takel en bergingsformatie, had met Jeff de afspraak, dat zodra er papieren gehaald waren door Jeff, dat hij dan een dienstverband aangeboden kreeg en tot die tijd was dit een stage op vrijwillige basis, zonder tegemoetkoming. Dat was niet erg, hij kreeg immers zijn uitkering. Dachten wij.
Dus; men zit midden in een reintegratietraject, regelt alles zelf, UWV heeft eigenlijk niets hoeven doen, er is nauwelijks contact en dan als ik me rekeningen wil gaan betalen, terwijl net de afdracht voor de WSNP is gedaan, de LAATSTE, want die duurt op dat moment nog maar een maand; is er geen geld. Sinds februari kreeg Jeff dus geen uitkering meer. En nog steeds weten we niet of iemand ooit deze maand gaat vergoeden, want bij wie moet je wezen? Het volgende punt; de cursus. Wie gaat deze nu betalen? Wij niet hoor! UWV wist dat in eerste instantie ook even niet. Lekker verhaal! De rompslomp zal ik een ieder besparen...maar...er moet toch centen verdiend worden, dus met lood in zijn schoenen ging Jeff naar het bedrijf en vroeg om een betaalde baan. Zonder zekerheid op papieren. Maar het is het einde van de WSNP, wat er door je heen gaat is met geen pen te beschrijven. Al die rekeningen die je met gemak verwacht te betalen, immers laatste termijn wsnp was betaald, je huur, alles; dat kon dus niet. Geloof me maar, als je in de wsnp zit, zijn instanties niet zo soepel!
Als klap op de vuurpijl krijg je in de laatste week voor de beeindiging van de wsnp een aantal poststukken terug voor je bewindvoering met hele belangrijke info. Verkeerd geadresseerd. Kan altijd, maar hadden ze dat niet meteen terug kunnen sturen?! Ik hoopte dat ik het allemaal nog op tijd bij de bewindvoering kreeg! Dus een aangetekende dikke vette envelop met 50 pagina's op de laatste dag! Met een verhaal dat je de rekeningen niet kan betalen nu, want je kerel heeft geen geld! Echt, ik begrijp de instanties niet! Het irritante is, we zijn officieel onze einddatum gepasseerd; we hebben geen idéé. Kijk ik op het curatorennet, zijn we inderdaad niet meer te zoeken, vinden. Maar uitsluitsel hebben we niet. Datum zitting ook niet. Geen respons van bewindvoering. Nada. Nakkes. Je verwacht dat zoiets eindigt met een knallergevoel. Ik wacht er nog steeds op. Dat gevoel dan.
Goed, ik wilde het even kwijt. Het komt heus wel goed. Jeff heeft die betaalde baan en eind april komt zijn eerste salaris en dan als de sodemieter de rekeningen betalen. Alleen...wat te doen met het UWV? Ik begrijp het gewoon soms allemaal niet! Waarom kan dit in ons land?
|
|
Puur verlies…
Er gebeuren dingen in de wereld die ik niet begrijp, niet wil of kan begrijpen en het nooit zal kunnen. Ik ga de discussie weleens aan, met mensen die vinden dat wat je schrijft, je ook bent. Dat is niet waar. Kijk naar de gemiddelde thrillerschrijver en ga eens na of ze ook maar ooit een bekeuring hebben gehad. Begrijpt überhaupt iemand de uitleg in de verhalen wel? Neemt iemand wel die informatie op, die in een boek wordt verteld? Waarom zouden verhalen als deze worden verteld? Omdat een simpel psychologieboek te ‘droog’ is. Mensen die niet schrijven, weten niet waar ze het over hebben. Waarschijnlijk, suggestief, zijn het vaak de mensen die helemaal niet lezen wat er allemaal staat maar uit dommigheid en gemakshalve alle ingewikkelde passages overslaan. Niet iedere lezer natuurlijk…Dit even ter informatie, alvorens ik het over het volgende nadenk…
Milly Boele is gevonden, naar het schijnt en volgens de laatste bevestigingen. Vlak nadat er in ons zelfde land een baby bij het vuil is gevonden. Wat een contrast en wat een onbegrijpelijke, vreselijk verschrikkelijke en boven alles duivelse gebeurtenissen. Ik heb het gevolgd, zoals ik zoveel volg, maar Milly deed me iets. Ik weet niet precies wat het was, maar ik wist het meteen; dit was het voor dit meisje. Voor de baby was het dit niet. Ik wil daar graag iets over zeggen.
Ik begrijp het namelijk echt niet, als een moeder dit doet, echt niet. Kan daar met mijn pet niet bij, eerlijk. In een tijd als deze, met zoveel mogelijkheden en voorzieningen. Niet dat het systeem voor wezen, vondelingen en nog wat variaties zo ontzettend geweldig is. Maar een baby laten creperen bij het vuil? Dat kan ik met geen mogelijkheid vatten. Er zijn zoveel instanties, ziekenhuizen, opvanghuizen en al die honderden, zo niet duizenden, voorbeelden. Waarom leg je dan je pasgeboren baby bij het vuil? Dat doe je niet! Dat is de daad van een zieke geest, ik kan niet anders vinden. Echter, bekijk het contrast, de wreedheid en het wrange van de waarheid… die gerespecteerde autoriteiten hebben in diezelfde week de smet gelegd. Een politieagent, tevens buurman, vermoordt zomaar zijn buurmeisje. Een meisje van 12. Milly Boele werd voor haar leven de nieuwste fase inging, zomaar weggerukt van haar naasten. Er kan niets zijn wat dit meisje gedaan heeft, dat haar buurman haar de dood in moest jagen.
Laat er geen misverstanden bestaan, ik veroordeel niet de agenten in ons land of welk systeem dan ook. Dit is mijn mening en zijn mijn gevoelens. Wie kun je dan nog vertrouwen? Het is een chaos, de twee zijden die bewandelt worden. Goed en kwaad werd explosief vermengd. Hoe vaak hebben we de laatste jaren niet meegemaakt in ons land wat ons verteld werd door de media wat betreft kinderen? Ook in ons eigen dorp gebeurt dit. Een paar straten verderop werd een tijd terug ook een meisje vermoord, nota bene door haar moeder en stiefvader. Die samen ook nog eens een kind kregen hierna. Waar eindigt dit alles? Het eindigt nooit. Ik moet zomaar denken aan al die kindjes in het nieuws en media, de dood gevonden vondelingen doordat een iemand vond dat ze de moeite niet waard bleken. De vermoorde tieners. De doodmishandelde kinderen. De afgeslachte gezinnen door suïcidale ouders. Uitgeroeide families door jaloezie. Loverboys en hun perikelen. Groepsverkrachtingen en gezamenlijke mishandelpartijen ‘zonder reden’. Seriepedofielen. Incestplegers.
Ik zou de lijst eindeloos lang kunnen maken. Nogmaals; wat is er in vredesnaam aan de hand? Van kinderen blijf je af. Ik stikte bijna van narigheid gisteren. Het idee dat een buurman of buurvrouw dit zomaar kan doen, zonder een vermoeden te wekken. Ik ben daarna nog even bij Esmé gaan kijken, die vredig op haar duimsabbelend en slapend acht jaar ligt te zijn. Hoe wordt men geacht kinderen klaar te stomen voor wat hen te wachten zou kunnen staan? Je moet daar dus rekening mee houden, daar moet je bij stilstaan, je moet erover nadenken. JE MOET DAT. Hoe vrij en puur kun je je kind nog laten? En het ergste in Milly’s verhaal…hoe moet je duidelijk maken dat er een buurman kan zijn, die een politieagent is en toch…zoiets afschuwelijks zou kunnen doen?
Enige tijd geleden is een meisje van haar leeftijd verkracht, op klaarlichte dag hier in Hellevoetsluis. En niemand mag er iets over zeggen, paniek mag niet gezaaid worden. Nee, het was niet op Esmé haar school. Maar geeft wel te denken. Want dit voorval haalde niet de krant en niet het nieuws. Waarom niet? Omdat het op klaarlichte dag onder toeziend oog van een schoolpersoneel gebeurd schijnt te zijn. Maar wat maakte dit meisje dan zo onbelangrijk? Ik was geschokt. Een schoolgenootje van ons kleine meisje is door haar buurjongen misbruikt. Ook al zo’n voorbeeld. Niets heeft erover in de krant gestaan. Niemand mocht er over praten. Waarom niet? Die reden is me volledig ontgaan. Het is schandalig! Of denk eens aan de tijd dat in heel ons land kinderen niet eens meer veilig waren op pleintjes en zandbakken, vanwege verstopte bolletjes drugs? Geelzucht door vieze naalden? Of wat dan ook voor enge ziekte?
Een ander voorbeeld. Wat vindt men eigenlijk van al die cases van dierenmishandeling en moord? Ook een kwetsbare groep levende wezens. Al wat kwetsbaar is, mag niet gebroken worden. Kinderen en dieren. Afhankelijk van ons, de volwassenen. Kinderen zijn de oogst voor later. Blijf er vanaf. Laat ze kind zijn. Als ik het met woorden kon oplossen, zou terstond alle slechtheid oplossen in de wereld. Ik lig er wakker van…
Nee, het is geen moderne verschijningen deze gruwelen. En komt wereldwijd voor. Ik heb geen begrip voor de zieke geesten. Ik voel ook geen nijd, dat zijn ze niet waard. Ik hoop dat een ieder die tot een gruweldaad komt, zijn leven mag beëindigen op eenzelfde manier als deze slachtoffers heeft gemaakt. Niets geen dodelijke injectie. Van mij mogen dit soort types, in welke hoedanigheid dan ook, hun leven lang getreiterd zullen worden, gemerkt worden, van mij mag er een macht komen die legaal de martelwerktuigen weer boven water brengt. Dat ze maar eindig mogen lijden, tot hun kleinzielige hart het van ellende en stress opgeeft.
|
|
Dierenverzamelaars!
Er moet me toch eens iets van het hart…
Gisteravond zat ik weer eens achter Animal Planet. Vaak zie ik van alles voorbij komen, al die zielige beessies, zogenaamde mensen en al die hulpverlening. Een goede, hele goede, zaak. Begrijp me niet verkeerd, nu of later in dit stukje, ik ben blij dat ze er zijn. Die hulpverlening. Ik weet effe niet zo goed hoe te beginnen, want ik wil er zoveel over zeggen, dus ik ratel maar gewoon, denk ik. Iets wat je namelijk veel ziet op televisie en in de kranten, is dat veel ‘dierenliefhebbers’ tientallen, honderden dieren in hun huis hebben. Vaak willen ze naar hun eigen idee en inzicht ‘goed doen’, wat dan ergens uit de hand loopt. Ik begrijp dat niet. Hoe loopt het uit de hand?
Over mij en mijn gezin wordt ook vaak gezegd dat we verzamelaars zijn…ik zit daar dus serieus mee te knokken in mijn hoofd. Als ik het op een rij zet, hebben we inderdaad een heleboel dieren…pas op zo’n dierenforum geweest en dan moet je dat eens op een rijtje zetten. Drie honden, zes katten en vier knagers. Momenteel. Dertien dieren. Vorig jaar met acht pups en nog twee cavia’s in huis hadden we een totaal van 22. En ooit met al die konijnen hadden we een totaal van 45 dieren. Maar iedereen is goed terecht gekomen en we zijn niemand voorbij gelopen. Er vallen hier geen bosjes dieren dood neer. Op enkele gewone, normale kwaaltjes of gewoon natuurlijke sterfgevallen na is iedereen eigenlijk gewoon gezond. We worden geholpen in de kosten die het met zich mee heeft gebracht (en nog steeds brengt natuurlijk), de afgelopen jaren. Nee, niemand komt iets te kort. Ze zijn volgens mij gelukkig. De dieren, hè? Wij ook natuurlijk, daar niet van! Maar…echte verzamelaars wil ik ons niet noemen. Het is geen tic, geen dwangmatige behoefte de dieren om ons heen te hebben, het is gewoon zo gelopen. Ja, we hebben vaak zwakke, zieke dieren opgevangen. Een thuis gegeven en opgeknapt. En als er een einde aan het leven moest komen, dat zo comfortabel mogelijk gedaan. Ja, ook hebben we kneuzen en we hebben dieren die een niet al te rooskleurig verleden hebben. We hebben daar herplaatsers onder zitten. Zelf vind ik het gewoon heel erg fijn dat we deze dieren een fijn en gezellig leven bieden. Met soortgenoten en andere vriendjes en vriendinnetjes…en ja, we kennen ze allemaal.
Maar…wat me echt dwarszit…er is in Nederland eindelijk een dierenpolitiemacht. En dat is heel, heel erg fijn. Nou nog zorgen dat vele zaken tegen dieren strafbaar worden en dan zou ik helemaal gelukkig zijn. Natuurlijk, we hadden al een dierenbescherming enzovoorts. En mensen die voor ze klaarstaan. Er zijn ontelbare fondsen en stichtingen. Verenigingen die dieren uit het buitenland verkopen in bijvoorbeeld ons land. Allemaal prachtig, echt. Tegelijkertijd, speelt er momenteel iets in onze stad met een hele nieuwe regeling wat betreft honden. Honden en katten, de meest gangbare huisdieren, ik vind echt dat ze als paria’s worden behandeld. Ik weet het, andere mensen trekken zich er misschien weinig van aan, maar ik wel. Ik hoop iedere keer maar dat de honden het op kunnen houden tot we eindelijk een plek bereiken waar ze wel even mogen poepen en plassen. En nog zeldzamer worden de plaatsen waar honden los mogen. Ik loop niet meer lekker. Als mijn honden uit enthousiasme springen, blaffen en gek doen. Ineens mag iedereen vreselijk bang doen (al kijken ze vaak zelf niet uit, want ja, ze vinden zichzelf toch altijd veel belangrijker dan welk levend wezen dan ook en ja, dan mag je gewoon over poten heen rijden, hard op beesten af fietsen blabla, riempjes in de knoop lopen en duwen en gillen als ze aan je snuffelen…logisch…pfff) Als ze toch per ongeluk hun ding doen, omdat ze gewoon echt niet meer kunnen wachten. Zelfs als je het dus opruimt, heeft men commentaar. Er worden soms foto’s gemaakt. Niet perse bij mij en van mij, maar het gebeurt! Belachelijk en bizar! Nu kan ik een hele verhandeling starten over wat en hoe en waarom, maar wat ik dan eigenlijk wil zeggen; hoe kun je als land besluiten eindelijk eens iets voor dieren en hun rechten te doen, om ze vervolgens te beperken in hun vrijheid? Beweging? Want zelfs in een eigen tuin zijn dieren eigenlijk al niet meer veilig! (enne, als die gemeente het zo graag wilt, dus niet in de wc, niet in de gewone kliko, niet bij compost, niet laten verteren, dus lekker verzamelen, ik hoop dat het kadootje zal smaken!) En dan nog wat; waarom willen vreemden altijd dat een dier van iemand anders naar HEN luistert? Zo werkt dat niet; men is vreemd, dus wordt niet serieus genomen, of het dier je nou leuk vindt of niet. Ik zou niet weten waarom mijn hond moet zitten voor een wildvreemde. Wat krijgt mijn dier daarvoor terug dan?
Waar ik me ook godsgruwelijk aan stoor…al die extra media-aandacht voor dieren en hun ongelukkige bestaan, de vele verwaarlozing en mishandeling, misbruik en ga maar door. Natuurlijk, dat was er al, maar de aandacht is verdriedubbeld, misschien nog wel meer, en waarom? Omdat er eindelijk een politiemacht voor dieren is. Die vreselijke toestanden waren er al. Begrijp je me een beetje? Geweldig dat het allemaal beter gaat hier, wat dat betreft, maar…waren ze hiervoor niet belangrijk genoeg of zo? Een dier is een leven en het dus waard. Is het meer waard als er een politiemacht is? Voor mij is het net zoveel waard, ook al vind iedereen ineens dat deze zich overal mee mogen bemoeien. Ik bemerk de fanatiekelingen die een oordeel klaar hebben, ook al zijn ze nog nooit een seconde binnen geweest. Of als er een enquêteur een opmerking maakt over je kattenbak; hallo, die staat daar inderdaad! Moeite mee? Jammer dan! Stinkt het? Ja, er is een kat ziek. En nee, dat is niet jouw zaak.
En dan zie je ze tegenwoordig denken: ‘arme beesten, ze worden niet goed verzorgd, zielig, zoveel bij mekaar!’
Duh, een kattenbak stinkt, het is een WC. Als een kind gepoept heeft, laat je het toch ook niet uit huis plaatsen? Nog zo’n leuke; je beesten allemaal net ontvlooit en ontwormt, ligt er een dooie vlo; ‘oh nee!vlooien! je verzorgt ze niet goed!’ Jaja. Ook een leuke: ‘een kale plek! Je verzorgt de hond niet goed!’(Hij is oud en heeft wratten, big deal), ‘De nagels van je konijn zijn te lang! Moet je toch minstens twee keer per jaar knippen! En een steen in de kooi leggen!’ Dat doen we eens per maand, zoiets hebben sommige konijnen nou eenmaal. Snelle groei. En die steen vindtie helemaal niet interessant. En zo heb ik de afgelopen tijd wel duizend varianten gehoord. Oh ja, je mag ook niet meer schreeuwen naar je hond. Een halfcheck is zelfs niet meer diervriendelijk. Moeten mensen, ongeacht hun deskundigheid, ras, soort, wel of geen honden/dierenbezitter, wat van zeggen. En vooral dierenartsassistenten maken er momenteel een sport van je van alles aan te praten (is de pup wat angstig? Tja, hartproblemen? Epilepsie? Worm? - Nee, gewoon wat angstig!)(u heeft nu meteen geen tijd om te komen? Wat vreemd! U moet uw kind uit school halen? Nou ik zal zeggen dat u beweert geen tijd te hebben en u later komt! - Tja als ik graag een afspraak wil moet ik soms een week wachten, WTF?)
EN!!!! Je dieren mogen geen ruzie maken af en toe. Sure. Zelf weleens met iemand samen geleefd en nooit woorden, ruzies, discussies gehad? We verstaan hun taal niet, zij de onze niet. Accepteer dat gewoon. Soms hebben ze gewoon even mot met mekaar. Das geen mishandeling, dat is natuur. Men kan dat proberen te begrijpen, maar dat is alles wat je kunt doen.
De pointe is…dieren zijn belangrijk. Ik wacht met smart op die dierenpolitie. Ik laat ze met alle plezier binnen. Er is hier niets strafbaars te vinden. Ook geen dooie beesten, die in een hoek liggen te rotten. Ja, ik durf te zeggen dat mijn eigen dierentuintje gelukkig met elkaar is. Ik wilde dat ik dat leven had!
Maar nou moet niet iedereen ineens doen of tie overal verstand van heeft. En er vanuit gaan dat je slecht voor je dieren bent. En zeker niet tegelijkertijd proberen de wereld van dieren steeds kleiner te maken. En de haters moeten niet ineens fanatiek proberen een einde te maken aan dierenoverschot. Gif was al een probleem, ga nou niet nog een stapje verder, uit naam der hulp aan overschotten. Mishandeling van dieren bestaat al eeuwen in ons land. Voor mij was het al belangrijk. Ik heb alleen geen twintig sites nodig om dat te bewijzen. Ik handel gewoon. Katten horen buiten? Welnee! Dan horen alle andere dieren dat toch ook? Moet je die ook maar heel de dag rond laten lopen? Logica is in deze het geheim mensen. Simpel en gewoon gezond verstand. Beetje rekening met elkaar houden en wat toleranter worden. En ja, gewoon in de gaten houden, zoals je voorheen deed. Niet ineens overal problemen zoeken. Of maken, want die heb je ook. Ik, wij houden van onze dieren en alles wat leeft verdient volgens ons wel duizend kansen. Voor ons verandert er niets, wij zijn dan maar verzamelaars. Iedereen die wat anders durft te beweren moet zijn pilletje maar eens gaan slikken!
|
|
Blogje...
Het is inderdaad al weer een poosje terug dat ik een blog postte, maar ja. Weer van alles aan de hand geweest, misschien moet ik toch eens gaan overwegen iedere dag wat te posten? Allereerst, wil ik in navolging van mijn vorige post even zeggen dat ik definitief géén thuiszorg meer krijg. Het is natuurlijk belachelijk, maar ik hoef het niet eens meer. Ik heb geregeld de gemeente Hellevoetsluis, de afdeling zorg, aan de telefoon gehad, ze kunnen dan ineens heel vaak bellen. Ik weet niet wat ze nog van mij willen, maar ik ga niets van de website halen, niets van mijn Hyves, iedereen mag wat mij betreft weten hoe schunnig er met mensen omgegaan wordt. Ik vind het nog altijd beschamend wat ze gedaan hebben. Het vreemde is dat ik op één website, dé site om eens na te gaan hoe het voor anderen zit in dezelfde gemeente, geen respons krijg, alleen een positieve. Als ik dan keek naar oudere topics, dan is er wel degelijk wat te klagen, maar ik kreeg geen gehoor. Terwijl ik via de site en mails, Hyves toch genoeg te horen heb gekregen. Nou ja, ik heb niet eens meer zin om er woorden aan vuil te maken eigenlijk.
Het punt is namelijk, de Hidradenitis is driedubbel en helemaal compleet terug. Ik ben door mijn rug gegaan en heb net drie weken zware griep en oorontsteking achter de rug… Overal tunnels en zachte plekken. Gelukkig zie je vrij weinig, maar het is er en dat is heel erg jammer. Heb ik daar nou al die tijd mijn best voor gedaan? Ja, ik doe thuis weer alles, werkelijk alles. En hoewel het heerlijk is om de hele dag bezig te zijn, want dat heb ik echt gemist eigenlijk, staat daar wel iets tegenover. Ik moet een prijs betalen. Maar ik laat me er niet onder krijgen, niet meer. Ik heb besloten dat ik het maar heel positief moet zien; ik ga weer iedere dag fietsen, met die meid van alles doen, lopen met de honden, de beesten allemaal verzorgen, het huis is langzaam maar zeker naar mijn eigen zin. En dat is ook wat waard. Ik heb iedere dag weer veel pijn en alles kost me moeite en een heleboel energie, maar misschien dat het dan eens met de lijn ook beter gaat! In het huishouden ben ik zover dat ik weer alles kan doen in een ochtend, dan is alles schoon en netjes. In plaats van te denken: ik heb weer vier nieuwe bulten! Denk ik nu: kijk eens, dat is ook fijn! Zie maar, we komen er best wel…
Om met beter nieuws te komen; met Esmé gaat het helemaal goed, ze groeit enorm hard! Ze heeft ineens een ontzettend lang stel benen…ik wist het, ze wordt altijd eerst een beetje dik, vreet echt alles naar binnen. Iedereen had het maar over haar buik en billen en ik zei: wacht nou maar af, ze wordt heus niet dik! En jawel hoor! Ik ben bijna bang om haar te meten en wegen! Haha! Ze ziet er goed uit nu, is in januari acht jaar geworden en eigenlijk gaat de rest ook goed, ze had een heel mooi rapport. Ze kan heel goed lezen en doet dat nog steeds graag, mocht zelfs een blok overslaan op school…onlangs zijn ook de schoolfoto’s weer gemaakt en ze heeft echt superleuke foto’s! Met de echte ondeugende ‘Scholten-lach’, echt heel grappig! Ook is ze de laatste tijd heel erg bezig met optreden en zingen. Ik weet alleen niet of het een fase is of dat ze echt iets wil gaan doen ermee. Als ze wil kan ze het namelijk heel goed, ze moet alleen niet teveel haar best willen doen, want dan klinkt het weer nergens naar! We zien het dus wel…als ze naar groep vijf gaat wil ze namelijk ‘iets’ gaan doen. Dat was dus paardrijden, maar ergens hoop ik dat ze dan iets met zingen of wat wil doen. Haar vriendinnetje Esmée J. heeft namelijk een goed idee en dat sprak ook wel aan. Ik hoop echt vurig dat ze dus veilig iets crea’s gaat doen, want dat paardrijden zit me toch nog niet lekker, terwijl ik zelf tien jaar gereden heb. Ik krijg haast een hartverlamming als ik dat kleine ding, die steeds groter wordt, op zo’n vierbener zie zitten!
Met Jeff gaat het ook heel goed, hij heeft sinds een aantal weken een nieuwe baan. Nog op vrijwillige basis, want hij heeft natuurlijk zijn grootrijbewijs nog niet. Maar het is een spannend leven, lange dagen, maar hij is gelukkig. Dit was wat hij wilde, net als zijn wijlen vader; takelwagenchauffeur. Het bedrijf waar hij nu werkt is blij met hem en alles gaat helemaal goed. Hij heeft zijn eigen knaloranje pak en vreselijk veel lol. Het is voor ons allemaal effe wennen hoor. Na twee jaar gaat hij ineens weer hele dagen weg, soms in de avond en nacht ook, want ja, er gebeuren natuurlijk altijd wel ongelukken! Ik zal eens binnenkort een stukje plaatsen over wat hij allemaal meemaakt! Maar ook hij is gelukkig, de cursus start binnenkort weer door en dan gaat het allemaal heel snel. Ik ben echt heel trots op hem en zeker omdat het allemaal zo vanzelf is gegaan. Hij heeft niet eindeloos moeite gedaan, want hij dacht dat dat verspilde moeite was…hij heeft altijd alleen maar gehoopt dat hij ooit de kans zou krijgen. En die heeft hij uiteindelijk dus toch gekregen. Wat een gebroken teen allemaal wel niet teweeg kan brengen!
En dan ik…ik ben weer met van alles bezig, naast alle andere dingen. Momenteel schrijf ik mee in een wedstrijd met een Amerikaanse schrijver, een van mijn lievelingsschrijvers, hartstikke leuk! Ben me ook weer een beetje aan het toeleggen op de fotografie en een ontwerp waar ik niet te veel over los wil laten…ook probeer ik een plan op te stellen voor het huis, hoe we het willen hebben uiteindelijk en hoeveel dat uiteindelijk zal gaan kosten. Maar dat het leuk wordt en dat we allemaal weer een beetje positiever worden, dat staat vast! En dat zonnetje dat steeds doorbreekt, die werkt ook wel mee! Toedeloe winter, het is genoeg geweest!
|
|
Stoom afblazen met uiteindelijk een lange neus!
Ooit hè, lang geleden, voor althans mijn eigen gevoel, heb ik gestudeerd. In laten we zeggen de ‘sociale sector’. Om heel andere redenen ben ik inmiddels vreselijk blij dat ik die titel op tijd achter me heb gelaten, want ik zou hem nooit meer willen dragen! Ik zou de ogen uit mijn kop schamen, ik zou niet zonder capuchon de deur uit durven en ik zou er zeker weten niet meer mee pochen! Ik had mezelf tegen kunnen komen, ik had mezelf een loer kunnen draaien en ik had mezelf uiteindelijk op een zijspoor kunnen zetten. Of had ik mezelf wel geholpen? Begeleid? Had ik wat om mijzelf gegeven? Zou ik die zeldzame uitzondering op de regel zijn? Graag zou ik zeggen van wel. Want die uitzonderingen, die zijn er, heus. Het is alleen zo jammer dat ik die vrijwel nooit tegen kom.
Waar zal ik eens beginnen?? (rectificatie zinnetjes! Mensen kunnen ook nergens meer tegen!)Of zijn die beiden feitelijk niets waard om te vermelden? Of ga ik mijn boekje dan te buiten? Wacht, dit zinnetje behoeft eigenlijk een rectificatie (zie?), want oeioei, anders worden we dadelijk weer gestalkt! Geeft niet hoor, daar verzin ik wel weer wat op, maar als we dit effe overslaan, beginnen we toch lekker bij die fantastische bewindvoering? En weet je wat nou zo leuk is? Ik hoef geen namen te noemen en dat doe ik dus ook niet, zodat ik gewoon kan zeggen wat ik wil en dan kan iedereen gewoon de blanks invullen! Want ik ben buiten zinnen van woede, ik heb het helemaal gehad, met al die zogenaamde hulpverleners, my ass!
Goed, die geweldige bewindvoering, die al drie keer van persoon gewisseld is en dat allemaal omdat de casus te ingewikkeld was. Ja, nou, ze bedoelen dan eigenlijk dat ze zelf teveel moeten nadenken, want wat je ook stuurt, er gebeurd niets! Ze weten van niets en willen zich er niet in verdiepen, ze slepen je gewoon voor het gerecht en als je dan een beetje verlegen bent heb je gewoon pech, want dan ben je dus zonder geldige reden je sanering kwijt. Nu wil het geval, wij zijn niet verlegen en dus onze sanering niet kwijt, bovendien hebben we een dijk van een advocaat, maar weten ze eigenlijk wel wat voor stress het teweeg brengt? Als je met lede ogen moet bekijken dat langzaam je leven door je vingers glipt? Dat als je voor die strengkijkende zwartjurk (met diep respect overigens, begrijp me niet verkeerd) staat, je het uit wilt brullen van pijn en verdriet? Beseffen ze dat wel? Dat je hele toekomst afhangt van een minimale vergoeding die ze niet waar willen maken? Begrijpen ze dat?
En snappen ze het, dat als je dan maar toegeeft en al je financiële zaken uit handen moet geven, dat een behoorlijke aanslag op je zelfvertrouwen is? Alsof je een idioot bent die niet met geld kan omgaan? Dat dit de knauw in je ego is? Omdat je weet dat je het zelf prima kan? Maar dat je het dan maar doet omdat de bewindvoering dat zo graag wilt? En waarom willen ze dat? Omdat ze schijnbaar denken dat je liegt over je inkomen, dat je schijnbaar bedenkt dat je maar de helft op moet geven, want je bent een blijkbare leugenaar. Of dat je liegt dat je bent afgekeurd op je jonge leeftijd, alsof dat iets is om trots op te zijn!
Owja, dat je ziekzijn een verzonnen sprookje is, omdat je toevallig schrijfster bent, want ook dat vindt dan de verzekeringsarts (die nergens geregistreerd staat in de behorende artsregisters) die je naar een psychiater stuurt, omdat ze nog nooit zo’n ongelofelijk verhaal heeft gehoord, dus je moet wel gek zijn, en dus een extra stimulans voor de hulpverlenende staat Nederland, zodat die Budgethulp niet meer dan verantwoord is. En dat die psychiater je dan een operatie aanpraat waarbij je tot twee keer toe het leven liet en dus bijna verloor en je dan nog een beetje meer instort! Dat die budgethulp dan vervolgens een gat veroorzaakt in je boedelafdracht van ruim 4000 euro en een vaste lasten achterstand van vijf maanden heeft bewerkstelligt, je plotseling een andere energieleveraar hebt zonder ook maar iets getekend te hebben, nee dat is uitermate intelligent! Dat zo’n ongediplomeerde tiepmiep je dan op een goede dag verteld dat je rijbewijs niet verlengd mag worden (heeft u het ooit zo zout gegeten?) omdat ze zichzelf net 500 ballen hebben gedoneerd? Want ja, de kosten van hun diensten die ze saneerders en mensen zonder geld vragen, hadden ze vervierdubbelt. Zonder UITLEG! Hoe kun je mensen met weinig geld ineens iedere maand 110 euro aftroggelen? (Om trouwens vervolgens te zeggen: tja, van dit bedrag doen we eigenlijk niets, dit is de lowbudgetgroep, dus? Waarom zou je dan je papieren daar laten als je alles zelf moet doen?) Die galbakken lullen zich eerst een machtiging in voor je bankrekening, je moet al je passen inleveren en iedere week al je post ongeopend brengen, want je mag je nergens mee bemoeien (terwijl het is je fokking eigen leven!) en dan trekken ze dus alles leeg! Waar is al ons geld gebleven? Als je er dan achterkomt, dat dit overigens gerespecteerd belastingbedrijf (zonder gediplomeerd personeel hè, onthoud dit), zoveel problemen heeft veroorzaakt, haal je stante pede je spullen weg, je mag alle rommel vervolgens op gaan ruimen en brieven gaan schrijven in de hoop dat instanties begrip hebben voor de situatie. En weet je wat er dan gebeurd als je met de rechter, de advocaat en de bewindvoering een brief opstelt naar dat belachelijke keetje hier op het kanaal? Dan zeggen ze glashard dat we altijd inzage hebben gehad, en eigenlijk alles zelf deden, echt een lachertje, moet je daar weer een zaak van gaan maken, waar we echt de puf niet meer voor hebben, maar dit verjaart voorlopig niet, dus wij wachten onze kans schoon!
Je ontslaat dat walgelijke bedrijfje dan, die uitzuigers en bent blij met je inmiddels verbeterde band met de bewindvoering, je thuiszorg, je familie en die lieve vrienden. Maar dan ineens sta je zonder die thuiszorg, die zomaar besluit op 1 januari dat je geen thuiszorg meer krijgt, terwijl de situatie wat zorg betreft onveranderd is. Weer zo’n hulpverlenende instantie, die je eigenlijk helemaal niet lastig wilt vallen met alle voorzieningen die je nodig hebt als persoon, maar ook als gezin, neen, je wilt ook nog als mens beschouwd worden en niet alleen als hulpbehoevend! Want je bent jong! Die thuiszorg deed al een half jaar over de aanvraag, komt er een vreemde vent naar je huis, die wilt dat je je even uitkleedt (ook zoiets, inmiddels ben ik zover dat ze die machtiging krijgen voor de foto’s bij de artsen, ik ben verdomme geen kermisattractie, geen freakshow en geen melaatse, als ze het willen weten en dat is de enige reden, want begrip kost ze blijkbaar teveel energie, dan vragen ze het maar op! Te vaak heb ik wat uitgetrokken voor zogenaamd hulpverlenende idioten die eigenlijk alleen uit pure nieuwsgierigheid zoiets durven te vragen), maar je doet dat, je krijgt hulp in huis, want mannetje kan ook niet alles en zeker niet alleen(ook; alsof hij ervoor gekozen heeft een pechvogel te zijn, krijgt hij ook nog eens niet de gelegenheid volledig te revalideren), die situatie is na een jaar zorg niet anders, maar!!! Dan belt de uberpoetsmiep op om je te vertellen dat je maar wegwerpdoekjes moet kopen, een telescopische ramenwisser en dergelijke, want zij kosten tenslotte 25euro per uur die we niet betalen, want we stellen ons aan! Je kerel moet dan maar kunstknieen nemen, alsof ze daar ook maar IETS over te vertellen hebben, wat een kapsones, waarop je dus eist dat ze de zaak herzien, waarna ze een muts naar je huis sturen, die ontzettend semigeinteresseerd naar je casus luistert, waar je vervolgens kwaad van wordt, omdat je ziet dat ze helemaal geen zin heeft te doen wat ze moet doen. Owja, beide instanties denken dat je gestoord bent, want je slikt antidepressiva en owja, ik heb ook nog een taboeziekte, die ze totaal niet kennen, maar ook niet de moeite nemen je dokters te bellen of een beetje onderzoek te verrichten, maar juist daarom zal je het allemaal wel uit je duim zuigen! Als ze dan vervolgens naar je kijkt en liefjes vraagt of ze je medicatie zou mogen opschrijven en je plettert dan boos die tien kilo pillen en zalfjes op tafel en je kijkt chagerijnig, zie je de meewarrige blik: agut, een gestoorde!
Als klap op de vuurpijl, BELT ZE NAAR JE KEREL, vandaag hè, om te vertellen dat ze vindt dat we geen zorg verdienen, omdat ik een zelfverzonnen aandoening heb, Hidradenitis Supperativa, natuurlijk en dat zolang ik nog kan zwemmen en mijn af en toe grieperige kindje kan verzorgen, niet met plastic handschoenen en ingetapet de straat op ga en gewoon bijvoorbeeld geld kan aanraken ik helemaal niet moet zeuren. Ook vindt ze het belachelijk dat ik zwem bijna dagelijks, want als ik door een vies kleedhok kan banjeren, kan ik ook schoonmaken, als ik kan douchen in mijn eigen huis, kan ik die ook bijhouden, want tja…(vertel het me maar tikteef, waar moet ik dan anders douchen?!), het is belachelijk dat ik me bijvoorbeeld af moet spoelen als ik de was in de machine heb gedaan, dat gelooft ze niet, het is ook onzin dat ik niet op mijn eigen wcbril zit, maar erbovenhang (toch wel fijn, schijnbaar hangt er dus een camera die ik niet weet, want ik verzin alles, zover is ze wel) en ze gaat zeker mijn artsen niet bellen, evenmin die van Jeff, want ze wilt zulke drukke mensen niet lastigvallen in hun drukke baan! Want zeker ik, ik heb een sprookje, geen ziekte! Als ik dan op hoge poten opbel naar de gemeente, de thuiszorg en dat malafide adviesbureau, om haar te vertellen hoe ik dan precies over haar denk en ik niemand te spreken krijg, en als ik dan dreig dat ik alles publiek maak, dan….word ik morgen even teruggebeld.
En weet je wat ik zeg nu? Wat wij nu zeggen? Wij lachen het laatst! Hulpverlenende instanties, jullie zijn soep, ik heb het gehad, ik laat me niet meer in een hoekje drijven, steek die ellendige thuiszorg maar in je reet, maar jullie zijn verantwoordelijk voor de 1000 hechtingen aankomend jaar, jullie zijn verantwoordelijk voor de volgende bedlegerige periode, dat zijn jullie! En al die financiële ellendelingen, wij zijn er! TOT OVER EEN PAAR MAANDEN, DAN STUREN WE JULLIE EEN KAARTJE, MET EEN LANGE NEUS! WANT WIJ HEBBEN HET GERED, EN NIET DANKZIJ JULLIE! 4 april 2010 is onze dag en die kunnen jullie lekker niet verzieken! Jammer hè, dat we niet te dom waren en wat erg dat we niet op onze smoelen zijn gevallen! Wat een zonde dat we verstand hebben en al die tijd al hadden en wat ontzettend klote voor jullie dat wij gaan winnen! En wat naar nou, dat we gelukkig onze vrienden nog hadden en wat ontzettend fijn dat we onze familie nog hadden! Want al deze dingen heeft niet iedereen dus wij voelen ons gezegend! En ik hoop vanuit mijn tenen en nog dieper dat jullie allemaal zullen vallen, jullie uitzuigers die zich weldoeners voelen, die zich hulpverleners durven te noemen, jullie die zich goede mensen durven te voelen. JULLIE zijn het tuig en niet wij, mijn gezinnetje! Dus als ik nog eens een goede dag heb, eentje waarin ik of een van mijn familieleden, mijn gezinnetje of vrienden zich goed voelt, dan dank ik hen en mijzelf, mijn gezin en iedereen die ik liefheb, maar nooit jullie! Jullie zullen spijt krijgen dat mijn naam op je bureau lag, ik hoop dat het knaagt en vreet, jullie je afvragen wanneer en waar ik alles publiek maak, want die dag zal komen. En die dag zal ik niet zuinig zijn.
Dan komen jullie dus ineens jezelf tegen. Dan ligt misschien je leven ineens aan diggelen. Glipt het door je vingers en kan je niet slapen van ellende.
En dan zeg ik: “ Het was allemaal maar een sprookje…slik een pilletje en dan is het morgen weer verdwenen! Vergeet je plastic handschoenen niet want wie weet kom je iemand tegen met een verzonnen ziekte! Ga maar rustig slapen…”
|
|
Ons doen en laten!
Wat een ontzettend roerige tijd hebben we weer achter de rug! Echt, overal kan ik wel iets over zeggen, misschien ga ik dat dan ook maar weer doen…is wel effe lekker, om alles even van me af te schrijven, toch? Ik denk dat ik maar eens begin bij de nestverlaters uit het vorige blog want vanaf die tijd is er gewoon weer heel veel gebeurd en zo en dan kom ik overal wel op.
Want inmiddels hebben we hier nog maar een pupje in de rondte rennen…erg druk hoor, nog, want moeder Tara beleefd nog even op dr gemak haar eigen puberteit geloof ik! Vader Kazan heeft het er niet op, je kan aan hem zien dat hij hier eigenlijk een beetje te oud voor geworden is, maar goed, dan had hij zijn leuter maar bij zich moeten houden haha! Op het laatste ging Bobo weg (die eerst ‘lelijkerd’ heette, toen ‘Kangal’, toen Bobo, maar nu dus Terry heet) naar zijn nieuwe baasje en toen was hij tien weken oud. Wat een verdriet zeg! Hoe langer ze blijven hangen, hoe moeilijker het is, echt waar en we hebben hartverscheurend zitten blèren met zijn allen. Enfin, ik kan wel weer gaan vertellen hoe moeilijk we het daarmee hebben, maar liever vertel ik hoe ze het hebben bij hun nieuwe eigenaartjes, die eigenlijk stuk voor stuk heel goed zijn voor de pups! Iedereen groeit hard en goed, ze zijn allemaal gezond en het is heerlijk om te zien hoe ze het naar hun zin hebben in hun nieuwe families! Wel kun je van iedereen zien dat ze uit hetzelfde nest komen en hier in Hellevoetsluis worden ze ook overal herkend als die van ons. Ik moet zeggen, ze zijn ook heel mooi, supersociaal, lekker speels en een tikkie te druk, maar wat wil je? Kazan en Tara zijn zelf ook heel druk, allebei, sociaal, onstuimig en superwaaks en in allemaal zie ik dat weer terug. Het is ook superleuk dat we iedereen zo’n beetje al wel weer eens een keertje hebben teruggezien en sommigen zien we heelheel vaak. Vier van de acht zitten zelfs bij elkaar in de klas van puppycursus, echt zo grappig! Ja ze zijn helemaal gelukkig en dat is voor ons het allerbelangrijkst! Op de puppyhyve houdt iedereen elkaar ook up to date en ook dat vind ik supertof!
Wel is het jammer dat wij dan zo vreselijk te stellen hebben met Ginger, die hier nog zit. Hier thuis gaat alles goed en wel, samen met haar ouders heeft ze het prima naar haar zin, totdat we naar buiten gaan. We zijn nu zover dat we haar op een dag twee keer uit kunnen laten zonder dat ze flauwvalt en een uur zonder Tara of Kazan kan spelen met een andere pup, meestal Rakker, die ziet ze gewoon het vaakst. Ze blijft toch die angsten houden en het is iedere keer weer een gevecht. Als ik de riem pak, verstopt ze zich gewoon, iedere keer weer, terwijl de anderen dolenthousiast staan te springen bij de deur! Eenmaal de riem om, moet je haar echt de drempel over slepen en tot aan de hoek van de straat blijft die staart tussen haar benen. Het gekke is, dat als we eenmaal in het park zijn, dat het dan wel gaat, mits ze snel bij ons kan komen, want ze kan daar gewoon los over het veld en dat doet ze goed. Tara kan daar niet tegen, die angsten van haar als ze buiten zijn en dan probeert ze haar op te jutten, maar Ginger blijft bij een van ons. En vreemde honden is helemaal niets! Nou ja, het zal wel ooit goed komen, hoop ik. Voorlopig zit ze hier nog en zien we het wel! Pas geleden kwam er een kijker voor haar, vroeg of ze even mee naar buiten mocht, maar dat ging gewoon echt niet goed. Helaas…nu is ze onverkoopbaar, we moeten maar afwachten wat de toekomst brengt. Toch?
Ondertussen zijn we via het net ook weer vreselijk lastiggevallen wat deels via de puppy’s ging, indirect. Het had er eigenlijk niets mee te maken, maar het werd een aantal keren aangehaald om vooral zoete broodjes met me te bakken. Waarom, vraag het me niet, want ik begrijp gewoon echt niet wat mensen nou leuk vinden aan stoken, stalken, laster en smaad op het internet. En nog een hele rij van dit soort illegaliteiten. Nou wil het geval dat ik al maanden bezig ben met hoe het er op veel sites aan toegaat, maar ik had nooit kunnen vermoeden dat ik hier een slachtoffer van zou kunnen worden. Misschien het lot? Anyway, allerlei emoties gingen er in mij om; woede, onbegrip, vele lachbuien, verbazing en ga maar door. Het begon allemaal met een topic op een bepaalde buurtsite over een klein meisje die is vermoord door haar moeder en stiefvader vorig jaar in Hellevoetsluis. Een van die relschoppers op die site kwam met een bijzonder achterhaald verhaal dat het aan zieke films en regisseurs ligt dat dit soort wreedheden plaatsvinden in de maatschappij. Ik vroeg alleen maar of ze dat nou echt zo bedoelde of dat ze het had over de profielen die neer worden gezet in films. Nou, dat had ik dus niet moeten doen want sindsdien pakt een bepaalde groep iedere gelegenheid om me in een kwaad daglicht te stellen. Ja, ik noem het dom dat de media de schuld krijgt. Ik vind dat die moeder en stiefvader verantwoordelijk zijn en op mijn onderbouwde stelling die ik gaf dat zogenaamd zieke films en boeken worden gemaakt, juist doordat er zulke mensen zijn en niet andersom, werd helemaal niet op gereageerd. Het zou wat zijn zeg, het kwam er eigenlijk op neer dat ik vast Esmé zou mishandelen, want ik schrijf thrillers en drama’s. En horror. Dat is toch bespottelijk? Deze groep, die samen continu opereert, heeft eigenlijk nooit iets normaals, slims of onderbouwend te melden en schijnbaar stuit het hen tegen de borst dat iemand ook weleens anders denkt. Sindsdien ben ik dit stel al op verschillende sites tegen gekomen via onder anderen tips van anderen waar men mij en mijn gezin zwartmaakt, leugens verspreid, ik werd bedreigd via de mail en zelfs op mijn website heb ik nu een bericht in de ‘zeurhoek’, echt bespottelijk. Binnenkort komt het artikel eraan en ik ben sterk geneigd om hun namen te publiceren. Er is melding gedaan bij de politie, niet alleen door mij, want ik kreeg me toch een golf emails binnen over dit groepje! Een van hun in deze opruiclub heeft zelfs een website die oplichters ontmaskerd! Hoe hypocriet! Nou gebeurt dit allemaal heel vaak in de virtuele wereld, en daarom ben ik dat onderzoek begonnen. Mijn artikel zal sterk en genadeloos zijn…
In de tussentijd is Jeffrey geopereerd, nadat hij was geslaagd voor zijn eerste deel grootrijbewijs, hij moest zijn tweede examen al doen, maar moest plotseling naar het ziekenhuis. De operatie is goed gegaan en het herstel gaat goed, langzaam maar zeker. Gisteren moesten we voor de controle van zijn knie terug en dat was…heftig. Zijn knie is gewoon op en versleten, kan niet meer gered worden. Tijdens de operatie hebben ze alles schoongemaakt, foto’s gemaakt waarop te zien was hoe vreselijk het vorige ziekenhuis het verpest heeft en hoe ze het voor nu hebben opgelost. Helaas is het toekomstbeeld dat het probleem zal blijven. Nu is het schoon, opgeruimd en de pijn weg. Over vier weken volledig hersteld. Maar het zal allemaal terugkomen en mettertijd zal hij een kunstknie moeten krijgen. De pijn zal ook terugkomen. Hij mag alles doen, maar!!! Niet springen, hurken, op zijn knieën zitten, joggen, rennen, lange stukken lopen. Nooit meer. Steigerbouw is nu echt en definitief voorbij, gewoon nooit meer doen. Hij heeft de knie van een oude op het einde van zijn leven zijnde man. En dat was meedogenloos nieuws. Ik probeerde nog positief te zijn, de kleine kans dat het allemaal jaren zou kunnen duren eer het terugkwam te benoemen, maar het hielp niet. Jeff heeft het er gewoon moeilijk mee. Dit zal een waar acceptatieproces worden!
Om positief af te sluiten, ga ik het maar niet over mezelf hebben deze keer. Gewoon geen zin in! Dus…de decembermaand!!! Sinterklaastijd is ook weer achter de rug en dat was weer een superspannende tijd. Dit is duidelijk een ‘twijfeljaar’, maar we hebben weer vreselijk kunnen lachen die drie weken vol snoep en kadootjes… op vijf december kwam de goede Sint met zijn berg pieten weer langs en ze zijn heel lang gebleven en echt supergezellig gemaakt! Esmé is superverwend en slaapt al een week in haar nieuwe hut, die ze kreeg, inclusief ballenbak en knalroze! Ook kreeg ze veel Barbies en spullen van Barbie, stapels boeken, spelletjes en make-up en ga maar door! Het was gewoon weer leuk!
In deze tijd kregen we van de school ook te horen dat ze af mocht zwemmen voor haar zwemdiploma B, dus we waren supertrots! Haar vriendinnetje, Esmée J., mocht ook afzwemmen voor A, dus dubbel lol die dag! Uiteraard heeft onze prinses het gehaald en we zijn superblij en trots! Nu zijn we inmiddels helemaal in de kerstsfeer, de boom is opgetuigd/omgevallen/weer opgetuigd, kadootjes kopen, en lekker eten! Gewoon…gezellig!
Jullie lezen me snel weer, voor nu hou ik het even voor gezien. Ik moet namelijk erg nodig naar de wc!
Liefs,
Cilla, Jeff en Esmé
Kazan, Tara en Ginger
Guus, Koos en Keet, Sita en Ukkie en Gangster
Sjakie, Beppie, Harry, Knuffel en Wolly
En de logee!
|
|
Hallo allemaal, het duurde effe, maar het is hier een ware chaos geweest, wat de pups betreft. Inmiddels zijn ze 8,5 week oud en hebben ze een waar avontuur achter de rug. Nadat we van vakantie terug waren, moesten we de afspraak maken om ze te laten enten en dat was een heuse heisa! We zijn met een hele groep gegaan, de pups waren inmiddels zo groot, dat ze niet meer in de kleine benchjes pasten, dus met drie kleine hokken en twee pups dan maar los, Tara ook mee, wij en Angelique(Rakker) en Linda(Tashja) gingen we naar de dierenarts. Een ware colonne! Eenmaal daar werden de pups pretty nerveus, dus dat werd blaffen en janken, maar wat was het allemaal grappig! Al het personeel van de dierenkliniek kwam kijken, terwijl Tara effe de boel ging verkennen. Totaal niet onder de indruk, ze liep overal naartoe, ging overal effe snuffelen en wat lekkers halen en ik geloof dat ze de hele kliniek is afgeweest, haha!
De pups werden stuk voor stuk gezond verklaard, de meesten vonden het allemaal ook wel prima, al reageerden enkele pups ontzettend wantrouwig tegenover die vreemde met die prik!Spencer beet zelfs! Wat heel zielig was, was een pupje; Ginger. Die viel tot twee keer toe flauw van angst. We hadden dat totaal niet aan zien komen, dus na de behandeling hebben we haar aan Esmé gegeven, waar ze zich helemaal aan vastklampte. Haar stressbui heeft twee dagen geduurd en inmiddels zijn we haar lekker anti-stress therapie aan het geven en dat werkt, langzaam maar zeker. Al heeft ze nog helemaal niet dat ze op alles en iedereen vertrouwt. Dit later haha, ik dwaal af! Na de prikjes kreeg iedereen een mooi paspoortje, kuurtjes en sprays ook weer ingeslagen en toen moesten we het pand nog zien te verlaten met al dat grut, de een harder blaffend uit protest dan de ander. Ook Tara kreeg een check-up en ze is ook helemaal gezond verklaard. Het enige wat nog bij moest trekken waren haar heupbanden, iets schijnbaar normaals, maar zou goed komen. Voor de rest was ze helemaal in orde, alleen…wel loops! We vonden het gek dat ze nog bloedde, dus ik vroeg of ze er nog even naar wilde kijken en jah hoor: gewoon loops! Ik heb meteen afgesproken om haar te laten helpen zodra ze niet meer bloedde. Het was leuk, de puppies, maar Tara kun je het niet meer aan doen!
Hierna is alles heel snel gegaan en in plaats van een huis vol pups, zijn er nu al zes naar hun nieuwe baasjes. Tara deed er niets meer mee, alleen nog maar spelen, wat dat betreft kun je gewoon merken dat ze er veel te jong voor is. De dierenarts had als advies gegeven tot na week negen of tien. Maar nadat week zeven was ingegaan…we besloten dat het voor de pups eerlijker was om ze te laten gaan. Het waren er teveel om ze individueel aandacht te kunnen geven, Tara liet ze niet meer drinken, maakte ze niet meer schoon, ze waren al volledig afgespeend. We probeerden ze enigszins zindelijk te krijgen en het huis braken ze af, er was niet tegenaan te boksen. Dus met zeven weken ging Spencer als eerste weg. Naar Cor en Car en hun fijne gezinnetje! Enkele dagen later ging het heel snel, Rakker naar de familie Janson, Tashja naar Linda, Boy naar Merel en Elly, Bongo naar Frances en haar gezinnetje en Dibbus naar Andre en Petra; alle drie op een dag en plotseling hadden we nog maar twee pups in de huiskamer zitten. Ik kan jullie zeggen dat we stuk van verdriet zijn. Meer dan we hadden verwacht. Tuurlijk, ze konden niet blijven, maar wat was het moeilijk, met iedere pup, die allemaal een eigen karaktertje hebben. Vanaf de geboorte, die we helemaal hebben meebeleefd en alle tijd daarna. Alle veranderingen en hoe ze groot werden. We slapen al twee maanden op de bank, bij de pups en Tara en een veel te nieuwsgierige Kazan. We hebben een aparte Hyves opgezet en iedereen werkt eraan mee en dat is helemaal tof! Geen een is er echt naar vreemden gegaan en dat is geweldig! En het gaat goed met de pups…
Stuk voor stuk zijn ze stoer en sociaal, zindelijk en leergierig. Gezond en wel en ze doen het hartstikke goed bij de nieuwe baasjes en daar zijn we uiteraard helemaal gelukkig mee. Afgelopen weekend hebben we zelf definitief de puppybak gesloopt, dat was heel verdrietig, dit avontuur voor ons is ook weer bijna voorbij. Het is heel dubbel, we zijn verdrietig maar ook blij dat iedereen goed terecht is gekomen. Vaag he? Hiermee komt ook een einde aan het puppydagboek. Dat gaat verder op de puppyhyves. We zijn er natuurlijk nog niet, er zitten hier nog twee kleine monstertjes die hardvochtig de meubels proberen op te eten! En daar genieten we gewoon nog effe lekker van! Ik plaats nog een keer foto’s op deze hyves van het puppydagboek, daarna gaat het verder op de puppyhyves. Daar wordt echt leuk gebruik gemaakt van alles! Echt, supertof! Nu ga ik er weer effe mee stoppen, voor ik weer uren zit te bleren…
Heel veel liefs van en voor;
Cilla, Jeff en Esmé
Kazan en Tara
Ginger, Kangal, Dibbus, Tashja, Boy, Bongo, Rakker en Spencer
En de rest van de beestenboel!
|
|
Jawel het is zover, de herfstvakantie is weer achter de rug! We zijn zelfs op vakantie geweest, echt weg, zeg maar, helemaal verdwenen uit Hellevoetsluis en heerlijk dat het was, pfoe! We zijn naar Bospark Beekbergen geweest, een vakantie die we hebben gekregen van hele lieve mensen (love you, kuskus, hihihi) en toen we het van de zomer hadden geboekt, gingen we eens zitten met zijn drieën en bedachten we dat we allemaal vijf jaar niet op vakantie waren geweest. Wij verdienden dit wel, zo na al die jaren en toestanden! Goed, we dachten dat alles goed geregeld was. Het eerste obstakel was onze zwangere Tara, want de honden zouden gewoon meegaan, maar goed, met pups werd toch al lastiger! Uiteindelijk hadden we oppas geregeld voor de beesten die thuis zouden blijven en voor Tara’s gezinnetje, maar die konden toch niet…helaas! Een andere oppas geregeld, maar die had niet de tijd om voor de hondenfamilie te zorgen, wel voor de katten en knaagdieren, dus wat doe je dan? Het hele span meenemen, natuurlijk! Deden we gewoon, ja joh, zo gepiept! Maar…kleine puppies worden groter en aangezien iedereen zo druk, bewegelijk en speels als de pest was, moest er een vervoersmiddel komen. Wat een toestand! Het is een lang verhaal, waar we nu om kunnen lachen, maar Jeff kon met iemand van auto ruilen, dus de Kadett weg en de Volkswagen Passat met een zee van ruimte. Bensch geregeld zodat de pups daar in konden, aanhanger voor de bagage en we waren klaar! Dachten we.
Op de dag van vertrek bleek de bensch te hoog. Wat doe je dan? Acht pups en twee ouderhonden los in de auto. Het was een heel erg spannende rit, kan ik zeggen. Lawaaierig, eentje was doodsbang op de heenweg, dus die heeft anderhalf uur gejankt tot hij schor was. Ondertussen hadden we een slingerende colonne achter en naast ons van vrachtwagenchauffeurs en gezinnen, die allemaal een glimp van over de rand kijkende puppies wilden meekrijgen. Lachen, gieren, brullen! En wij maar glimlachen naar iedereen, uiterst geïrriteerd door al die blèrende hondenkinderen en we zagen onze vakantie al in duigen vallen. Wat waren we bang dat we een week lang in de misère zouden zitten. Bang dat ze er op het park achter zouden komen, want ja, volstrekt illegaal natuurlijk, ik zag de borg van duizenden euro’s al boven het hoofd hangen, gesloopte meubels en dergelijke, wat een gedoe…ik kan jullie zeggen; die eerste twee dagen waren hel en verdoemenis. Eerst bivakkeerden de pups in de bensch daar in de woonkamer, iedere keer een uurtje er uit, laten spelen, met Tara en Kazan ouwehoeren, eten, drinken en slapen. En weet je, dat werkt. Een halve dag. De pups deden niets anders dan huilen, zodra dat deurtje dichtging. Zenuwslopend. We hebben ze toen een van de slaapkamers gegeven. Werkte ook niet. Uiteindelijk, na twee dagen en nachten zonder slaap proberen van eten geven, drinken geven, spelen en los laten lopen, van alles en nog wat, heeft Jeff provisorisch een hok gebouwd van een oud bed en de bensch en eindelijk was iedereen blij. Wat een stilte, wat een rust! De vakantie kon dan nu echt beginnen. Het was trouwens niet alleen kommer en kwel hoor, de pups zijn geweldig grappig, ondernemend, dus er zit er weleens eentje klem met zijn of haar kop, of tandjes, pootjes of kontjes, iedereen kan ineens rennen, springen en klimmen, ze gaan af en toe even naar buiten en stikken van de overmatige energie! Tara heeft ook een nieuw spelletje; die gaat hoog liggen zodat de pups net niet bij haar kunnen komen, maar zij ze wel kan bepotelen, likken, spelend happen enzovoort! En dan ineens gaat ze weg en gaan ze allemaal zitten piepen, gaat ze weer terug en dat duurt dan soms uren. Ook vinden ze het leuk om met acht tegelijk achter Kazan aan te rennen (dat ene uitsteeksel ziet er namelijk verdacht veel uit als een humangous tepel, dat snappen jullie toch wel?) en natuurlijk vindt die enorme Kazan dat ineens eng, dus die rent dan weg, wat als consequentie heeft dat die achtling dat wel lollig vindt! Ook heeft een van de pups Kazan in een hoek gekregen, je had die enorme herder moeten zien, met die zielige blik, hij wilt ze namelijk geen pijn doen, maar hij vindt het ook maar gek en eng! Zo’n blaffend hummelding van vijf weken voor hem staan, stoer en wijdbeens omdat hij aandacht wilde en wel snel van zijn paps! We hebben vreselijk gelachen, maar druk was het wel. Ook zijn ze helemaal afgespeend in die ene week, Tara heeft het namelijk erg zwaar en we willen niet dat ze er aan onderdoor gaat en ze gaat haten. Dus ze speelt nog met ze, af en toe laat ze ze wel lebberen voor het lekkere, maar voor de rest trekt ze het echt niet. Ze is moe, afgemat. Wat dat betreft was de vakantie erg handig, het was zo gebeurd, eerlijk waar. Goed, ik kan nog wel duizend woorden schrijven over de pups, maar we hebben echt niet een week lang alleen maar puppie-lol gehad.
Hoe de vakantie voor ons was? Heerlijk! We hebben geen dag hoeven koken, uit eten gaan kostte daar geen drol, we hebben lekker gezwommen, Esmé heeft iedere speeltuin in de omgeving onveilig gemaakt, we hadden ons vergist in deelparken, dus we hebben wat uren illegaal doorgebracht in verkeerde vakantieparken en voorzieningen, we hebben voor weinig geshopt in Apeldoorn, waar een heus kinderwalhalla was voor kinderen. Neem alle speelgoedwinkels in Hellevoetsluis bij elkaar en misschien van wat dorpen erbij en daar stond het, in een zaak, teveel om te kunnen kiezen. En ook helemaal niet duur. We hadden van tevoren afgesproken dat we allemaal dat we iets totaal onnodigs mochten kopen voor de heb, puur als herinnering. Ook was ik nog jarig, dus ik ben extra verwend hihi, dus de score was dat Esmé een heleboel Playmobil heeft, daar is ze plotseling fan van, Jeff bouwpakketten heeft gescoord en van alles voor de auto en boekjes en ik? Voor mijn verjaardag heb ik van mijn man en kind de trilogie van Larsson gekregen, helemaal happy ik! En in een zaakje in Apeldoorn heb ik van alles gekregen aan boeken, en!!! Ik kwam een verzameld werk van Edgar Allan Poe tegen uit 1982! Super! Met nog de oude vertalingen echt helemaal te gek! Het exemplaar stond in een zielige hoek van de tweedehandsafdeling, ik heb het gegrepen en meegenomen!!! Ik weet het, velen weten niet eens wie hij is, of vinden het allemaal onzin en onbelangrijk, maar ik werd er helemaal vrolijk van…verder hebben we de rest van de vakantie uitgeslapen en gewoon niets hoeven doen. We hadden het sowieso erg lekker, in de week voor we weggingen speelde er van alles. Jeff had een examen voor theorie groot rijbewijs, we hadden weer eens een rechtszaak, die we weer gewonnen hebben yiha! De kat van mijn ouders was overleden en dan was er hier en daar nog wel wat. We hebben het rustig kunnen verwerken allemaal, zonder internet, mails, telefoon roodgloeiend, post en ga maar door. Even helemaal niets! We gingen echt uitgerust naar huis. Wel zijn we alledrie verkouden thuisgekomen, Esmé heeft ook een heel naar hoestje en gaat morgen daarvoor naar de dokter. Spannend, we vermoeden dat ze misschien iets van bronchitis heeft. Dat hopen we niet, maar ze heeft het al eens eerder zo erg gehad en het is gewoon voor de zekerheid…
Verder willen we iedereen bedanken voor de mails, krabbels en berichten voor mijn verjaardag. Ik was begonnen iedereen persoonlijk iets te sturen, maar man, wat een hoop! Je bent een weekje weg en na alle onzin mails te hebben verwijderd, de stalkperikelen opgeslagen en hier en daar een blokkeringen bleef er nog een stuk of vierhonderd over om te beantwoorden. Rekeningen die betaald moeten worden. Brieven die getikt moeten worden. Operaties in zicht en in de planning. Nieuwe cursussen die beginnen. De puppies laten checken van de week. Alle nieuwe eigenaren ontvangen weer. Griep hebben. De hidradenitis rijst de pan uit momenteel. Het valt effe niet zo mee he? En ik ben nog helemaal niet klaar voor weer het echte leven! Ik denk dat ik zo weer het dekbed over mijn hoofd trek. Om het nog even, heel even maar, uit te stellen! We zijn er weer! De vakantie is voorbij.
Liefs,
Cilla en Consorten… Tara, Kazan en de kroost…Zes boze katten… en vijf erg blije knaagdieren!
|
|
Gossiemijne, wat een rare tijd hebben we weer gehad! Iedere keer schreef ik weer een stuk voor de site, maar plaatsen, daar kreeg ik de tijd niet voor. Jammer maar helaas…ik had zoveel te vertellen, niet normaal meer, waar zou ik moeten beginnen? Nou? Nou?! Dit gaat dus een heeeeeeeeeeeeeeeele lange blog worden!
Inmiddels is namelijk al lang de Grote Vakantie voorbij en daar is natuurlijk al het een en ander gaande geweest. Boven alles was het gewoon enorm gezellig!De eerste weken wilde Esme (vergeef me, ik heb een nieuw flaptopje en die heeft andere programma’s dus de laatste ‘e’ is niet goed, maar ja,) vooral thuis zijn. Nou ja, ze wilde vooral bij ons zijn. Ze is vaak mee geweest naar zwemmen, dagjes uit en als je zag hoe ze in die Efteling tekeer ging! Van tevoren had ik haar weer opgemeten en ze had de respectabele lengte bereikt van 122 cm! Dat betekent dat er in de Efteling een wereld voor haar open gaat en plotseling was dat Sprookjesbos onwijs kinderachtig, natuurlijk. Onze kleine larf raakte verslaafd aan de meest vreselijk enge, sneldraaiende en natspattende attracties. Niet goed voor mijn hart, kan ik je vertellen. Oma Aggie vond het natuurlijk The Bomb en ging overal in met haar en soms twee keer, drie keer. Het verschil was vooral ook dat er dingen waren waar ze meer van kon zien, omdat ze nu langer was. Nooit bij stilgestaan, maar goed, ze vond een hoop gewoon leuker en hoe sneller en enger, hoe leuker. Wat wel jammer was, dat ze in vergelijking Blijdorp natuurlijk eigenlijk een beetje saai vond. Jammer, maar ik vond het daarentegen ontzettend gaaf! Zelf was ik namelijk al…eh…een jaar of zeven, acht niet geweest. Wat is het daar verschrikkelijk mooi geworden zeg! Tja, ons prinsesje ging met de hele wereld al naar Blijdorp, maar zelf ging ik nooit mee eigenlijk. Wat een adembenemende toestand daar, zeg, pfieuw!
De vakantie was dus heel erg nodig in dit huishoudentje! Gelukkig in de laatste twee weken ging ze vaker zelf de deur uit, vooral naar haar vriendinnetje die (ook) Esmee heet, lekker verwarrend! Goed, inmiddels is school weer begonnen en het gaat buitengewoon goed, eigenlijk. We zijn zo onwijs trots dat ze goed kan lezen, dat verrijkt haar echt. Ze is er ook gek op en thuis leest ze veel, heel veel! Ook heeft ze de voorzichtige eerste stapjes gezet in de schrijverswereld en dat vind ik zo ontzettend cool, dat kan ik niet eens omschrijven…
Wat ook heel erg speelde in de laatste week van de vakantie waren al die vervelende ziekenhuisbezoekjes van Jeff en mij en gelukkig hoefde Esme (met het accent wat er maar niet op te krijgen is, argh!) er geen getuige van te zijn en ging ze lekker de hort op, op die momenten. Allereerst wil ik toch wel kwijt dat er namelijk rigoureuze besluiten zijn gemaakt. Het ging allemaal weer eens mis en het is niet te geloven wat er allemaal gebeurd is, maar helaas was ik weer de pechvogel. In het stuk waar ik praat over ‘Mijn H. S.’op deze site vertelde ik al dat ik dit jaar in november geopereerd moet worden. Dit gaat niet door, dus…waarom niet? Tja, ik kan er nu eindelijk een beetje over praten. Natuurlijk, er zijn legio personen die vinden dat ik me aanstel, maar goed, die begrijpen de ziekte niet. Aan de ene kant kan ik ze dat niet eens kwalijk nemen, anderzijds vind ik dat men gewoon eens na moet denken, alvorens een oordeel te vellen. Is niet teveel gevraagd, dacht ik zo. Ik vind sowieso dat men zich bijzonder veel bemoeit met andermans zaken op een betweterige manier, terwijl men eigenlijk helemaal niet weet hoe of wat. Velen zijn suggestief, selectief of gewoon gemakzuchtig, dit is me de laatste tijd allemaal weer pijnlijk duidelijk geworden. Goed, ik vertel maar even wat betreft de operatie, want ik wijk alweer te veel af en ik wil misschien teveel zeggen in een keer. Je moet wat, als chaothika! Volgens mij is dit laatste woord niet eens een echte speling, maar goed.
Na het oordeel dat ik weer geopereerd moest worden, moest ik naar de POS-poli. Alweer! Ze konden er daar zelfs om lachen, voorzichtig weliswaar, maar gegrinnik was blijkbaar gezellig en werd ook door mij en mijn geweldige kerel prima ontvangen. Ik was ook vrijwel meteen aan de beurt en toen bleek mijn bloeddruk natuurlijk weer torenhoog. Zelf vond ik het niet vreemd, er was die bewuste morgen een heleboel onzinnigheid aan de hand waar ik eigenlijk niets mee kon of wilde doen. Aangezien het onderwerp hiervan eigenlijk de moeite niet waard is, wil ik er hooguit over kwijt dat er altijd wel iemand is die zich belangrijker vind dan een ander, wat op zich natuurlijk heel gezond is voor je psyche, maar het wilde er niet in bij diegene dat ik mezelf vooral op dat moment ook belangrijker vond. Even tussendoor; dat kom ik vaak tegen. Te vaak. Kijk nog eens terug naar mijn stuk over vriendschap, daar ben ik duidelijk geweest. Het is alleen wel zo jammer dat juist diegene waar je van op aan zou willen kunnen in een situatie als deze je dan zo verraadt. Ik ben ook maar een mens, maar ik kan mezelf toch niet opzij blijven zetten? Enfin, ik dwaal af! Mijn bloeddruk was dus veel te hoog. Er waren wel nog meer vervelende dingen, maar daar was overeen te komen. Die bloeddruk scheen eng te zijn. Gevaarlijk hoog. Allerlei extra onderzoeken moest ik ondergaan, ik heb geloof ik wel zes kamers en dokters gezien en ik kreeg uiteindelijk een rood licht. Een rood licht betekent dat er iets moet gebeuren om te zorgen dat je niet overlijdt tijdens een ingreep. Ik was met stomheid geslagen. Jeff ook. Er bleek een reële kans op hersenbloedingen, infarcten waar dan ook, ademstilstanden en niet te stelpen bloedingen. Zoals het nu was. Men kan zich misschien wel voorstellen hoe je daar dan zit. Natuurlijk, sinds de operaties in april had ik mijn bloeddruk wel tussendoor laten meten en hier en daar wat bloed geprikt, maar goed, de nasleep van al die toestanden. Het leek me wel logisch eigenlijk. En ik dacht gewoon echt dat een volgende meting beter uit zou slaan. Het is tenslotte een momentopname. Uiteindelijk besloot het hoofd van de anesthesie dat ze me met de chirurg en zijn team wel wilden opereren, mits, een grote mits, ik zou gaan praten met de huisarts voor de behandeling van ernstige hypertensie. En als dan de bloeddruk goed genoeg was, moest ik toch blijven en dan ook nog op de Intensive Care. Ik was in shock. Jeff was in shock.
Nadat we weggingen met alle benodigde papieren hebben we meteen de huisarts gebeld om te praten en de volgende dag konden we eigenlijk al terecht. Diverse metingen werden verricht en het was nog altijd op het bizarre af te hoog. Ik vond het toch wel gek, eigenlijk. Vlak voor de operaties in april was mijn bloeddruk redelijk, en goed genoeg dus heb de dosis van mijn medicatie toen verhoogd voor de perfectie. Hoewel het naar mijn idee wel meeviel, want in die maanden daarvoor was mijn bloeddruk in jaren niet zo goed geweest (130/70) en in april iets hoger (140/90). De huisarts besloot een meting van 24 uur te doen (echt vreselijk die kastjes altijd!) en ik kreeg andere medicatie. Daarna is alles zo snel gegaan. De volgende dagen moest ik naar de gynaecoloog, de huisarts, de apotheek, enzovoorts! Ten eerste bleken de nieuwe medicijnen niet te matchen met andere medicatie die ik slik, dus er moest besproken worden met de huisarts wat er moest gebeuren. Ik moest meteen het ene medicijn staken (normaal moet je dat afbouwen) en het totaal andere dan voorgeschreven medicijn gaan gebruiken (wat je eigenlijk op moest bouwen). Ik voelde me alsof ik aan de XTC zat en dat een week lang. In die tussentijd waren we bij de gynaecoloog geweest, die zich ook zorgen maakte en die uitspraken deed waar we beiden niet erg happy van werden en die middag moest ik dat meetkastje gaan halen. Door de verpleegkundige die me dit kastje aan moest koppelen ben ik schofterig behandeld, zij deed de HS af als een huisvrouwenkwaaltje in de zweetklieren waarbij ik me niet moest aanstellen, ze wilde me meten en wegen, suggereerde dat ik te lui was om uit mijn ogen te kijken en waarschijnlijk hele dagen in bed hing en me vol zat te proppen met taart omdat ik zo weerzinwekkend verdrietig was of zou zijn. (Het was overigens zo’n ‘hoor de wind ruist door mijn botten’-type, blauwgrauwe huid, droog piekhaar en een enorme haakneus).
Hoe je je dan voelt? Na twee jaar bijna niets kunnen, omdat je te vaak geopereerd werd, teveel medicatie had, teveel stress, Pfeiffer, van top tot teen vol ontstekingen en er zelfs op afgekeurd bent en thuiszorg krijgt? Dat je je eindelijk na die twee jaar binnen een jaar tijd op je benen kan krijgen, zestien kilo bent afgevallen, iedere dag sport, je inzet voor andermans leed met een onbegrepen taboeziekte? En dan nog alle andere ellende, terwijl je eigenlijk wel positief in het leven bent gaan staan? Je uit je dal bent gekropen? Nou ja, dat kwam effe hard aan, waar bemoeide ze zich mee? Daarbij, wat had zij aan al die informatie over mij en waarom zei ze dat? Hallo en dag was genoeg geweest, ik kwam alleen maar een kastje aansluiten. Heb ik vaker gedaan, als er eentje een expert is, ben ik het met dat soort zaken. Enfin. Ik heb er een klacht over ingediend. Laten we zeggen dat ze het hierna niet fijn heeft gehad.
Na de meting en het ellendige gesprek over uitslagen met de gynaecoloog, moest ik een paar dagen later de boel inleveren en de uitslag bespreken. Het was inderdaad niet goed. Ronduit slecht zelfs. Mijn gemiddelde bloeddruk was 180/130. GEMIDDELD. De dosis van de nieuwe medicatie werd ook opgeschroefd naar het dubbele en hiermee doe ik het nu. Ik ben heel verdrietig geweest. Ondertussen kreeg Jeff ook nog te horen dat hij wel weer geopereerd moest worden aan zijn knie. Het vorige ziekenhuis had alles in zijn eerste knie verziekt en ze vonden het een wonder dat hij er nog een jaar op heeft kunnen lopen. Het advies was toen: veel lopen, fietsen, fysio, zwemmen…nu bleek dat dit allemaal juist NIET had gemogen. Er was van alles verspleten in zijn knie. Zijn banden vergalt. En dat terwijl hij midden in het traject voor vrachtwagenchauffeur zit. Maar…ook hij is inmiddels op de POS-poli geweest en had hele goede uitslagen gekregen en we wachten nu op november. Ikke niet, maar hij dus wel onder het mes. Ik heb namelijk besloten dat ze met z’n allen eerst maar eens gaan zorgen dat er iets verbeterd aan mijn hele situatie. Anderzijds ben ik dat hele artsenteam effe helemaal zat, dus ze zijn nu geloof ik allemaal een beetje boos op me. Nou en? Ik ben dat gepunnik aan mijn lijf spuugzat en dat mogen ze best weten. Er moet gewoon iets gebeuren! Wel is de medicatie die opgeschroefd werd inmiddels aangeslagen. Gisteren heeft er een meting plaatsgevonden: (148/99), dus…het gaat de goede kant op!
En Jeff? Die heeft het best oké moet ik zeggen. Hij leert hard en heeft er nog altijd zin in, hihihi! Het is wel zwaarder dan hij dacht dat het zou worden en hij moet een hoop dingen leren die hij toch nog niet wist. Over twee weken moet hij zijn eerste examen doen voor de theorie van het grootrijbewijs maar we zijn ernstig positief! Twee dagen later gaan we met het hele gezin op vakantie en dat is ook een heerlijk vooruitzicht, als hij dan zijn examen heeft gedaan heeft hij effe een week niets aan zijn hoofd, lekker bijkomen, een kadootje lijkt wel. Over die vakantie, daar hebben we allemaal zin in en die hebben we gekregen van familie. Zo lief! We zaten er eens over na te denken, maar we zijn alle drie al vijf jaar niet op vakantie geweest, om en nabij. Of we er zin in hebben? Nou en of! Het eerste probleem diende zich echter onlangs aan. De honden gaan namelijk ook mee en voor het huis en de beesten die achterblijven hebben we oppas, niets aan de hand zou je denken. Ware het niet dat we ongeveer een week of vijf geleden konden zien dat onze Tara, ondanks alle voorzorgsmaatregelen, toch drachtig was. Van onze Kazan. Twee weken geleden kwamen de puppies ter wereld, op een moment dat we hadden bedacht dat het misschien nog wel een klein weekje kon duren. Plop, daar was er ineens eentje! Van ’s avonds 21:00 tot ’s nachts 3:30 is Tara bezig geweest en hadden we een ijzersterk nest van acht puppies. Natuurlijk hebben we haar geholpen, ze is zelf eigenlijk nog zo jong, maar ze heeft het toch maar gepresteerd zonder dierenarts en ze zorgt er onverwacht goed voor. Het is hartstikke gaaf allemaal, maar dat vertel ik strakjes…
Er was namelijk geen oppas voor een hond en acht pups, geheel begrijpelijk, maar daar was de auto die we gebruiken echt te klein voor. Dus die is ingeruild voor een station Volkswagen en het hele hondengezin gaat gewoon mee naar Beekbergen. Inmiddels hebben we ook de vervoersbensch geregeld en een bensch voor daar. Ze zitten dan net in week vijf, dus er wordt dan natuurlijk al rondgelopen, he? Ja, het wordt lachen! In onze vakantie! Waar we zoooooooooooooooooooooooooo’n zin in hebben!
Tijdens de hondenbevalling heeft een goede vriendin van ons geholpen aan de telefoon, zo fijn dat ze al die tijd op is gebleven hahaha! Zelf fokken zij en haar significante ander met Amerikaanse Bullen (zie links) dus ze weet er alles van en ik vertrouwde volledig op haar! De bevalling zelf was ontzettend gaaf en we zijn er alle drie bijgebleven. De katten en Kazan zijn op de gang gebleven en Kazan hield zich muisstil. Ik moet zeggen dat hij het super doet en hij kan haast niet wachten tot hij met ze kan spelen. Van Tara mag hij er echter nog steeds niet te dichtbij komen hihi! Wij wel hoor, we lopen er al mee rond en al, dat vindt Tara ook wel fijn, heeft die af en toe een klein beetje rust. Maar zelfs Esme (jaha, ik weet het) is er al die tijd bijgebleven, ondanks de stevige griep die ze had, en ze vond het helemaal niet eng! Ik probeer in de Gallerij foto’s te zetten van de bevalling tot nu, ik hoop dat het lukt!
Inmiddels zijn alle oogjes open, zijn ze allemaal gezond, begint het hele span praatjes te krijgen en te lopen, je lacht je rot! Helaas gaat het heel snel allemaal, hoewel dat ook wel weer gaaf is en het hok moet steeds verbouwd worden haha! Ze groeien zo vreselijk hard en ze beginnen nu met de volgende groeistuip, dus als het goed is kunnen we over een week echt met ze spelen enzo. Toen ze een week oud waren hebben we goed kunnen zien wat het allemaal was en we hebben zes jongens en twee meisjes…vanaf die dag zijn we begonnen met bezoek ook. Tara vindt de ene wel goed en de ander niet, maar het gaat eigenlijk prima. De pups zijn ook echt niet angstig en komen zelfs kijken als we ervoor staan, steken zo hun koppies door de spijlen! Vanaf week drie zullen er geregeld meer kinderen bijkomen en vanaf week vier vreemden. Ook de katten en Kazan mogen gewoon rond blijven lopen en Tara? Die is blij met alle hulp! Al doet ze tegen een enkeling op bezoek nog weleens lelijk…
Pfoe…ik sluit even af. Het is me het verhaal wel! Ik heb eigenlijk nog zoveel te melden, maar het wordt te lang nu, zie ik. Hopelijk lukt het met de picca’s en thnx dat je weer even bent komen gluren!
Groetjes, kussies en heel veel liefs,
Cilla, Jeff en Esme (jaha…)
Tara, Kazan en de kids
De poezenboel en de Knagia’s!
|
|
Ik weet het, ik verzaak een beetje met de blogs, maar goed, ik heb gewoon een beetje teveel aan mijn hoofd de laatste tijd, en dat zijn geen smoesjes, haha! Het is misschien ook wel zo dat hier altijd wel iets speelt, leuk en niet leuk, maar goed, laat ik niet te deprimerend doen hè, nergens voor nodig...
Allereerst wil ik maar gezegd hebben: misschien ga ik me binnenkort weer laten opereren. Niet omdat ik dat zo grag wil, maar het loopt de spuigaten uit. Iedere dag weer heb ik onbeschrijfelijke pijnen en na de ingrepen aan mijn keel had ik gehoopt wat fijner door het leven te kunnen wandelen. Eerst was dat ook echt zo, maar nu...naast de pijn in mijn strot, heb ik over mijn hele lijf pijn, veel zie je niet eens, maar het is te dol voor woorden. Allemaal bulten, knikkers, een rotgevoel in mijn spieren en gewrichten, in mijn pols zit een hele bal die afschuwelijke pijn doet. Het werkt allemaal niet zo mee en af en toe kan ik alleen nog maar janken!
Maar...ook is er veel leuks aan de hand hoor, moest even mijn gal spuien, het lijkt nu of het alleen maar ellendig is en dat is totasal niet zo. Misschien probeer ik het soms ook gewoon te verdringen hoor, maar wil ook heel graag gelukkig zijn. En dat ben ik ook wel, zodat ik nu ook genoeg gezellige dingen te vertellen heb. Sinds de laatste blog is er zoveel gebeurd en allemaal goed!
Ten eerste is onze Sita, de oudste poes, weer thuis. Twee weken geleden stond ze midden in de nacht klagelijk te miauwen bij de achterdeur en ik was zo blij dat ze er stond dat ik me letterlijk naar buiten liet vallen! Ik lag plat op mijn bek in de tuin, Sita verbaasd over zoveel beweging ineens, haha! Ik heb haar gegrepen en we waren allemaal zielsgelukkig! Ze was ten slotte zes weken weggeweest, dat is behoorlijk! Iedereen was binnen vijf minuten wakker en beneden, terwijl ze stond te miauwen stonden alle andere katten bij haar, Kazan kwam kwispelend aangerend om haar te begroeten en WIJ waren vooral verbaasd, verdwaasd en in shock. Tara, de nieuwkomer, heeft haar uitgebreid besnuffeld en de eerste dagen was ze niet bij Sita weg te meppen; ze vond het maar gek, die poes die iedereen leek te accepteren, maar die zij niet kende! Sita was niet geheel ongeschonden overigens. Ze heeft wat scheurtjes in haar oor, haar ogen hebben een paar dagen heel dof gestaan, haar haar was minder dik, ze was afgevallen en in haar poot zat een flinke winkelhaak, die wel al aan het genezen was. Ook was ze heel schor, het leek wel een alien! Maar...ze was er! Inmiddels is ze helemaal bijgetrokken, de haren groeien weer lekker aan, de winkelhaak is compleet genezen en de scheuren in haar oortje vallen al minder op, ze is weer lekker sikkeneurig en klaagt zoals ze altijd gedaan heeft!
Waar ik vooral veel nieuws over heb is onze Esméetje!
Ten eerste is ze over naar groep vier en daar zijn we uiteraard verschrikkelijk trots op! Ze had een heel mooi rapport, waar ze eerst vreselijk onzeker over was, maar echt nergens voor nodig...ja, ze heeft veel gemist tot de eerste helft van het schooljaar, maar goed, ze kon het allemaal en goed ook! Het blijft apart hoor, vooral dat ze kan lezen, echt zo maf! Films hoeven niet meer op nederlandse taal gezet te worden, ze kan overal mee meekijken, ondertiteling lezen is geen probleem voor haar! Stapels boeken heeft ze en schrijven kan ze inmiddels ook steeds mooier. Rekenen vindt ze een vreselijk vak, maar ook dat kan ze. Ze is er heilig van overtuigd dat ze het nergens voor nodig heeft, haha! Wacht maar meid, het zal je allemaal snel en genadeloos duidelijk worden...
Ook heeft ze haar zwemdiploma gehaald en daar zijn we natuurlijk ook muy trots op. Jeff mocht meezwemmen en ze hebben echt vreselijke lol gehad. De avond ervoor had ze amper geslapen en ik bleef met haar praten, ze was zó bang en onzeker. Ik zei haar dat ze het maar als een zwemles op zich moest zien en als er iets misging: papa was bij haar, dus geen zorgen! Echter, alles ging vlekkeloos en we hebben nooit geweten dat ze zo'n mooie rugcrawl had! Ik was diep onder de indruk! En zo lang onder water zwemmen, ik kreeg er de kriebels van, haha! Ze moeten veel kunnen hoor, die kids! Dat diploma krijg je schijnbaar niet zomaar!
Met de uitreiking is ze heel even heel bang geweest. Ze had de avond daarvoor al gezegd: wat als ze mijn diploma vergeten?
Wat denk je dat er gebeurd?! Ze waren haar diploma vergeten! Gelukkig, hij lag in een verkeerde bak, en eindelijk kreeg ze het diploma met een heel hard applaus van iedereen die in de Roef zat! De opa's en oma's waren er ook bij en ShellSandra ook en het was echt héél gezellig...we hebben uiteraard veel te veel foto's gemaakt, ook met de nieuwe digitale camera van Esméetje! Helemaal blij was ze met het ding, die ze voor het afzwemmen van oma Croma kreeg, we moesten een heleboel foto's maken van dr! Na alle blijdschap zijn we naar huis gegaan, waar we een klein feestje hebben gehouden vanwege alle goede prestaties die ze onlangs had geleverd en ze was zó blij! Ondanks dat iedereen het heel druk heeft op vrijdag, waren er toch heel wat mensjes gekomen: Guus met Tygo en Jarno, Donna met alle vier de kids, opa Teun en oma Aggie, oma Croma met opa Krentenbol...de tuin zat vol zat! Ergens was ik blij dat een hoop niet konden komen! Aah...het was gewoon héél gezellig.
Voor de rest...
Ik ben bezig met een nieuw boek, dus al het andere weer even opzij gezet. In de schrijfagenda staat het ook vermeld en hoe makkelijk ik dacht dat het was, het is toch niet écht mijn genre. Het kost me meer moeite dan ik had verwacht. Alle ideeen en dergelijken niet, in mijn koppie is het al helemaal klaar, maar het neerzetten...het komt wel goed hoor! Het kladwerk staat al op de verhalensite (www.verhalensite.com) net als al het andere kladwerk en korte schrijfsels. Commentaar wordt zeer gewaardeerd hiero!
Waar ik ook mee bezig ben, is een stuk voor de WSNP pagina, aangezien er weer heel wat gebeurd is. Ik wil alleen echter geen risico lopen wat aanklachten betreft, dus ik moet nog even kijken hoe ik het allemaal in ga pakken...to be continued, za'k maar zegge!
Nou, mensjes, tot gauw weer!
Be pleased!
liefs, Cilla
|
|
Hallo allemaal!
Het is al weer enige tijd geleden dat ik iets van mezelf heb laten weten, ik weet het, maar me koppie stond er gewoon echt effe niet naar. Langzaam maar zeker kruip ik weer uit mijn dalletje, ik doe mijn best, echt, eerlijk waar! Ook heb ik meer dan genoeg te vertellen en weet gewoon niet waar ik moet beginnen! Allereerst wil ik een ieder bedanken die me zo tot steun was (en jongens en meisjes...jullie mogen écht ook op de site zelf reageren! Via de mail is ook heus gezellig, maar op de site ook hoor!)(Het is écht, écht gratis). Dus...wat zal ik nou eens gaan vertellen? Zal ik maar beginnen met die vreselijke ervaring waardoor ik zolang niets heb laten horen? Op eerdere blogs en bij de korte verhalen staan natuurlijk ook mededelingen, dus ik zal niemand gaan vervelen met wéér hetzelfde verhaal. Ik heb ook geen zin meer om er ellenlang mee door te gaan. Het enige wat ik er nog aan toe kan voegen is eigenlijk dat ik me zo anders voel. Niet persé op een negatieve manier hoor, maar gewoon anders. De spijt die ik voelde na alle vreselijke ervaringen, heb ik niet meer zo heftig. Er kleven namelijk net zoveel voordelen aan het hele gebeuren. Ik snurk niet meer, ik wordt tegenwoordig uitgerust wakker en ik heb een heel nieuw soort energie leren kennen. Ik doe zoveel meer nu, kan weer lekker op pad, gezellige dingen doen, heb eindelijk een redelijke bloeddruk. Wat ook gebeurd is, is een bepaalde sfeer van binnen. Ik heb ruzies uitgepraat, vriendschappen aangehaald die ik helaas verwaarloosd had, oude vetes uitgesproken. Koppen met spijkers geslagen. Ik heb definitief besloten wat en wie ik eigenlijk wel en niet belangrijk vind. Ontdekt wie me gevoelsmatig wel iets doet en wie mij gewoon helemaal niets doet. En weet je...dat voelt gewoon verschrikkelijk goed. Jammer dat je daar dan eerst voor dood moet gaan!
Wat het ziekenhuis zelf betreft, de arts heeft zijn excuses aangeboden. Nou zal men zeggen: daar hebbie wat aan! Nou...ik was er toch erg gelukkig mee. Hij begataliseerde het in ieder geval niet, ging er dus niet aan voorbij dat er van alles was misgegaan. Nam het bijzonder hoog op en serieus wat er allemaal was gebeurd. Vertelde ons dat het eigenlijk nooit voorkomt. Uiteindelijk heeft hij me gevraagd om mee te doen voor een leercasus, ze hebben al die tijd foto's en verslagen gemaakt en dat willen ze nu afronden met genezingsproces foto's en een aantal slaapregistraties. Uiteraard doe ik hieraan mee, het is erg genoeg en zeker omdat iedereen met de handen in het haar zat, niet weten wat te doen, incluis het ziekenhuispersoneel. En verder...tja, ik kan er denk ik nog steeds niet goed over praten. Ik zal jullie dus niet vervelen met ook de somberheid, huilbuien en woedeuitbarstingen die ik nu soms heb. Dat komt allemaal nog wel en bovendien heb ik nu een goed humeur, dus laat ik het vooral over andere dingen hebben!
Wel wil ik even kwijt dat ik vanwege alle stress heel erg last heb gehad van de Hidradenitis. Op de top had ik 24 ontstekingen en dan formaat pingpongbal. Ik werd er gek van! Ook probeerde ik steeds toch te zwemmen, maar dat heeft echt nog een aantal weken geduurd voordat dat goed ging. En nog steeds heb ik flink last, al wordt het wel steeds iets minder en beter te handelen. Het is allemaal zo tegelijk: alles weer doen, ik val voortdurend af, mijn conditie probeer ik op peil te houden, de pingpongballen verzorgen, mijn schrijfwerk te hervatten, etc. De andere kant is dat ik het ook weer vreselijk naar mijn zin heb. Is allemaal zo dubbel he? Frustrerend soms. Maar ook goed. Is het allemaal nog een beetje te volgen? Ik hoop het!
Natuurlijk zijn er ook legio andere newsflashes! Met Jeff gaat het ook steeds beter, al heeft hij af en toe nog een paar rotdagen met die vreselijke slechte knie! Maar ons bereikte goed nieuws en hij kan eindelijk in de voetsporen treden van zijn wijlen vader. Het UWV heeft hem een cursus aangeboden voor het halen van zijn grootrijbewijs, omdat hij geen steigerbouwer meer mag zijn. Ik zeg eerlijk, daar heeft hij moeite mee, dat is wat hij graag doet en goed kan. Hij mist het, de buitenlucht, het harde werk, de sfeer tussen steigerbouwers...alles eraan eigenlijk. Zelfs het onderlinge gezeik! Maar het risico dat hij met zijn slechte knie van een steiger afplettert is gewoon simpelweg te groot. Wat mij betreft gaat hij dus wat anders doen! En die kans is hem nu dan eindelijk geboden! Hij heeft zijn intakes al gehad en een proefles en die heeft hij zo goed gedaan dat de cursus is goedgekeurd. Nu is het wachten op de theorieboeken en dan kan hij met een paar maanden zijn grootrijbewijs halen! Zo trots zijn we en wat ben ik blij dat hij dat kan gaan doen wat hij altijd graag heeft gewild...dat is zóveel waard, nietwaar? Natuurlijk, alles gaat veranderen, maar als hij daar gelukkig van zal worden, prima! We hebben een goede waakhond, 's nachts hoef ik niet bang te zijn, hahaha!
Tevens is hij volop zijn benen al aan het trainen, aangezien we hier een tweede hondje hebben rondlopen, die nogal wat energie vereist. PLotseling moet hij met twee honden twee keer per dag een paar uur weg. En dat is natuurlijk alleen maar goed. Voor die beesten, maar ook voor hem. Hij heeft er echt weer lol in, in alles!
Wat de beesten betreft is hier sowieso veel veranderd. Onze oudste poes Sita wordt nu zo'n week of zes vermist en dat vinden we vreselijk! Ze was de enige van de zes die buiten kwam, af en toe. Normaal gesproken kwam ze na een half uurtje weer naar huis en ze kwam eigenlijk niet verder dan het plein achter de tuin. En ineens ging het toch wel heel lang duren. Je hoort altijd zulke rare dingen, we hebben ons van alles in ons hoofd gehaald. Een dag later hebben we haar overal in laten schrijven als vermist, met foto's en beschrijvingen en alles, maar helaas, ze is nog nergens gevonden. Zelfs niet dood. Stiekem denk ik dat iemand haar heeft binnengehaald en niet meer naar buiten laat. Ze is ook heel leuk, maar we hebben dat in de vorige straat meerdere malen meegemaakt: mensen die haar zo gezellig vonden, ze liep naar binnen en dagen later lieten ze haar eens naar buiten. En dan het lef van die buren: 'tja, dat kun je toch niet sturen!' Wat dacht men van gewoon niet binnen laten?! Als er een kleuter voor je deur staat, laat je die toch ook niet dagen later weer naar buiten? Ik vind het buitengewoon schunnig, men moet gewoon met zijn poten van andermans beest afblijven. Maar goed, we blijven hoop houden. Alleen de andere katten zijn sindsdien uit hun doen, ze knokken vaker en ze zoeken haar steeds. Een paar miauwen steeds, op zoek...eentje wil bijna niet meer aangehaald worden...het komt vast wel goed, maar leuk is anders!
Ook is één van de caviaatjes overleden. De laatste uit een slecht nestje. De twee andere en de twee konijnen zijn voor de rest helemaal gezond en wel, dus voorlopig zal het hierbij blijven. Snoepie is heel rustig gegaan, zonder enge ziekte of pijn. Esmé is natuurlijk immens verdrietig, maar aangezien ze er natuurlijk al vaak mee geconfronteerd is geweest, pikte ze dit toch gemakkelijker op. Ze is nu 'gezond verdrietig' en daar zijn we blij om. En huilen mag altijd!
Wel is de beestenfamilie even uitgebreid met een hondje: Tara. Vreselijk stout en ondeugend, maar ozo grappig! Ze houdt ons ontzettend bezig! Dat volgt allemaal nog wel! Kazan is ook vreselijk verliefd op haar, haha, je weet niet wat je meemaakt!
Hoewel er nog genoeg te vertellen is, wil ik nu toch gaan afsluiten en wel met ontzettend goed nieuws!
Onze Esméetje mag volgende week vrijdag diplomazwemmen! We zijn ontzettend trots dat ze dit binnen een jaar heeft kunnen halen! Ik ben niet zo'n fan van zwemles tegenwoordig, want zwembaden rekken zo lang mogelijk het afzwemmen en we hebben er drie maanden op moeten wachten (= twee kaarten) maar eindelijk is het dan zover! Volgende week gaan we met de familie mee en daarna houden we thuis een feestje voor iedereen in onze directe omgeving! Het wordt dus weer schunnig druk! Maar wel gezellig...
Ook is de grote vakantie in zicht en uiteraard gaat die druif over naar groep vier. Ik heb zin in de vakantie, vind het altijd zo gezellig!
Nah...ik ga effe afsluiten, want ik ben nu al een aantal uren met de site bezig. Nog zoveel te doen! Andere nieuwtjes komen wel in de volgende blogs! Heel veel liefs, dikke zoenen en knuffels,
Magdalena Priscilla Dijkhuizen
|
|
Er ging even wat mis.
Donderdag 16 april was het dan zover. Na het zoveelste onderzoek had men vorige maand ontdekt dat ik lijdt aan het Slaap-Apnu Syndroom. Er waren verschillende mogelijkheden voor me, die ik mocht bekijken en mijn KNO-arts overtuigde mij ervan een bepaald plan te volgen, mede omdat ik nog zo ontzettend jong ben voor dit probleem. Hij stelde voor een operatie te overwegen waarbij huig en keelamandelen zouden worden verwijderd. In de vooronderzoeken hadden de medici namelijk ontdekt dat ik veel te smalle luchtwegen heb en men wilde proberen meer ruimte te creëren. Oké, prima. En dan? Als dat niets uit zou halen zou mijn kaak naar voren getrokken worden en als dat uiteindelijk niet zou helpen zou het gehate zuurstofmasker in beeld komen. Maar…! Hij verwachtte met de operatie al voldoende voor elkaar te kunnen krijgen, dus na wat wikken en wegen besloot ik de operatie te ondergaan.
Het is misschien zacht gesteld, maar ik was bloednerveus. Weet je, soms ben ik het allemaal gewoon zat, al die ziekten en operaties en spookaandoeningen en levensbelemmeringen. De dag voor de ingreep was ik in staat af te bellen, ik had er geen lekker gevoel bij, toch wist mijn omgeving me ervan te overtuigen: ‘let op, het wordt hierna allemaal beter, het is een ingreep van niks, kop op, het komt goed.’ Zo graag wilde ik dit geloven en de dag des oordeels heb ik me meissie nog naar school gebracht en samen met mijn mannetje mijn tas gepakt en vol goede moed ging ik toch naar het ziekenhuis. Rustig reden Jeff en ik door het vlakke landschap naar Dirksland en ik voelde me zelfs enigszins ontspannen. Kom ik daar op een gezamenlijke kamer terecht met een meid van mijn leeftijd, heel aardig en een oudere dame die ook erg lief was en als laatste een volstrekte idioot die irritant lag te doen omdat hij helemaal gestoord werd van een slaaptablet. Lag hij met een stijve tampeloeris een beetje te gluren naar mij en die meid naast me, Jeff had het niet meer en wat hij ook zei, die kerel ging gewoon niet in zijn bed liggen. Uiteindelijk werden we één voor één opgehaald en lag ik in de zaal voor de OK naast een vrouw die lag te bevallen. Het scheen nogal moeizaam te gaan, maar zelf had ze daar geenszins last van, babbels genoeg hoor! Zelf vond ik het allemaal nogal bijzonder eigenlijk, tja, ik was nog helemaal bij en helder en ik werd even afgeleid van mijn eigen gepieker, want voormedicatie had ik ook nog niet gehad. Waarom weet ik niet, dat maakt alles altijd een stuk aangenamer vind ik zelf, maar blijkbaar was dat niet nodig. Wél een infuus en iedere keer doet zo’n ding nog meer zeer! Zelfs toen ik in de OK zelf lag en nog net niet in slaap was, dacht ik: er gaat iets mis.
Het ontwaken na de operatie was een…straf, hel en verdoemenis en zoveel pijn had ik nog nooit eerder gehad. Mijn neus, keel oren, tong, alles deed pijn en ik had het zo verschrikkelijk benauwd. Ik weet eerlijk gezegd niet wat er allemaal tegen mij gezegd is door de dokters en verpleging, maar ik voelde me zo ellendig, had steken in mijn oksels en ik had er wederom geen goed gevoel bij. Plotseling zag ik Jeff voor me en begon te huilen, wat me meteen vertelde dat ik dat helemaal niet moest doen, dat ging dus echt niet. Stilletjes liet ik mijn tranen lopen en was alleen maar blij dat Jeff bij me was. Zoals altijd had hij gewacht op de bank naar de OK ruimte, net zolang tot ik er weer was. Eenmaal op de afdeling kon ik alleen maar ‘pijn’ zeggen en verder niets. Jeff bleef naast me tot hij echt weg moest en steeds weer waren daar verpleegsters, bloeddruk was veel te hoog, gevaarlijk zelfs en ik kreeg het één na het ander ingespoten. Het is zo vreemd, er zijn dingen die ik echt niet weet, maar ook dingen die ik zeker weet. Zo weet ik ook dat mijn KNO-arts was langs geweest en foto’s liet zien van wat er gedaan was en dat was buitengewoon bizar! De ruimte in mijn keelneusholte was vervijfvoudigd!
Mijn ouders en mijn broer zijn ook nog geweest, maar het staat me allemaal niet zo helder voor de geest eerlijk gezegd. Wat wel steeds maar weer door mijn hoofd ging: er is iets mis. Uiteindelijk ben ik in slaap gevallen en ’s nacht werd ik wakker, helemaal in het donker aan slangen en infusen. Ik moest kotsen. Mijn knopjes bleken onvindbaar en mijn kamergenoten diep in slaap. Ik heb alles ingeslikt tot ik het niet meer hield en gelukkig werd de oudere dame wakker, die meteen de nachtverpleging haalde en ik heb werkelijk alles onder gespuugd, met bloed wel te verstaan. Bloed en maagzuur schijnt zwart te worden, dus dat kwam daarna ook nog, zelfs over Bruno, de beer die ik altijd van Esmé meekrijg als ik weer eens opgenomen moet worden(Bruno is inmiddels weer helemaal schoon geworden hoor). Achteraf bleek dat ik een overdosis morfine had gekregen en door het overgeven de wonden waren opengesprongen. Één zuster haalde het in haar kop om te zeggen dat ik rustig aan moest doen en toen kreeg ik er wonderbaarlijk genoeg uit: ‘kan jij zachtjes kotsen met een opengescheurde strot? Nou ik niet!’
Het was al ochtend, dat is het volgende wat ik me herinnerde en weer dacht ik: er is iets mis. Serieus, nog geen enkele keer heb ik me er goed bij gevoeld. Ik zag dat mijn knopjes weer binnen bereik hingen en ik was de enige met de gordijnen dicht, ’s nachts ook al. Er kwam weer een verpleegster die zei dat ik koorts had en mijn bloeddruk nu weer veel te laag was en ik gebaarde dat alles eraf moest en ik wilde douchen. ‘Ga nog maar even slapen, mevrouw Dijkhuizen, dat kan nu nog allemaal niet’, en weg was ze. Na uren kwam er iemand met ontbijt: drie bruine boterhammen met plakken beleg. Sure. Wijzend naar mijn keel, zei dat mens: ‘ach, snij de korstjes er dan maar af’. Onbegrijpelijk. Een ander zette uiteindelijk een bak vla neer en een glas water en wat denk je? Ik kon niet meer slikken. Met geen mogelijkheid en wat ik ook probeerde, het ging niet! Helemaal overstuur ben ik in paniek geraakt en na een half uur werd ik eindelijk ontkoppeld en wilde ik alleen nog maar douchen en die smerige zooi van me af spoelen. De arts zei dat hij erg met me te doen had, wenste me desondanks pijnvrije dagen en als er wat zou zijn, we meteen mochten bellen. Gezegd moet worden, de KNO-arts is heel lief hoor, daar heb ik echt niets te klagen over. Heel lang heb ik hierna op een stoel onder de straal gestaan, maar hoe ik mijn bed weer in ben gekomen, weet ik niet meer. Plotseling stond Esmé voor me en Jeff kwam binnen. Snel trok ik mijn kleding aan, Jeff pakte mijn spullen en met mijn meisje aan de hand zijn we snel vertrokken, met continu de gedachte: er is iets heel erg mis.
Zo tobde ik verder tot zondag, slapen, drinken oefenen en een plaksmoel van al dat ijs. Heel veel afleiding van het vele bezoek, iedereen liep in en uit en dat deed me heel erg goed. Op de parkeerplaats hadden Jeff en Esmé een heel terras gemaakt, zodat ik af en toe lekker in de frisse lucht buiten kon zitten en ik binnen kon slapen als ik dat wilde. Toch voelde ik me alleen maar depressief. De gedachte dat er iets ging gebeuren kon ik maar niet van me afzetten en toen zondag eindelijk een moment aanbrak dat ik wat anders binnen kreeg dan ijs (lauwe bouillon), een beetje kon praten en lachen moest ik weer eens rochelen: bloed. De hele dag bleef dat aanhouden en ’s avonds was ik zo moe, ik wilde naar de huisartsenpost. Daar bleek mijn keel vol stolsels te zitten en die moest ik uit zien te spugen. Makkelijker gezegd dan gedaan en bovendien een rotgezicht om dat uit je eigen mond te zien komen, eerlijk waar, niet te missen voor je omgeving. Ik moest veel spoelen en spugen, dan kwam het goed en dinsdag naar de poli toe naar mijn eigen arts. Uiteindelijk kwam er heel veel inderdaad naar buiten en dat is echt ontzettend eng, pijnlijk maar ook een opluchting. Stolsels van 5 a 10 centimeter dik is geen pretje om te zien. Het bleef een beetje bloeden tot de bewuste dinsdag (gisteren) en vanaf dat moment is alles zo mis gegaan. Onvoorstelbaar dat ik nu weer thuis ben, maar gisteren zijn we allemaal zo geschrokken! We stonden voor de poli, toen Jeff me vroeg wat voor geluid ik maakte, ik spuugde wat uit en hierna spoot er letterlijk bloed uit mijn mond. Een voorbijganger dacht dat Jeff mij een klap had gegeven, Jeff had de tijd niet om er boos op te worden en ik…ik was verbaasd, bang, bloed bleef uit mijn mond gutsen en mijn keel inlopen, bloedproppen kwamen eruit zeilen en we mochten meteen een kamer in. Ik kwam een wachtkamer vol kindjes voorbij, de me met grote ogen aan zaten te staren en dat vond ik zo erg voor ze! In de kamer heb ik twee wasbakken vol bloed gespuugd en gebraakt, spuugbakken vol gespuugd, ijs werd mijn mond in geduwd, niets hielp. Het bloeden stopte niet meer. Op dat moment dacht ik, terwijl ik zowat stikte, “Dit was het. Wat een domme manier om te gaan!” Iedereen was in paniek, de arts, de assistenten, Jeff en er kwam een ambulance. Ingesnoerd reden we weg, rechtop zittend met mijn eeuwige spuugbak, met een gangetje van 170 km/u hoorde ik vanmorgen van Jeff, en gillende sirenes en een hoop getoeter. Die hield de ambulance hierna niet meer bij namelijk.
Nu kan ik kort worden. Ik belandde op de EHBO, kreeg van alles aan infusen, buizen vol bloed werden afgenomen, monitoren aan, slangetjes aan mijn lijf en een grote ijzeren bak om alles in te spugen: op weg naar de OK. Jeff was erbij, mijn moeder was er ook ineens en ik zei alleen maar: ‘wat een berg bloed!’, men zei dat ik een transfusie zou krijgen en ineens was ik in de OK, werd in slaap gebracht en het volgende moment werd ik wakker op de IC, een buis in mijn neus en kapotte lippen, maar wat een opluchting! Zoveel minder pijn, maar wat was ik moe. En wat was ik smerig, onder het bloed, niet te geloven! Ik heb nog bezoek gehad, maar heb het niet meer meegekregen. Heb goed geslapen en vanmorgen stond ik op. Alle apparatuur heb ik met een heldere blik bekeken en was zelfs onder de indruk. Ik was er weer! Mijn maag knort onophoudelijk en ik kan nog steeds niet eten(goed voor de lijn, een week niet eten, dat dan weer wel). Drinken is ook nog heel lastig, maar ik voel me stukken beter. Het gevoel dat er iets mis is, is ook weg, totaal verdwenen. Om 10 uur vanmorgen mocht ik naar huis, na veel zeuren. De KNO-arts was blij dat het nu lekker ging, ik kan zelfs praten. Hij vertelde dat er dus een vat lek was en dat kan heel erg bloeden. Ze hebben alle stolsels weggezogen, al het slijm weggehaald en de boel dichtgebrand.
En toch, het grijpt me naar de keel. Het ging zo vreselijk mis gisteren en ik ben zo bang geweest. De paniek van iedereen om mij heen. Al dat bloed, ik had nog nooit zoveel bloed gezien bij elkaar. Vanaf de operatie heb ik al spijt dat ik het gedaan heb, ook al zegt iedereen dat het echt beter zal worden, als ik dit van tevoren had geweten…eerlijk…had ik er nooit aan begonnen.
Nu ben ik moe en gammel en blij dat ik dit even van me heb afgeschreven. Het is allemaal misschien wat warrig, maar wat ik gisteren heb meegemaakt is niet te bewoorden, eigenlijk. Nu zit ik al de hele middag te tikken aan dit stukje en het heeft me goed gedaan. Net als al die mensen die voor mij en mijn gezinnetje klaar hebben gestaan gisteren en vannacht. Ik heb trouwens zelf met Jeff samen Esmé uit school gehaald en toen heb ik zo lekker met mijn meisje geknuffeld, heerlijk! Op zulke momenten weet je hoe dierbaar je voor elkaar bent. We zijn met z’n allen weer een ervaring rijker, ik hoop dat ik het nooit meer hoef mee te maken.
Liefs
Van mij
|
|
Ik zit hier gezellig achter de PC, met den ziel onder den armen, zou ik bijna zeggen, en ben al ruim anderhalf uur klaarwakker. Ik werd wakker om 03:30 van een ver gebonk. Sorry, watte? Een ver gebonk. Zwaar irritant, kan ik zeggen en het is al een poosje voorbij, maar natuurlijk heb ik van top tot teen het huis onderzocht, om voor de zoveelste keer te moeten ontdekken dat het niet in ons huis plaats vond. Het gebeurt namelijk wel vaker en dat is zo vreselijk en verschrikkelijk en helemaal omdat ik geen idee heb waar het vandaan komt. De buurt af gaan, is niets voor mij. Ik ben namelijk al snel geirriteerd, terwijl ik daar geenszins recht op heb, omdat iedereen altijd herrie maakt, ook wij. Zeker wij! Niet dat ik me daarvoor schaam...anyway, ik zit hier nou te blaten over het gebonk, dat wilde ik helemaal niet zeggen, grmpf!
Gisteren hebben we weer eens een maffe dag gehad, zo eentje die je het liefst zou vergeten, maar aan de andere kant ook niet, want natúúrlijk gebeurde er ook van alles aan leuke dingen. Ten eerste zat ik gisterenochtend in de polikliniek, gesterkt door mijn grote liefde, vol goede moed (ik geloof in lange uitslagen, hoe eerder ze bellen, hoe slechter het is) en we waren opgewekt. Mijn nieuwste aanwinst, dokter R. de KNO-arts, stak meteen van wal; er moet van alles aan me gebeuren. Lekker. Na de slaapregistratie een veertien dagen terug en het narcose-onderzoek, hoopte ik dat ik er misschien met een pilletje van af kwam (al haat ik al die rondvormige liefdes, maar goed) aangezien we nu al een tijdje aan het onderzoeken zijn wat er allemaal met mij aan de hand kan zijn. Ruim tien jaar ziekenhuizen zou ik daar aan gewend moeten zijn, maar nee. Ik kan er maar niet aan wennen. Goed, de uitslag.
Ik heb het Slaap-Apnu syndroom. Ja, lach er maar om! Mijn luchtwegen zijn te smal en bepaalde delen zelfs bijna helemaal dicht. Het is aangeboren, al vinden veel mensen natuurlijk dat ze dat mogen wijten aan overgewicht: dat doet Dr. R. gelukkig niet. In de eerste plaats ben ik zoveel aangekomen, omdat ik altijd moe ben, maar dit even terzijde, verdediging is wel het laatste waar je zin in hebt, om vijf uur 's ochtends! 's Nachts stop ik 10 à 15 keer per uur met ademen, omdat door de vernauwingen er obstructies ontstaan. Dat maakt een simpele berekening: ik stop per nacht in een gunstig geval 80 tot 120 keer met ademen. Is dat niet ENG?! Ik vind van wel! Goed...wat gaan ze daar aan doen? Je kunt er van alles aan laten doen. Snurken is een neveneffect van deze aandoening, wat mij geleerd heeft dat ik dit inderdaad al mijn hele leven heb, want voormalige partners hebben mij al meerdere keren kunnen vertellen: 'dan stop je met ademen en begin je na een hele tijd oorverdovend vanuit het niets te ronken!' Eén ex nam het zelfs op met zijn mobiele telefoon: 'kijk wat je me 's nachts aandoet!'. Hartstikke grappig natuurlijk. Tot hij me zei dat ik mijn neus moest laten verbrijzelen, dat volgens hem zou helpen, had hij gehoord. Mafkees. Wat ik hiermee wil aangeven: Jeff heeft geen last van mijn decibellenoverschot en dat weet Dr. R., zodoende heeft hij ons de mogelijkheden uitgelegd. Allereerst vertelde hij over een masker, hij had zelfs een brochure (alsof je naar de IKEA gaat), die wel werkte, voor 100%, maar.....het probleem wordt niet verholpen, ik ben nog jong en hij vond het onzinnig om me zo rond te laten lopen. Kwaliteit van leven moet immers verbeterd worden, vond hij, zei hij, bedacht hij. Natuurlijk vond Jeff het helemaal geweldig en hilarisch (op geklier kun je altijd rekenen met hem) en noemt mij nu Fantje, omdat je er met zo'n masker bijloopt als een mini-olifant. Ook vertelde hij iedereen die het horen wilde dat Esmé zich wild zou schrikken 's nachts, als ik weer eens monsters moest wegjagen en dan met mijn masker aan kwam rennen! ('Spoken bestaan niet! Tètetet! Hahahaha'). Tja. Ook een manier natuurlijk, want dit gaan we écht doen, volgens de KNO arts. 16 April word ik opgenomen en gaan ze mijn amandelen verwijderen en een deel van mijn huig. Na een tijdje gaan ze weer een slaapregistratie doen, om te bekijken of inderdaad mijn luchtwegen meer ruimte krijgen. Mocht het niet gewerkt hebben, gaan ze met een beugel mijn kaak naar voren trekken (lekker, ik verheug me er nu al op!). Vervolgens gaan ze weer een registratie doen en als het dan nog niet werkt, is het masker onvermijdelijk. Nou. Daar zit je dan.
Men zegt dan, net zo onvermijdelijk: ach, het is een ingreep van niets!' Maar dat is niet waar. Het is bijzonder pijnlijk en bloederig en als volwassenen heb je meer last van amandel verwijdering dan als kind. Waar ik echter nog meer van in een dip raak, is het gezeik van al dat medische gedoe!!! Er is elke keer wel weer wat. Sinds mijn laatste operatie voor Hidradenitis, waar ik dus definitief van in elkaar pletterde van vermoeidheid, ben ik bezig de HS in toom te houden. Werkelijk alles doe ik eraan om te zorgen dat het 'handelbaar' is en ik niet geopereerd hoef te worden. Ik weet het, als ik maar geloof in mijn eigen sprookje, maar ik zet door, heb heel veel getest, geprobeerd, mijn levensstijl aangepast en nu ben ik bezig met de zoveelste zelfbedachte therapie. Alles werkt maar even, maar voorlopig ben ik anderhalf jaar verder, zonder duizenden hechtingen of wat en dat geeft me toch een prettig gevoel. Al vervloek ik de pijn en ellende ervan. En alsnog moet ik geopereerd worden. Maar dan voor wat anders. Dat is hard en ik kan verdwijnen in zelfmedelijden, echt en lekker dat ik het vind, maar is het niet walgelijk? En geloof me, iedere keer vraag ik het weer: met kerst, mijn verjaardag, Pasen en oud en nieuw; geef me een nieuw lichaam! Maar neen, dat kan niet geregeld worden. Daar zijn we niet voor verzekerd. Ik vind het gewoon echt heel erg. Het is makkelijk als mensen zeggen: ách, kop op!' Kom een tijdje in mijn schoenen staan en dat is niet om zielig gevonden te worden. Het is gewoon waar!
Nadat ik al deze info op me in heb laten werken en heb laten bezinken, was inmiddels de dag voorbij, Esmé uit school gehaald en huphup naar zwemles! Wat weer erg gezellig was en kijk, na slecht nieuws, komt goed nieuws! Onze lady in pink mag door naar het diplomabad! Haar onzekerheid begint ze te overwinnen! Het is namelijk niet dat ze niet kan zwemmen, dat kon ze allang, het is dat ze er niet op vertrouwd dat men haar komt redden als ze onverhoopt toch naar de bodem zakt. Ja, als wij erbij zijn durft ze alles! Maar niet iedere zwemjuf vertrouwt ze...ach, dan doet ze er wat langer over! Als je het geheel bekijkt, zit ze er nog geen jaar en nu naar Diploma A...wij zijn supertrots! Ze doet het gewoon hartstikke goed, fijn toch?
Ik sluit dit blog nu maar af, ik krijg mijn blokkade weer. Na het zwemmen gebeurde er ook nog wat, maar daar hebben we het nog weleens over! De dag is geeindigd bij oma Aggie en opa Teun en tante Bas en dat was dan wel weer gezellig! Ik ben in ieder geval niet meer zo somber! Dalijk lekker zwemmen, is goed voor de condiezie en de HS! En dat gaat helemaal lekker, dat zwemmen!
To be continued,
Liefs van mij!
|
|
| |  |
|
